Curtis Mayfield - Roots (1971)

Aan perfectie grenzende ritmische instrumentaties gekoppeld aan baanbrekende, ontroerende lyrics die omgeven worden door geniale arrangementen en dé falsetstem der falsetstemmen zorgen voor een redelijk schappelijke luisterervaring.

Dus eh... je vind het wel mooi?

Ja, man. Maar weer eens in m'n top tien gezet
Men zegt wel eens dat hij "Curtis" of "Superfly" niet evenaarde met dit album. Men heeft gelijk, want dit is BETER dan die twee platen. Bekende thema's worden verder en ook beter uitgewerkt. Meer van hetzelfde? Ik dacht het niet. "Underground" is de Divina Comedia van de funk. En het openingsnummer blijft voor mij één van de beste funknummers allertijden en nummers als "We Gotta Have Peace", "Beautiful Brother of Mine" en het gevoelige ''Keep On Keeping On" horen ook bij zijn allerbeste werk.

En dan is er nog de demo-versie van ''Underground'' als extra die minstens even goed is als het origineel.

Ik mis de LP There's no place like America today in de hele lijst
Ook errug goed

Laatste 2 week heb ik dez cd meerdere keren geluisterd en ik ben tot de conclusie gekomen dat dit toch niet helemaal mijn ding is.
Kheb nergens in de cd ergens een moment waarvan ik zeg ''Woow'' dit klinkt goed of lekker...
Dit ligt waarschijnlijk aan de manier waarop Curtis zijn stem gebruikt. Z'n stem is natuurlijk niet slecht maar ik hou ervan als een zanger heerlijk voluit zingt en dat mis ik hier een beetje.
3,0*

Tsja, moet ik tondeman toch een beetje tegenspreken. Want ik vind dat Mayfield zijn magistrale debuut met dit album niet overtreft. Voor de rest ben ik het er wel mee eens. Dus 4,5 dikverdiende sterren.

wat mij betreft net zo goed als het debuut, afgezien dat dit dan geen debuut is, en dus net even minder vernieuwend. vandaar 4,5 ster. maar wel samen met curtis het beste werk van deze artiest, en dus ook net even beter als superfly. maarjah waar hebben we het over, als superfly al supergoed is.

Wat is Get Down toch een geweldig nummer. Ben dik over de vijftig en ik ga nog steeds helemaal uit mijn dak.

Ik zie hier veel vergelijkingen met zijn debuut. Ik vind deze zelfs nog iets beter ( ik draai hem ook vaker heb ik gemerkt).

Hier rest dus maar 1 waardering : 5*!
Ik zal binnenkort wel eens kijken of er een plekje in mijn top 10 inzit.

Toch niet ten koste van Candi Staton hè?

Dat zou voor jou heiligschennis zijn, maar ze balanceert wel op het randje

Wat zou Candi daarvan vinden? *Bekijkt de titel van liedje 15 van de betreffende compilatie-CD*

Dan laat ik hem voorlopig maar staan, anders krijg je liedje 14

Zijn 2e klassieker. Wat een passie wat drive en wat al niet meer. De klasse druipt er van af. Deze meneer weet je gewoon te raken. Nooit word het te zoet of melig. Iets wat wel vaker gebeurt bij soul vind ik. Mooie teksten ja eigelijk is alles goed wederom kopen die hap. 5 pingels.

Weer een geweldige plaat van Curtis Mayfield. Gaat vooral verder op de stijl van Curtis maar haalt dat niveau toch nét niet. Het ontbreekt een beetje aan variatie.

Helemaal mee eens, behalve dan die 'redelijk schappelijke luisterervaring', want het is toch wel wat meer dan dat

Er staan misschien net iets minder topnummers op dan zijn twee bekendste platen, maar die opener moet in ieder geval nergens voor onderdoen!

Heerlijke fuzz-bass grooves van Joseph "Lucky" Scott die ook een paar compositie credits krijgt op deze plaat. Underground en Now You've Gone lijken gebaseerd op studio jams, niet echt Curtis' forté en wat mij betreft dan ook de zwakkere broertjes op deze plaat.

Eigenlijk straalt alles wat Curtis in deze periode, zeg maar t/m Back To The World, uitgebracht heeft een enorme klasse uit.

Dan ben je wel erg streng Droombolus.

Now You're Gone vind ik overgens een van de betere nummers op deze plaat. Maar goed smaken he

Ik weet echt niet waarom ik nooit verder ben gekomen dan zijn debuut Curtis en Superfly. Wat heb ik al die jaren gemist! Op Roots staan fraaie melodieën, schitterende ritmes, gelardeerd met heerlijke percussie, drums, strijkers, blazers en de prachtige stem van Curtis Mayfield. In één woord: fantastisch. Ook hangt er een prachtige sound over deze plaat die voor een fijne sfeer zorgt, de hele plaat door.
Natuurlijk ga je toch vergelijken met het ook zo sterke debuut. Ik kan wel zeggen dat ik side A van deze LP de beste LP kant vind: deze is gevuld met alleen de meeste fraaie songs, waarbij Underground mijn favoriet is. Side B doet er nauwelijks tot niet voor onder. Misschien is alleen slotnummer Love To Keep You In My MInd 'gewoon' mooi. Deze pracht funk/soul plaat krijgt van mij de volle mep.

Wederom een wonderschoon album van Curtis. Ik vind deze iets minder dan zijn debuut, maar nog steeds van heel erg hoog niveau en eigenlijk een must-have voor iedereen die claimt muziekliefhebber te zijn.

Misschien nog een paar keer luisteren, maar deze vind ik minder consistent dan Superfly en Curtis. Neemt niet weg dat 'Get Down' en 'Beautiful Brother of Mine' dat niveau moeiteloos halen.

.... dus ik heb 'm maar gekocht!

Zeker een fijn plaatje, Moet 'm nog wat vaker beluisteren, maar doet zeker niet onder voor zijn voorganger.

Prachtige plaat. Opvallend weinig berichten bij dit juweeltje. Zijn twee zinnen genoeg? Nee, en vier of vijf ook niet. Kom maar op!

Iets teveel ballads, en te weinig funk.

Dat nekt de plaat voor mij. Zijn kopstem begint me op dat moment te irriteren. Hetzelfde had ik bij Curtis Mayfield - Back to the World (1973).

Ik hou 't bij Curtis Mayfield - Curtis (1970) en Curtis Mayfield - Superfly (1972)

Curtis blijft een geweldige sound houden, zowel de unieke stem als de instrumentatie zijn top. Een nadeel vind ik dat de melodietjes toch wel veel gelijkenissen tonen. Zo lijkt Beautiful Brother of Mine best veel op If There's Hell Below... en heeft Get Down wat weg van Superfly (die laatste is later uitgekomen, I know, maar aangezien ik die plaat al veel langer ken, geldt die voor mij als uitgangspunt). Ook ben ik het wel eens met lennon dat de plaat iets te veel downtempo is. Ik blijf toch ook Curtis en Superfly prefereren.

Weergaloze ritmische instrumentaties en zijn unieke stem grijpen je meteen bij de strot en laten je niet meer los. Dit album komt heel dicht in de buurt van zijn magistrale debuut.

Prima opvolger van het ietwat meer funky debuut. Het ontbeert de plaat aan echte toppers als Move On Up, het niveau is vooral consistent, met die straffe, dragende vocalen van Curtis Mayfield. Bovendien valt ook zijn frasering op, wat duidt op een sterk staaltje songwriting. Klasbak!

4 sterren

Een heerlijke groovy plaat van Curtis. Heb hem zojuist op vinyl weten te bemachtigen, een persing uit 1971. Maar wat klinkt dit heerlijk. Voor mij als hoogtepunt : underground. Meer groove kun je het niet krijgen.