XTC - Skylarking (1986)

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhhh

Zo dat beschrijft ongeveer mijn gevoel als ik deze plaat opzet. Heerlijke vrolijkheid die broodnodig is in deze verregende zomer. XTC wilde overduidelijk een jaren '60 plaat maken in de traditie van The Beatles. Dan lijkt me dat er geen groter compliment mogelijk is als ik zeg dat ze dat niveau halen. Zo'n nummer als 'Grass', wie krijgt daar nou niet de positieve kriebels van?

Jammergenoeg heb ik niet de versie met 'Dear God' erop, dus die moet ik nog even gaan opsnorren.

4,5*

SKYLARKING 1986

Kent u Groovin' van The Young Rascals?
Of Green Tambourine van de Lemon Pipers?

Met een vergelijkbare zomerse potpourri van krekels,
bijtjes en vogeltjes opent Summer's Cauldron Skylarking.
De zon blaast een briesje op zijn melodica.

De toon is gezet. XTC roert in de grote toverketel
en giet 14 overheerlijke brouwsels in evenveel klankschalen.

Toch blijft de album opener voor mij klinken als
een bescheiden opmaat voor het verslavende Grass.
Als je hier je ogen sluit, trip je zo mee naar 1967.
De summer of love revisited ... klassesong.

YouTube - XTC - Grass

The Meeting Place heeft last van fijngeknepen beach boys vocalen.
De pet sounds van deze XTC zijn van kriebelbeestjes in je tuin.
Samen met Grass de enige twee singles van het album.

Supercalifragilisticexpialidocious.
Een woord dat in me opkwam toen ik naar metaforen zocht
om dit aparte album te beschrijven. That's Really Super Supergirl
vind ik ironisch genoeg minder magisch.

Ballet for a Rainy Day is een mooi miniatuurtje.
Begint lieflijk, maar krijgt in het refrein die typische Partridge twist.
Er is iets met de productie van het album die ik wat vlak vind.

Over naar de 1000 Umbrellas van Mary Poppins.
We worden vergast op formidastische strijkers arrangementen.
Het nummer heeft wat draaibeurten nodigt, maar ontpopt zich
al dra tot één van mijn favorieten van deze Skylarking.

YouTube - XTC - 1000 Umbrellas

Season Cycle laat een orgel aanrukken.
Na de plensbui trekt de hemel weer open.
Paraplu's worden opgeborgen.

Maar er gebeurt ook weer erg veel in dit liedje.
Op alle liedjes van het album. De tracks zijn echter
zo kort dat je daardoor moet zoeken naar een houvast.

Earn Enough for Us opent kant 2 met een steviger geluid.
Er mag dus ook nog gerockt worden op Skylarking.
Catchy meezingrefrein ... een verloren single.

Al is die eretitel van lost single nog beter van toepassing
op het erg nostalgische Big Day. Het is hoorbaar XTCs
knipoog naar Syd Barrett en bijhorende Pink Floyd.

YouTube - XTC - Big Day

XTC's space odyssey heet Another Satellite.
Een meer uitgesponnen ruimtewandeling namelijk.
Fraai gearrangeerd en met voldoende hoge meeneuriefactor.

Het akkoestische Mermaid Smiled moest sneuvelen
op de US vinyl release van dit album ten voordele van Dear God.
Omdat het het kortste nummer was, volgens Partridge.
Het is toch ook één van de minst beklijvende.

The Man Who Sailed around His Soul flirt met jazz.
Opvallend hoe XTC steeds maritieme thema's entert.
Prachtige fluitsolo ook. Andy in Wonderland.
Weer een supertrack om te onthouden.

YouTube - XTC - The Man Who Sailed around His Soul

Het fijnbesnaarde Dying kiest voor introspectie.
De singer songwriter kaart dus. Met een snuifje
psychedelica in de vocale arrangementen.

XTC eindigt graag met een bombastische afsluiter.
Een easy listening plaat als Skylarking verdraagt dat echter niet.
Opnieuw krijgen we een sing-a-long song met Sacrificial Bonfire.

En dan is er nog die onvergetelijke bonustrack. Dear God.
Een pretentieuze poging om God in één lied te vatten, geeft Partridge toe.
Maar het werd wel één van de meest beminde XTC liedjes.
Het nummer dat in de US voor de doorbraak zorgde.

Er is echter ook nog het wat meer ouderwets rockende en
van een fraaie trompetsolo voorziene Extrovert (b-kant Grass).
XTC als lonely hearts club band. Moet je eens gaan horen.

Dat laatste nummer zul je hier moeten gaan zoeken ...
XTC - Rag & Bone Buffet: Rare Cuts & Leftovers (1990)
Of hier natuurlijk: YouTube - XTC - Extrovert

Ik lees net dat de user uit de vorige post twijfelt of het album
wel zijn volle 4 sterren verdient. Hoe durft ie daaraan te twijfelen?
Minstens 4 sterren én met een overtuigende groeimarge.

Zeer begrijpelijk dat Dear God uit dit album er zo uitspringt. Toch wel het betere nummer van de groep. De rest van het album is vrij pop, al is de new wave nooit ver weg. Een mooi aangenaam en toegankelijk album, al is het wat teleurstellend als je meer van nummers als Dear God wil horen. Misschien voor mensen die het in '86 bewuster hebben meegemaakt (ik was toen 8 jaar) een betere ervaring, maar voor mij is het niet echt een top album.