XTC - Skylarking (1986)

Er waren al geruchten, maar nu is het bevestigd. Skylarking wordt de volgende uitgave in de serie remixes die gedaan zijn door Steven Wilson. MusicTAP » XTC Classic, Skylarking, Arriving Soon With New Wilson Stereo and 5.1 Remixes

De vorige drie waren al erg goed, dus dat kan bijna niet misgaan! Ik kijk ernaar uit!

Goed nieuws!

XTC is een band die totaal aan m'n muzikale ontwikkeling voorbij is gegaan. Een band die door velen op handen wordt gedragen. Dus dan wordt je toch nieuwsgierig.
Kwam er pas laat achter dat dit ook nog 'ns een best wel oude band is, bestaat al vanaf mid jaren '70.
Toch maar eens gaan beluisteren dan.
Album staat op Spotify.

Zou ik niet met dit album beginnen; hier staat de wind heel erg richting pop. Eerste is meest punky, tweede is echte neurotenwave; derde bevat al een snuifje pop, maar voldoende wave om voor wavisti fijn te zijn. English Settlement is een mooi symbiose van de tweehoofdlijnen in het opus van Partridge.

Gelukkig leren kennen en daar maar wat blij mee.
Ben het met Mjuman eens overigens, XTC heeft een goed te volgen verloop.
Van punky, wave, pop/rock, experimenteler om vooral vanaf dit album meer de melodieuze pop weg in te slaan.
buizen.....let wel, Beatlesque vibes duiken regelmatig op, dus wellicht niet jou cup of tea.
Ik vind dit overigens wel een plaat die tot hun betere gerekend mag worden.
Voorjaarsplaat met een smaakvolle productie.
Todd Rundgren als producer, maar het was een samenwerking die moeizaam verliep.
Rundgren als eigenzinnige perfectionist versus Partridge............was niet voor herhaling vatbaar.

Ik ga de remaster wel beluisteren.

Thanx. Dan ga ik maar eens voor een kennismaking met het debuutalbum

Mr.buizen, de erg mooie chronologische dubbelverzamelaar Fossil Fuel (1996) is wellicht ook een optie om met XTC kennis te maken. Maar of dit een band voor jou is....? Ben benieuwd naar je bevindingen..

Tja, mijn afkeer van krompilaties is bekend en zeker deze doet me denken aan het kopen van een zak color-rado (van Haribo) om vervolgens alleen de gekleurde dropstaafjes ervan te eten (of de gekleurde gummibeertjes).

Fossil Fuel, dubbelaar, heb ik een paar jaar geleden aan een user hier verkocht; ik draaide 'em nooit - juist vanwege te veel 'gummibeertjes'. Vind dat je - als echte liefhebber - ook de rest moet verteren om van dat relatieve hoogtepunt meer te kunnen genieten. Sommige hoogtepunten - Complicated Game, Red, Battery Brides - zijn nl nooit single geweest

Ik lust ook geen gummibeertjes.

Wat Mjuman zegt... een aantal van de mooiste nummers staan dan weer niet op zo'n verzamelaar. Logisch, Fossil Fuel is meer een greatest hits plaat, die mijn hits echter niet zijn.

XTC is zeker een band voor buizen.

Gewoon beginnen met het trio Drums & Wires, Black Sea en English Settlement.
Sublimeren kan daarna met achtereenvolgens Skylarking en Apple Venus.

En tenslotte de gaten opvullen met nog meer lekkers.

Fossil Fuel is een chronologische verzameling van alle singles bij Virgin.
Een sterke reeks, maar zoals al gezegd was XTC toch vooral een albumgroep.

Mee eens.

Je moet bij XTC niet alleen van de singles uit gaan.
De reguliere albums bevatten zoveel fraais, zonde om te laten lopen.

Lekker steil in de leer over die verzamelaar... Ook ik geef de voorkeur aan de integrale albums ipv compilaties, zeker als het het gaat om XTC. Maar als instapper voor een leek vind ik Fossil Fuel bepaald verdienstelijk. Zelf ben ik overigens ooit begonnen met Drums and Wires en daarna geleidelijk fan geworden na beluistering van wat er op volgde. Skylarking vind ik een erg mooi zomers album.

Ook een prima instapper. Dat album mag ook tot hun beste gerekend worden.
Ik begon met Englisch Settlement - nog niet zo lang geleden en die kwam goed binnen zeg.
Is zeker mijn favo van de band.
Breder in stijl en experimenteler, helemaal.perfect.

Nog even een klein addendum: die gummibeertjes van Haribo noemde ik niet voor niets. Songs als Generals and Majors, Senses Working Overtime en meer van dan soort songs heeft op mij hetzelfde effect als een overmaat van Haribo-beertjes: ik word er misselijk van.

Weest echter niet ongerust: met hulp van de tandarts heb ik nu mij snoepzucht bedwongen: "zelf scheppen" winkels hebben aan mij geen klant meer

De platenbusiness daarentegen verdient nog goed aan mij

Kijk uit Mju.....een verslaving blijft altijd op de loer liggen....maar wees sterk.

Ik wil een beetje met je mee gaan betreft Generals & Majors, misschien net ff te huppelig.
Niet eens aangaande Senses.
Ik vind het tamelijk sterk gevonden om van dat duistere wat wanhopige begin, te landen in een refein die zo pakkend is dat dit mij in ieder geval nooit verveeld.

Te vaak gehoord en ik vind het van een meligheid getuigen die heeft geleid tot spin-offs als Kaiser Chiefs en meer van die onderbroekenlol-bands, vreselijk. Ik vind het nog steeds erg jammer dat die funkende Barry Andrews (o.a. Shriekback) slechts sporadisch de weg heeft teruggevonden naar Partridge. Overigens is dat hoofdstuk over Partridge in Isle of Noises wel fijn leesvoer.

Fossil Fuel was ook mijn paar kinderschoentjes. Daar ga ik niet lullig over lopen doen, gewoon een hele puike en bovendien volledige verzamelaar met hier en daar moeilijk te krijgen a-kantjes. Wait Until Your Boat Goes Down staat volgens mij nergens anders op.

Er wordt hierboven rustig een paar klassieke popliedjes neergesabeld. Onzinnig, vind ik.
XTC is zeker wel een aantal maatjes groter dan dat belabberde KC. Het heeft dan wel van elkaar weg, maar kom op zeg...

Skylarking... Dit is op zeker een groeibriljant dat uitgroeit tot een van hun beste albums. Het heeft een geweldige flow en ook weer die uitstapjes zo tegen het einde, ditmaal jazzy, culminerend in het geweldige Mermaid Smiles en The Man Who Sailed Around His Soul. Ik heb dan niet Dear God erop staan, maar het zou er naar mijn mening echt niet bij passen. Heel andere sound. Daar koop ik dus de EP wel van.

Skylarking behoort absoluut tot hun beste, al vermoed ik dat ze er wel wat oerfans mee hebben verloren.
De neurotische inslag waar vooral Partridge een handje van had, is hier niet meer terug te vinden.
Maar wat een stel songs.
Duidelijke verwijzingen naar de 60's, met vooral Beatles en The Beach Boys als referentiekader.

Todd Rundgren als producer van dienst en die heeft goed werk geleverd. Fraaie productie.
Eenmalig, want Todd en Andy Partridge konden moeilijk door 1 deur.
Maar het resultaat is geweldig.

Wat een ongelooflijk mooie surround mix heeft dit album gekregen. Waar ik bij XTC altijd moeite heb om door de gelaagdheid heen te luisteren, wordt de lagen bij deze surround remasters (en deze in het bijzonder) wat meer uit elkaar getrokken en krijgt alles een helderheid die de prachtige liedjes ontzettend mooi naar voren laat komen.

Het boek "Schrijver" van K.O.Knausgard begint ermee dat hij op weg naar huis een cassettebandje in zijn walkman stopt. En gelukzalig naar Skylarking van XTC luistert.
Later in het boek ziet hij bij een vriend een grote ingelijste en gesigneerde poster van XTC.
De vriend vertelde dat hij op een dag in Swindon bij het huis van Andy Partridge had aangebeld. Andy deed open en de vriend vroeg of Andy zijn handtekening op wat dingen kon zetten. Volgens Andy was het jaren geleden dat er een fan had aangebeld. Hij vond het wel grappig dat er zomaar een Noor voor zijn deur stond.

Ook in zijn andere boeken legt Knausgard steeds de link met contemporaine pop/rock. Hij heeft ook in een bandje gezeten. De manier waarop muziek in zijn boeken aanwezig is, geeft ze een extra laag.

In Nieuwe buren laat Saskia Noort U2 regelmatig opdraven, maar dat is veel meer een soort van behang ipv de schering en inslag die het bij Knausgard is.

Het meest vermakelijke boek waarin popmuziek een rol speelt, blijft imo Mikael Niemi: Popmuziek uit Vittala. Warm aanbevolen, net als Nick Hornby - High Fidelity!

[/quote]
Ik heb nog een stapeltje boekenbonnen liggen

Zomerplaatje

Wat jij Johnny Marr?

Nachtplaatje

Dit gaat, neem ik aan, over de mix van Steven Wilson. Ik lees hier bij de album mijmeringen er niet zo veel over, net zo min als berichten over de prachtig geremasterde versie uit 2014.
Die heb ik dan zelf liggen, overigens met een bruine cd hoes in plaats van de, uiteraard standaard, groene hoes die officieel bij dit album hoort.

Qua geluid, vraag ik mij af of Wilson in 2016 nog veel heeft kunnen toevoegen aan de geremasterde cd uit 2014 en of daarbij zijn mixen nog sterk afwijken van het origineel. De surround sound zou vervolgens iedereen moeten overtuigen.

In de basis zou Wilson de meest overtroffen versies nog moeten kunnen overtreffen (een waar vakman) maar ik kan mij dat t.o.v. de geremasterde versie nauwelijks nog voorstellen. En kan "de liefde" voor het originele album nog een reden zijn dat Wilson's mixen, surround sound en productie nauwelijks aandacht hebben gekregen?

Een reëel gevaar voor Wilson uiteraard, ook als hij zich met de beste vakkundige bedoelingen op een erkend meesterwerk stort.
Misschien kan hij zich qua niveau opkrikken wat dat betreft beter storten op oorspronkelijk afgebrande albums, dan heb je een veel grotere kans op enige rehabilitatie.

Zeer begrijpelijk dat Dear God uit dit album er zo uitspringt. Toch wel het betere nummer van de groep. De rest van het album is vrij pop, al is de new wave nooit ver weg. Een mooi aangenaam en toegankelijk album, al is het wat teleurstellend als je meer van nummers als Dear God wil horen. Misschien voor mensen die het in '86 bewuster hebben meegemaakt (ik was toen 8 jaar) een betere ervaring, maar voor mij is het niet echt een top album.

Meer achtergrond van Runtgren over de productie en Andy's obsessieve neiging alles dicht te plamuren. https://youtu.be/_B1igqY6okc?si=vjO89efcAkgwN00k

Bijzondere reactie, want de tekst is toch juist een kritiek op de zwakzinnige theorie over God als almachtige alwetende schepper van alles. Om dat kinderlijke idee overeind te houden moet men dan maar geloven dat alle ellende op een of andere manier zinvol is, een doel heeft, want deel van God's geniale plannetje.

Dit is een bericht van zo’n tien jaar terug.

Ik ga hier nu verder niet meer op in maar alsnog een fijne middag.

Verstandige keuze want ik laat geen spaander heel van dat godsbeeld.