Crazy Horse - Crazy Horse (1971)

Dat ik hier nog geen cijfer aan had gegeven zeg... enfin, goede debuutplaat, mede dankzij de bijdrage van Jack Nitzsche, Ry Cooder en Nils Lofgren en niet in de laatste plaats vanwege Danny Whitten. Zijn I Don't Want to Talk About It is het hoogtepunt van deze plaat, jammer dat het later zo ongelooflijk verkracht werd door Rod Stewart. Zelfs de Neil Young cover Dance, Dance, Dance is goed te pruimen, al is Neil's eigen versie natuurlijk beter. Minpuntje is Crow Jane Lady, maakte het einde van de plaat een beetje zeurderig. Beter dan dit zou het nooit meer worden met Crazy Horse.

Ik wilde hier eigenlijk iets schrijven in de trant van "een leuke lappendeken van nummers met muzikanten van divers kaliber waarbij het geheel groter is dan de som der delen", maar wat me bij herhaalde luisterbeurten eigenlijk steeds weer opvalt is hoe de grote diversiteit van deze plaat nergens afbreuk doet aan de eenheid en de samenhang ervan. Eerder geeft deze plaat de indruk van een enorme ketel vol smakelijke soep van Americana, rock, blues en country waar vier zangers, vijf componisten en zeven muzikanten hun eigen ingrediënten aan toevoegen. Het niveau van de composities is steeds hoog (geen enkele misser), de ritmesectie verzaakt nergens, het gitaarwerk is subliem zoals te verwachten was met een line-up met Danny Whitten, Ry Cooder en Nils Lofgren (typerende solo's van de laatste op Look at all the things en I'll get by, en Nobody heeft een sterke Grin-vibe), en terwijl sommigen de stem van Danny Whitten misschien onvast of dun zouden noemen vind ik hem zelf soms dezelfde hogelijk gewaardeerde kwetsbaarheid als Richard Manuel van The Band uitstralen (dit nog los van het feit dat de samenzang op dit album ook dik in orde is). Voeg daaraan toe de kleine produktionele slimmigheidjes (de "overlopende" koortjes op Look at all the things, de phasing op Beggars day), de superbe strakke sound en de warme sfeer van vijf mannen die gewoon samen ongecompliceerd maar gedisciplineerd muziek aan het maken zijn, en je komt wat mij betreft uit op een heerlijke plaat met een onwaarschijnlijk hoge draaibaarheidsfactor.