menu

Crazy Horse - Crazy Horse (1971)

mijn stem
3,78 (43)
43 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Reprise

  1. Gone Dead Train (4:09)
  2. Dance, Dance, Dance (2:13)
  3. Look at All the Things (3:14)
  4. Beggars Day (4:32)
  5. I Don't Want to Talk About It (5:19)
  6. Downtown (3:15)
  7. Carolay (2:52)
  8. Dirty, Dirty (3:33)
  9. Nobody (2:38)
  10. I'll Get By (3:11)
  11. Crow Jane Lady (4:24)
totale tijdsduur: 39:20
zoeken in:
avatar van harm1985
4,5
Dat ik hier nog geen cijfer aan had gegeven zeg... enfin, goede debuutplaat, mede dankzij de bijdrage van Jack Nitzsche, Ry Cooder en Nils Lofgren en niet in de laatste plaats vanwege Danny Whitten. Zijn I Don't Want to Talk About It is het hoogtepunt van deze plaat, jammer dat het later zo ongelooflijk verkracht werd door Rod Stewart. Zelfs de Neil Young cover Dance, Dance, Dance is goed te pruimen, al is Neil's eigen versie natuurlijk beter. Minpuntje is Crow Jane Lady, maakte het einde van de plaat een beetje zeurderig. Beter dan dit zou het nooit meer worden met Crazy Horse.

avatar van musician
4,0
Inclusief ook nog Ry Cooder heb je hier toch wel met een groep ijzersterke muzikanten te maken, onder leiding van gitarist/zanger Danny Whitten.
Ik geef alvast vier sterren, na een paar keer luisteren vind ik dat het album wel waard.

In alle bijgevoegde stukken bij de cd kan ik nauwelijks iets terugvinden over Neil Young, behalve dan dat hij schrijver is van Dance dance dance en co-schrijver van Downtown.
Maar hij mocht zelfs geen klein gastrolletje vertolken op gitaar of een kleine vocale bijdrage leveren.

Hoe ver stond het eigenlijk met de samenwerking tussen Young en Crazy Horse ten tijde van dit titelloze album?

We schrijven 1971. Crazy horse had meegedaan met Everybody knows this is nowhere en een klein beetje op After the goldrush. Neil Young was bovendien in 1970 met zijn CSN collega's tot wereldtop gebombardeerd vanwege Deja vu.

Het verhaal van Danny Whitten is bekend, zijn ontslag door Neil Young en zijn overlijden, november 1972.
Echt potten heeft Crazy horse niet weten te breken met dit album de vocale prestaties van Whitten waren ook niet echt opgevallen, in ieder geval niet zoals dat bij Young was gebeurd.
Ondanks overigens prima kwaliteiten en ondanks de grote namen die meespelen op dit album.

Hij zal toch niet een beetje afgunstig zijn geweest op Neil Young? Zou hij meer inbreng gehad willen hebben, als lid van Crazy horse, bij de gezamenlijke albums met Young? Wist hij ook op voorhand dat hij zo'n discussie zou verliezen?

Het kwam zo maar eens in mij op, je probeert soms de dingen in een perspectief te plaatsen. Dat er een verklaring is voor wat er destijds is gebeurd.

Wat mij betreft had dit westcoast album meer succes verdiend. De tijd was er helemaal rijp voor en ik heb er ook geen verklaring voor waarom het niet is gebeurd. Soms is die er ook helemaal niet. Maar misschien had het de loop van de muziekgeschiedenis sterk kunnen beïnvloeden...

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Ik wilde hier eigenlijk iets schrijven in de trant van "een leuke lappendeken van nummers met muzikanten van divers kaliber waarbij het geheel groter is dan de som der delen", maar wat me bij herhaalde luisterbeurten eigenlijk steeds weer opvalt is hoe de grote diversiteit van deze plaat nergens afbreuk doet aan de eenheid en de samenhang ervan. Eerder geeft deze plaat de indruk van een enorme ketel vol smakelijke soep van Americana, rock, blues en country waar vier zangers, vijf componisten en zeven muzikanten hun eigen ingrediënten aan toevoegen. Het niveau van de composities is steeds hoog (geen enkele misser), de ritmesectie verzaakt nergens, het gitaarwerk is subliem zoals te verwachten was met een line-up met Danny Whitten, Ry Cooder en Nils Lofgren (typerende solo's van de laatste op Look at all the things en I'll get by, en Nobody heeft een sterke Grin-vibe), en terwijl sommigen de stem van Danny Whitten misschien onvast of dun zouden noemen vind ik hem zelf soms dezelfde hogelijk gewaardeerde kwetsbaarheid als Richard Manuel van The Band uitstralen (dit nog los van het feit dat de samenzang op dit album ook dik in orde is). Voeg daaraan toe de kleine produktionele slimmigheidjes (de "overlopende" koortjes op Look at all the things, de phasing op Beggars day), de superbe strakke sound en de warme sfeer van vijf mannen die gewoon samen ongecompliceerd maar gedisciplineerd muziek aan het maken zijn, en je komt wat mij betreft uit op een heerlijke plaat met een onwaarschijnlijk hoge draaibaarheidsfactor.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:41 uur

geplaatst: vandaag om 12:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.