The Alan Parsons Project - Gaudi (1987)

De laatste studioplaat van het Alan Parsons Project vind ik juist het moeilijkst om te beoordelen, omdat het zowel stilistisch als kwalitatief zo'n mixed bag is. Er is de mooie ballade Inside looking out (die ik persoonlijk trouwens niet met al die pratende mensen zou hebben beëindigd : wanneer je op je eigen merites wil worden beoordeeld wil je toch voorkomen dat de luisteraar elk moment "There is no dark side of the moon really. Matter of fact it's all dark" verwacht te gaan horen), maar ook het (eveneens fraaie) Closer to Heaven waarbij Eric Woolfson de prachtig gevonden religieuze invalshoek van de tekst (hoog bouwen om dichter bij God te kunnen zijn) verpest door het refrein te zingen op een toonhoogte waarop hij af en toe met zijn geknijp echt pijn doet aan mijn oren. Er is de aardige medium-tempo-rocker Too late met z'n melancholische onderstroom en sterke gitaarsolo, maar ook het werkelijk stomvervelende Money talks met z'n kale gitaarpartij en z'n vervelende refrein, en tussendoor horen we ook nog de ultieme oorwurm-in-de-goede-zin-des-woords Standing on higher ground, gezongen door de mij voorheen totaal onbekende Geoff Barradale wiens ademloze stem me steeds aan die van Alison Moyet doet denken.
        Bovenal echter is dit het album van de magnifieke opener, één van de mooiste nummers die ik van dit gezelschap ken, met veel grandeur opgezet en met een zangpartij die het pompeuze arrangement alle eer aandoet. Zo leggen de hoogtepunten (had ik de ontroerende coda van het album al genoemd?) uiteindelijk toch meer gewicht in de schaal dan de zwakke momenten, hetgeen hier een zeer bevredigende zwanezang van deze muzikale Cerberus en zijn instrumentale en vocale medewerkers van maakt, en in alle eerlijkheid moet ik bekennen dat ik bij mijn muzikale ontdekkingsreis (in 1977 na I robot afgebroken, de afgelopen maanden pas weer hervat) naast een aantal vrij vlakke nummers (en zangstemmen) toch ook veel moois ben tegengekomen.

Aangezien het laatste album bestaat uit onafgemaakte demo's, houden we het even bij Gaudi als laatste album. Ik dacht dat alles mij onbekend was, maar Standing On Higher Ground blijk ik toch te kennen van de Alan Parsons Live-cd. Verder een intrigerend album dat met La Sagrada Familia echt een weergaloze opener heeft, maar verder ook een aantal typische jaren '80-songs die echt totaal niet klinken als Alan Parsons Project. De algemene indruk is echter wel goed. Too Late is zo'n typisch voorbeeld van een lied dat ik eerder aan Foreigner zou koppelen, maar ook bij Foreigner had ik het goed gevonden. Standing On Higher Ground is er ook eentje die ik prima kan waarderen, al heeft dit nummer meer een Toto-vibe.

Bij Money Talks is de APP-vibe echter dermate ver te zoeken dat het van mij niet hoeft. Te oppervlakkig. Closer To Heaven en Inside Looking Out zijn ook niet de beste ballads met Woolfson. Zeker wel mooi, maar niet erg eruit springend. Het afsluitende Paseo de Gracia grijpt wel weer mooi terug naar de opener. Al met al een aardige afsluiter waar ik na Vulture Culture toch echt vreesde voor het ergste.

Fijne act was dit in ieder geval. Glad, maar oh zo kundig geschreven en geproduceerd. Ben stiekem toch ook benieuwd naar wat Alan Parsons solo nog gedaan heeft.

Eindstand:
1. Pyramid 4.5*
2. Tales Of Mystery And Imagination - Edgar Allan Poe 4.5*
3. The Turn Of A Friendly Card 4.5*
4. I Robot 4.5*
5. Eye In The Sky 4*
6. Ammonia Avenue 4*
7. Gaudi 3.5*
8. Stereotomy 3.5*
9. Eve 3*
10. Vulture Culture 2.5*
Gemiddelde: 3.85*

Gelukkig is het slechtste niet voor het laatst bewaard. Dat de band ermee stopte, lijkt mij niet meer dan logisch. De rek was er wel behoorlijk uit. In de populaire eighties stroom AOR kan tAPP simpelweg niet mee. Er is geen uitdaging te vinden in deze muziek, terwijl I, Robot en Pyramid echt fantastisch zijn. Ik heb de indruk dat de heren qua inhoud weer even teruggrijpen op de beginjaren. Dat zou ik als reden willen aandragen waarom ik dit album weer net wat beter vind. Ook Gaudi is goed uitgevoerd, maar de songs zijn wederom wat saai geschreven. Standing On Higher Ground komt me verrassend genoeg nog bekend voor. Aan dit soort gladde poprock kan ik alleen weinig lol beleven.

Eindstand:

Tussenstand:
1. Pyramid
2. I Robot
3. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe
4. Eye In The Sky
5. The Turn Of A Friendly Card
6. Ammonia Avenue
7. Eve
8. Gaudi
9. Stereotomy
10. Vulture Culture