The Flaming Lips - At War with the Mystics (2006)

Wat een hoes en songtitels weer

Dit is absoluut iets om naar uit te kijken, hoewel ik het reeds vrijgegeven nummer The W.A.N.D. niet zo bijzonder vind.

Ook weer een prachtige, kleurrijke, typische Flaming Lips-hoes Ik kijk echt uit naar dit album, ben zeer benieuwd!

Wat ik tot nu toe heb gehoord is niet veel soeps. "Free Radicals" en "Going On" zijn zelfs ronduit slecht. Nee, dit album zul je aan het eind van het jaar niet veel tegenkomen in de jaarlijstjes.

De hoes is inderdaad wel stoer gedaan.

Ik heb het album zojuist gehoord en moet zeggen dat het vertrouwd klinkt, alhoewel ik er toch wat aan moet wennen. Het is wat 'freakeriger', met veel fuzz-gitaren. Verder is het wat minder melancholisch dan het vorige album en dat was juist hetgeen me erg aansprak in dat album. Toch nog een paar luisterbeurtjes voor ik een oordeel kan vellen.

Zoals de hoes al doet vermoeden gaan de Lips verder waar ze bij Yoshimi gebleven waren. Wayne Coyne: "We've moved away from robot sounds to sounds that are made by robots that come off organic, a sort of progressive Dixieland-record that is hopefully not too far out of the realm of what's listenable. It's getting into a space-age jazz element!"

Na de eerste luisterbeurt vind ik het een erg wisselvallig album met diverse sterke (1,4!!,5,11) en mindere nummers (2, 3, 8, 9). Vooralsnog 3,5*.

Heb hem ook net beluisterd, maar weet nog niet goed wat ik moet denken. Het is op het eerste gezicht wat aan de taaie kant allemaal. Het eerste nummer opent erg vrolijk; sterk begin. 'Free Radical' lijkt wel een kopie van Ween in hun beginperiode. In de nummers erna gebeurt er een heleboel: allerlei toeters en bellen (vogels en ambulances) worden van stal gehaald, met name in de nummers 'It Overtakes Me' en 'The Sound Of Failure'. Het ene moment zeer poppy en toegankelijk, maar even later weer 'moeilijk' en psychedelisch. 'Haven't Got A Clue' doet mij denken aan LCD Soundsystem, maar dan wel op de FL-manier. Toch is e.e.a. weer onmiskenbaar Flaming Lips, niet zo gemakkelijk in het gehoor als 'The Soft Bulletin' misschien, maar ik denk dat het album pas bij meerdere luistersessies zijn geheimen prijsgeeft.

Dit vind ik een fantastische CD.

Het is een cd die wat luisterbeurten nodig heeft om te behagen, maar dan heb je ook wel wat. Helaas wordt het torenhoge niveau van de twee voorgangers niet gehaald, maar ook op At war with the mystics valt er veel te genieten van de liedjes die als een toverbal van kleur verschieten. Het is jammer dat er in de tweede helft een paar nummers voorbij komen die gewoon niet bijzonder genoeg zijn (wat dat betreft leg ik bij The flaming lips de lat wat hoger), anders had er wel wat meer ingezeten dan de 4* die ik nu geef.

geweldige plaat die eerst na een tiental beluisteringen zijn geheimen prijsgeeft. Ambitieus, sprankelend, meeslepend en gedurfd. Een schitterende productie overigens, elke beluistering hoor je weer wat nieuws wat je voordien nog niet opviel. De beste plaat uit hun carriere? De "dark side of the moon" van dit deccenium?

5*

Ik heb alleen het openingsnummer "Yeah Yeah Yeah Song" gehoord. Dat klinkt in ieder geval goed. Het wordt ook de nieuwe single heb ik begrepen. Ben benieuwd naar de overige tracks op het album.

ik ken The Flaming Lips niet zo, maar Mr. Ambulance Driver is een geweldig chill nummer. (staat op de OST van Wedding Crashers)

Geweldige plaat, hun beste na Soft Bulletin (blijft mijn favoriet) denk ik zelfs.
Ik hoor af en toe wel erg duidelijke invloeden, pastiches bijna zelfs. Zoals Free Radicals, dat lijkt een overduidelijke ode aan Prince. En in the W.A.N.D. hoor ik Queen terug. Pompeii Am Götterdämmerung (dat in zijn titel lijkt te verwijzen naar Pink Floyd en Wagner) doet mij inderdaad erg aan Pink Floyd denken, maar ook heel erg Mike Oldfield's Tubular Bells. Het begin van het eerste gedeelte van track 3 (Sound of Failure) is bijna gladde R&B, terwijl het tweede gedeelte (It's Dark...'') me heel erg doet denken de instrumentale soundscapes van Bowie's (met Brian Eno gemaakte) ''Low''. ''The Wizard Turns On...'' is dan weer heel erg jazzy / filmische triphop alla Portishead en Hooverphonic. Het valsige koortje in ''YeahYeahYeah Song'' lijkt een poging het sfeertje van The Beach Boys op te roepen, en ondanks het supervalse resultaat zit ik wel lekker op een melancholische surfplank van pure magie.
Al met al zeer uiteenlopende invloeden, wat zeker geen slechte zaak is. The Flaming Lips hebben zeker de mosterd niet uitgevonden (en volgens pretenderen ze dat ook nergens), maar de eigenzinnigheid zit hem vooral in de combinatie van die schijnbaar onverenigbare invloeden en de vreemde, fascinerende, wendingen die ze het geven met het ongrijpbaar vreemde stemgeluid en zangstijl van opperlip Wayne Coyne.
Bovendien vind ik het prachtig hoe elk liedje totaal anders klinkt (andere stijl, andere sfeer) en de plaat toch een zeer coherent geheel vormt (je kan de nummers niet in een andere volgorde voorstellen). Wat dat betreft zijn het echt collega's van the Beatles en Radiohead.
Absolute hoogtepunten zijn voor mij (maar ik vind de plaat van begin tot eind prachtig) het eerder genoemde indrukwekkende Pompeii..., het breekbaar sferische Mr. Ambulance Driver en het superlieve Goin' On.
Een nummer als Goin' On hadden de Lips volgens mij nog niet op hun naam staan. Een nummer dat ook 40 jaar geleden geschreven had kunnen zijn, maar dat ook over 40 jaar nog geschreven zou kunnen worden, een nummer dat altijd actueel klinkt, een nummer dat je altijd al lijkt te hebben gekend, een tijdloze popparel, magisch, ongrijpbaar en universeel. Ja, er zullen best veel mensen zijn die niets met de Lips kunnen (om begrijpelijke redenen, het blijft toch ergens wel een lastige band, die je moet leren waarderen, zo zal de zang niet iedereen aanspreken en de muziek is wellicht ook niet overal even supertoegankelijk voor iedereen) maar echt niemand kán en mág deze song negeren. Het is bovendien lange tijd geleden dat ik een plaat gehoord heb die van begin tot eind geweldig was, maar waarbij het laatste nummer het absolute hoogtepunt is. Zo blijf je hem opzetten en opzetten. Prachtplaat.

wat een vage muziek...
alleen Mr. Ambulance Driver is vet. maar de rest...

Op basis van alle verhalen had ik een wat heftigere album verwacht maar het juist nog een stukje gepolijster. Vind ik niet verkeerd hoor... Heb hem net voor het eerst in zijn geheel zitten luisteren en ben behoorlijk onder de indruk. Wel een plaat die je ff de tijd moet gunnen denk ik maar dat vind ik niet erg.... dat zijn vaak de mooiste platen

Ik raak meer en meer onder de indruk van dit album. Deze knalt niet zo direct in-your-face als bijv. The Soft Bulletin en Yoshimi maar doet zijn werk meer onderhuids.

En euh.. die bas-groove in Pompeii Am Gotterdammerung is een erg mooie knipoog richting Echoes van Pink Floyd. De ping van die piano aan het begin van dit stuk is dat overigens ook

Nou, dat vind ik dan weer wat overdreven. Maar wel een zeer fijne plaat.

Heb het album net een keer geluisterd. Wat mij opvalt dat ieder liedje weer compleet anders is als het vorige liedje.
Het is een wazig maar wel een lekker album .

Ik had eigenlijk nog nooit muziek van the Flaming Lips gehoord. Tot vanmorgen dus... Het klinkt best grappig moet ik zeggen. Sommige nummers zijn erg vaag, maar daar wen je wel aan na een tijdje denk ik. Een bandje dat ik na dit album maar eens verder moet gaan ontdekken... Voorlopig 3,5*, met kans op 4* binnenkort...

Hier nog iemand die nog niets van The Flaming Lips kende, tot deze plaat. Sommigen schrijven dat er tien luisterbeurten nodig zijn om dit leuk te vinden, maar mij pakte het meteen. Lekker wispelturig, afwisselend, dan weer gek, dan weer ingetogen. Mooi geproduceerd en een genot voor het oor.

Doet me een beetje aan Super Furry Animals denken. Andere referenties heb ik zo een twee drie niet.

Dit blijf ik nog even luisteren!

Een tegenvaller, deze plaat. Ik had er meer van verwacht. Of misschien moet ik hem gewoon nog meer beluisteren...

Zeker waar.
Ik weet nog niet goed wat ik van dit album denken moet. Pompeii Am Götterdämmerung vind ik in ieder geval prachtig en het heeft hier en daar inderdaad iets weg van Pink Floyd, dat was ook mijn eerste gedachte. Komt ook wel door het woord Pompeii misschien.

Maar lang niet alle nummers vind ik mooi, ik zal nog eens vaker luisteren.

geweldig kunstwerkje dit!

In aansluiting op mijn vorig berichtje moet ik zeggen dat je dit album toch echt vaker moet luisteren. Vind nu nog maar 2 nummers minder. En het nummer Pompeii Am Götterdämmerung vind ik schitterend, wat bijdraagt aan een goed oordeel over deze CD.

The Flaming Lips, is dat niet die band die The Bohemian Rhapsody heeft gecoverd?

Yoshimi was minder dan The Soft Bulletin (maar dat kon ook haast niet anders). Maar nu lijkt met deze plaat zelfs sprake te zijn van een neerwaartse spiraal voor de Lips.
Pompeii Am Götterdämmerung en The W.A.N.D. zijn heel fijn, maar de rest boeit me wel heel weinig.

Jawel. Beetje onnodige cover.

Schoon plaatje!

Leuke plaat, ik begin deze band nu pas een beetje te ontdekken.. alhoewel ik het vroeger wel eens heb geluisterd, zoals ik alle indiebands wel eens heb geluisterd
Maar dit kan ik wel trekken

't Is ne groeier. Een teken van kwaliteit. Vrij zalige indiepop. Ik ken hun vorig werk niet. Nummertje 3 'the sound of failure' is erg goed.