The Alan Parsons Project - Stereotomy (1985)

Nee, sorry, nog een welwillende poging gedaan, maar Stereotomy trek ik gewoon niet echt. Stereotomy I trek ik goed, zonder dat ik er echt warm of koud van word. Beaujolais is inderdaad minder. Urbania kan er mee door, Limelight vind ik dus wel erg mooi. Daarna kan ik er helemaal niet meer gelukkig van worden. In the Real World vind ik eerlijk gezegd niet meer dan een matig AOR-deuntje, Where's the Walrus vind ik vrij slaapverwekkend, Light of the World is muzikaal aardig, maar ik krijg jeuk van de zang. De twee toetjes zijn ook niet erg bijzonder imo.
Wie mijn toptien bekijkt weet dat ik meer dan een zwak heb voor Alan Parsons Project. Maar waar ik bij zijn beste nummers lange tijd geboeid en met open mond luister trekt hier mijn aandacht weg en erger ik me zelfs zo nu en dan. Ik kan het ook niet helpen...

Dat het Alan Parsons Project hier een poging deed om met zijn tijd mee te gaan, valt op zichzelf te prijzen. De nieuwe benadering is echter vooral productioneel van aard, want verder zijn de overbekende elementen (een paar instrumentaaltjes, een paar zoete ballads en wat AOR-nummers) weer ruimschoots aanwezig. De productie doet 25 jaar na dato vooral gedateerd aan, maar de liedjes zijn hier ook gewoon weinig memorabel. Iets specifieker: het titelnummer is eigenlijk het enige wat ik me nog direct van de laatste luisterbeurt voor de geest kan halen.

Bij benadering even matig als voorganger Vulture Culture. Met Gaudi (of althans met het nummer La Sagrada Familia) zou het project zich hierna nog enigszins revancheren.

Samen met Pyramid, Eve, The Turn of a Friendly Card en Gaudi in het doosje "Original Album Classics", in welke vorm het album zijn weg naar mijn kast gevonden heeft.

Het zwakste album van Alan Parsons Project. De richting die APP insloeg (AOR) om de Amerikaanse markt te veroveren trek ik niet en de productie (typisch die tijd) met overheersende synths en syndrums is heden ten dagen te steriel en te kil. Het songmateriaal is ook ondermaats voor APP, In the Real World bv. is een te doorsnee AOR-nummer. Enkel Limelight (vooral dankzij de zang) en in mindere mate Beaujolais en Chinese Whispers kunnen nog op mijn goedkeuring rekenen, de rest is matig tot zwak en vaak vervelend.

Hun albums t.e.m. Ammonia Avenue vind ik allemaal sterk (buiten het wat mindere Eve), Vulture Culture is een teleurstelling die nog verder wordt doorgetrokken in Stereotomy. Het is duidelijk dat de inspiratie op was.

Slechte composities en een uitgesproken lelijke sound (die drums op het titelnummer, dat keyboardgeluid op In the real world...), meer kan ik er echt niet van maken. De instrumentals lopen zoals altijd bij APP wel lekker door (hoewel Where's the walrus me erg aan het dertien minuten durende titelnummer van Frankie Goes To Hollywoods Welcome to the pleasure dome doet denken, en het lijkt ook net zo lang door te gaan), en de aanwezigheid van de stem van Gary Brooker op een niet onaardig nummer scoort nog een half sterretje extra, maar daar houdt het op, met Light of the world voor mij persoonlijk als het zouteloze en beroerd gezongen dieptepunt.
        Is er trouwens een reden waarom Eric Woolfson hier geen enkele zangpartij verzorgt, terwijl hij bijvoorbeeld op de vorige twee albums nog bijna de helft van de nummers inzong?

En nu eens even iets helemaal anders, moet Alan Parsons gedacht hebben. Eric Woolfson hoefde hier zijn stem niet aan te lenen. Had hij daar geen zin in? Op gevaar af te verdrinken in de digitale speeltjes, zijn er toch een paar oases als: Limelight, gezongen door de mij zeer bewonderde Gary Brooker en het spirituele Light of the World. Verder veel strak geweld en harde klanken. Het was 1986. Kennelijk moest het even zo.

Ik voel me hier tegendraads (en licht opgelucht), maar Stereotomy vind ik zelf wel degelijk een flinke opknapper van Vulture Culture. Sowieso is het album beduidend minder soft en heeft het bij vlagen best wat pit. Daarnaast geniet ik ook weer eens van een flink aantal tracks en zijn er weer een stuk minder die me niets doen. In The Real World en Light Of The World zijn me dan weer iets te poppy (nog steeds beter dan heel Vulture Culture), maar de titeltrack is lekker fel en de instrumentals zijn tof. Limelight is een beetje hit or miss, maar bevalt alsnog genoeg. Geniaal is het niet, maar ik kan dit alsnog behoorlijk goed aan.

Voorlopige tussenstand:
1. Pyramid
2. Tales Of Mystery And Imagination - Edgar Allan Poe
3. The Turn Of A Friendly Card
4. I Robot
5. Eye In The Sky
6. Ammonia Avenue
7. Stereotomy
8. Eve
9. Vulture Culture

De hele ochtend stond dit album op repeat. Het is minder storend dan Vulture Culture, maar Stereotomy heeft weinig echt goede momenten. De opener is aardig. Where's the Walrus is een geinige instrumental, maar de rest doet me nagenoeg niks. Het stoort ook niet heel erg, dus een slecht album is het niet. Het is grotendeels veilige AOR. Goed uitgevoerd, maar inhoudelijk heel saai.


Tussenstand:
1. Pyramid
2. I Robot
3. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe
4. Eye In The Sky
5. The Turn Of A Friendly Card
6. Ammonia Avenue
7. Eve
8. Stereotomy
9. Vulture Culture