The Alan Parsons Project - Stereotomy (1985)

Deze lage waardering slaat natuurlijk helemaal nergens op. Limelight is langzamerhand een klassieker geworden en wordt ook vaak gecoverd (o.a. door Bonnie Tyler). Mooiste nummer van dit album is de ballad 'Light of the World'. Prachtig gezongen door Graham Dye, die qua stem wat wegheeft van John Lennon.
Ook de titelsong, Stereotomy, is stevig neergezet door John Miles, die vaker gastzanger was van The Alan Parsons Project.
Een minder nummer vind ik 'Beaujolais'. Zoals altijd bij The Alan Parsons Project staan ook op dit album een paar instrumentale nummers zoals 'Urbania' en 'Where's the Walrus'?

Deze een keer of twee, drie beluisterd en kon me op Limelight na niet zo bekoren. Misschien nog eens proberen, maar ik houd het voorlopig bij 2.5.

Lukas, vooral Light of the World nog maar eens een paar keer proberen. Dat is veel mooier dan Limelight.

Nee, sorry, nog een welwillende poging gedaan, maar Stereotomy trek ik gewoon niet echt. Stereotomy I trek ik goed, zonder dat ik er echt warm of koud van word. Beaujolais is inderdaad minder. Urbania kan er mee door, Limelight vind ik dus wel erg mooi. Daarna kan ik er helemaal niet meer gelukkig van worden. In the Real World vind ik eerlijk gezegd niet meer dan een matig AOR-deuntje, Where's the Walrus vind ik vrij slaapverwekkend, Light of the World is muzikaal aardig, maar ik krijg jeuk van de zang. De twee toetjes zijn ook niet erg bijzonder imo.
Wie mijn toptien bekijkt weet dat ik meer dan een zwak heb voor Alan Parsons Project. Maar waar ik bij zijn beste nummers lange tijd geboeid en met open mond luister trekt hier mijn aandacht weg en erger ik me zelfs zo nu en dan. Ik kan het ook niet helpen...

Kan gebeuren.

Je hebt wel een hele mooie top 10!

Je hebt gelijk. Soms heeft een album hulp nodig . 5*

Naar aanleiding van mijn aankoop vorige week van "The Dutch Collection" van T.A.P.P. het album "stereotomy" onder een laag stof vandaan gevist en vandaag verscheidene keren gedraaid. Dit album wordt, gezien de lage waardering op MuMe geheel ten onrechte ondergewaardeerd. Een stemgemiddelde van 2,53 is schandalig laag . Het is een lekker "powerful" album waarmee Alan zich, na wat mindere albums te hebben gemaakt, uitstekend revancheert. Mijn 5* van vorige week zijn dan ook geheel terecht .

Mooie CD van APP. Stereotomy I vind ik heel goed, en eerlijk gezegd kan Beaujolais mij ook heel goed bekoren (het nummer!)
De instrumentals op deze CD vind ik door het stoere karakter ervan (met name Where's the Walrus) erg geslaagd. En Light of the World is heel mooi.
Limelight vind ik dan weer wat minder, maar die heb ik gewoon te vaak gehoord...

Het titelnummer en Where's the walrus? vind ik erg goed.

Ik snap ook niet waarom dit album zo laag scoort. Gewoon weer een prima APP album.

Ik heb Stereotomy altijd prima kunnen pruimen.

Er staan veel (stevige en electronische) instrumentale nummers op. En het heeft volgens mij ook zeer aantrekkelijke stevige rockers als Stereotomy en Beaujolais.

Maar vooral de sfeer die wordt opgeroepen op deze cd heeft mij altijd sterk weten te boeien.

Een gewaagd project (gegokt en verkooptechnisch verloren) van The Alan Parsons project, en dat was in de jaren '80 vrij uitzonderlijk. Meestal werd er behoorlijk op safe gespeeld.

Toch kom ik niet aan een hogere waardering dan 3,5***. Dat heeft dan hoofdzakelijk te maken met de aanwezigheid van het beduidend mindere Limelight (gezongen door Gary Brooker) en ook, in mindere mate, voor Light of the world.

Limelight is in het gehoor ook een rare eend in de bijt. Waarschijnlijk waren Parsons en Woolfson vereerd met de belangstelling van Brooker anders had het de interne toets der kritiek vast niet weten te doorstaan.

Tja, ik sluit mij aan bij de laatste 2 beoordelingen, dus ga er lekker tussenin zitten . Dit is mijn eerste en enige studio-album van hun, die ik destijds had gekocht (naast de verzameldubbel-cd).

Ik vind juist dat hier 2 van de beste ballads opstaan, die ik van TAPP ken: Limelight en Light of the world. Dat was ook toendertijd de reden waarom ik dit album wilde hebben. Grappig dat dit voor musician juist de beoordeling negatief heeft beïnvloed, maar kan ik het me wel voorstellen. Het is maar wat je natuurlijk zoekt/trekt in een album en welk sentiment erachter steekt.

Daarnaast liggen de titeltrack en Where's the walrus erg lekker in het gehoor. Kortom: voor mij een mooi album, afwisselend en van een goed niveau. Helaas wat ondergewaardeerd...

Net zoals "Eve" heb ik "Stereotomy" gisteren nog eens opgezet omdat ik er eerder niet zo onder de indruk van was. "Eve" vind ik inmiddels stukken beter, maar helaas is dat bij "Stereotomy" niet het geval. Ik stoor me nog niet eens zo aan de typisch jaren tachtig sound, want bij sommige nummers past dat heel goed. Het zijn vooral de tracks 'Beaujolais', 'In The Real World' en 'Urbania' die de kwaliteit omlaag halen: ik vind ze gewoon niets aan. Gelukkig heeft "Stereotomy" ook enkele van de beste APP nummers ooit: het aangrijpende 'Limelight' (uitstekend gezongen door Procol Harum's Gary Brooker), 'Light Of The World' (nog zo'n mooie ballad) en de stevige titeltrack. Verder is 'Where's The Walrus' nog een aardige instrumental. "Stereotomy" is een redelijke plaat, maar niet meer dan dat en het blijft voor mij op 3,5 * steken.

Vanavond zijn "Vulture Culture" en "Gaudi" weer eens aan de beurt.

Ik vind Beaujolais juist een van de sterkste songs van het album. Ik moet de plaat maar weer eens luisteren, het is alweer jaren geleden. Maar na jaren blijft het refrein van Beaujolais in mijn hoofd zitten, dat mag genoeg zeggen. Naast Stereotomy het enige nummer dat beklijft, en dat is natuurlijk te weinig voor een voldoende. De instrumental Where's the walrus?, hoewel leuk gedaan, is teveel gepiel en te weinig inhoud. Hierna heb ik het een beetje opgegeven met APP...

Hou nog even vol! Alleen Gaudi moet nog volgen.

Daarna concentreren op solowerk van Eric Woolfson

Dan ga ik Gaudi nog maar even oppikken. Ik ben totaal niet bekend met het solowerk van Woolfson. Bepaalde albums die ik met name zou moeten horen?

Eigenlijk is alles (tenminste van wat ik ken) zeer acceptabel wat Eric Woolfson (incl. Freudiana) heeft uitgebracht.

Zie ook onder Eric Woolfson op musicmeter!

Thanx, Musician! Ik ga mijn oren maar eens even de kost geven.

Op 24 september 2010 verscheen van SONY MUSIC de box ORIGINAL CLASSIC ALBUMS met daarin de 5 volgende cd's van THE ALAN PARSONS PROJECT : Pyramid, Eve, Stereotomy, Gaudi and The turn of a friendly card.Kost via Amazon.de om en bij de 20 euro ... Van steeds meer artiesten worden deze "goedkope" verzamelboxen uitgebracht, via de ene verkoper (www.Play.com, www.amazon.de, www.amazon.co.uk) al duurder/goedkoper dan de andere ...

Aandelen?

Je hebt gelijk ook. Ik verhoog van 3,5 naar 4.

Is Stereotomy overigens wel zo jaren '80, wat ik ook wel lees? Ja, al was het alleen omdat het in '86 werd uitgebreid.

Maar persoonlijk vind ik het vooral nogal anders klinken dan al het voorgaande werk van Het APP. Steviger, veel aantrekkelijk instrumentaal werk, modern. Andere zangers. Niet beter dan die eerste paar jaren, gewoon verschillend. En in het geval van The Alan Parsons project enig in z'n soort.

Daarom ook nog eens een gedurfde koers.
Een sterke opening met Stereotomy, Beaujolais en Urbania.

Vooral Stereotomy is super.

Limelight is tegen het gladde aan, maar toch o zo mooi.

Een verrassend album na het uitgekauwd rakende concept van de jaren 80 tot dusver. Titelnummer (met een fantastisch van leer trekkende John Miles) en instrumentals zijn om te smullen en ook de rest heeft redelijk wat pit. Enige waar ik niet zo kapot van ben (doch ook niet storend) is ''Light Of The World'' met die lijzige Graham Dye wiens stem wel wordt vergeleken met die van John Lennon. Waarschijnlijk de reden dat ie bij Alan Parsons nogal in de smaak viel.

Nogmaals voor APP begrippen een verfrissend ''progrockalbum''. ****

Helemaal waar, is niets van gelogen! Begrijp daarom echt niets van een gemiddelde onder de 3***

Misschien dat de "liefhebbers van meer van hetzelfde" hier het APP willen "afstraffen". Maar er is niets mis met het album.

Zo is het maar net. Vandaar 4 sterren.

Dat het Alan Parsons Project hier een poging deed om met zijn tijd mee te gaan, valt op zichzelf te prijzen. De nieuwe benadering is echter vooral productioneel van aard, want verder zijn de overbekende elementen (een paar instrumentaaltjes, een paar zoete ballads en wat AOR-nummers) weer ruimschoots aanwezig. De productie doet 25 jaar na dato vooral gedateerd aan, maar de liedjes zijn hier ook gewoon weinig memorabel. Iets specifieker: het titelnummer is eigenlijk het enige wat ik me nog direct van de laatste luisterbeurt voor de geest kan halen.

Bij benadering even matig als voorganger Vulture Culture. Met Gaudi (of althans met het nummer La Sagrada Familia) zou het project zich hierna nog enigszins revancheren.

Samen met Pyramid, Eve, The Turn of a Friendly Card en Gaudi in het doosje "Original Album Classics", in welke vorm het album zijn weg naar mijn kast gevonden heeft.

Achteraf is een ruwe vergelijking niet zo moeilijk te maken natuurlijk. Ik ben vanaf I Robot een trouw afnemer van een APP album geweest zo gauw die in de winkel lag. Als zodanig kan ik me in ieder geval nog de sensatie van destijds voor de geest halen dat het nu eens niet een Eye In The Sky part zoveel werd want daar zou Parsons en consorten wel erg mee door de mand zijn gevallen.

En tja, Alan Parsons heeft nou eenmaal zijn eigen stijl en ik vind alle albums van redelijk constant en hoog nivo. Er zit dan ook niets bij wat een onvoldoende verdient in mijn optiek. Je houdt er van of niet.

Ik ben het grotendeels met Casartelli eens.
Dan vind ik Gaudi muzikaal terug interessanter.

Met enige scepsis dit album aangeschaft ,na de beoordelingen hier,maar gelukkig ben ik toch zo eigenwijs om me daar niet door te laten leiden.En in dit geval pakt het weer prima uit.Het is allemaal wat steviger ,maar daarom nog wel zeer acceptabel.Een hoop mensen horen in Limelight een draak van het zuiverste water ,ik hoor er een prachtig emotioneel gezongen liedje in.Tuurlijk valt hij wel buiten de boot tov de rest van het album,maar dat nemen we maar op de koop toe.Opener Stereotomy zet meteen de toon ,waaruit te horen is dat de band uit een ietwat steviger vaatje tapt.Keurig verzorgd weer en 4 sterren waard .

AP: Hoi Eric, leuk je weer te zien. Die dochters van je zijn alweer groot geworden zeg! We hebben wat te vieren. We maken alweer tien jaar samen platen! Ik heb een flesje wijn meegenomen voor je: Beaujolais.

EW: Hé Alan, geweldig dat je me komt opzoeken. Tien jaar alweer. Wat zie je bruin man, bevalt het leven in Frankrijk?

AP: Natuurlijk, ik vermaak me best, maar ik verlang soms zo naar good old England. Het is het vale licht dat hier zo mooi over de kalkrotsen schijnt.

EW: Limelight, ja dat is bijzonder. Ik ben ook nog op vakantie geweest in Italië. Urbania, mooi plaatsje. Prachtig gewoon. Ik heb er geen woorden voor.

AP: Jij op vakantie Eric? Zonder je vleugel en je boeken?

EW: Boeken wel ja. Die verhalen van Poe. Ik raak er maar niet op uitgekeken. Net nog weer The Murders in the Rue Morgue gelezen. Fantastisch!

AP; Mm.

EW: Hoe die stukjes in elkaar passen in zo’n verhaal. Stereotomy noemt Poe dat. Intrigerend.

AP: Eh, sorry, wat zei je, nieuwe stereo?

EW: Nee joh, stereotomy: mensen worden onder de druk bijgesneden, als het ware, tot pasklare brokken.

AP: Ik weet niet waar je het over hebt. Praat normaal Eric, dit is chinees gefluister voor me. Laten we terugkeren tot de echte wereld. Ik heb een voorstel: we doen nu een album met mijn muziek. Lekker stevig knallen met de synths. Ik heb trouwens zo’n splinternieuw digitaal studiootje kunnen boeken.

EW: Leuk, maar je weet dat ik daar niet zo van houd. Ik ben een gevoelig type, Alan.

AP: Oké dat weet ik. Dan is het volgende album voor jou. Iets over architectuur en religie of zoiets. Zoek maar wat uit.

EW: Volgend jaar gaan we naar Spanje op vakantie, dus dan denk ik aan Gaudi.

AP: Mij best, ik laat je je gang gaan. Trouwens, ik heb je nu even niet nodig als zanger. Zie het als een kleine vakantie voor je stembanden. Ik heb wél een stuk of 8 nummers nodig van je. Mail je ze me even volgende week?

EW: Alan! Nu spreek jij wartaal. Mail is in deze tijd nog gewoon briefpapier en daar plak ik dan een Schotse postzegel op. Dat kost tijd.

AP: Als je maar wel begrijpt dat het ding in november in de winkels moet liggen!

EW: Pfff, nog meer, mister Project?