menu

Amorphis - Tuonela (1999)

mijn stem
3,80 (46)
46 stemmen

Finland
Metal
Label: Relapse

  1. The Way (4:35)
  2. Morning Star (3:51)
  3. Nightfall (3:53)
  4. Tuonela (4:32)
  5. Greed (4:18)
  6. Divinity (4:55)
  7. Shining (4:25)
  8. Withered (5:44)
  9. Rusty Moon (4:56)
  10. Summer's End (5:37)
totale tijdsduur: 46:46
zoeken in:
avatar van Sanvean
3,5
Sterk album weer van Amorphis. Ook na Tales From the Thousand Lakes bleven ze mooie, melodieuze muziek maken (Elegy, Tuonela).

Wel een band die ik wat langer ben blijven volgen, net als bijvoorbeeld Tiamat en My dying Bride, waar ik bij Paradise Lost en Anathema wat eerder afgehaakt was.

Amorphis weet trouwens wel hoe een perfect in het gehoor liggende song gemaakt moet worden, zeg. Songs als The Way, Morningstar en Withered mogen er zeker zijn. Ook weet de band perfect om te gaan met progressieve elementen.

Prima album dus. Misschien gewoon weer vier sterretjes geven. Zal hem wel eens herontdekken binnenkort, dit plaatje.

DutchViking
Amorphis' beste, hoewel ik de twee voorgangers (Elegy en Tales...) ook zeer de moeite waard vond. Dit is echt een band die van vele markten thuis blijkt te zijn en altijd met iets vernieuwends voor de dag komt. Begonnen met death metal, maar gaandeweg geëvolueerd tot prog, psychedelica, folk en rock. De Finnen hebben met Tuonela, het meest toegankelijke plaatje tot dan toe, uitstekend werk geleverd. Zonder twijfel geef ik hier dan ook 5 sterren voor.

avatar van Eddie
4,5
Deze behoord m.i. tot Amorphis' ultieme drieluik, Tales.., Elegy, en Tuonela. Na deze plaat was de rek er een beetje uit. Am Universum is zeker niet slecht absoluut niet. Maar de evolutie is er uit. En dat maakt Amorphis voor mij een stuk minder interesant.

DutchViking
Ik heb de plaat weer eens opgezet en hij stelt me opnieuw niet teleur... Tuonela groeit nog steeds, hoewel ik 'm al een jaar in mijn bezit heb en regelmatig luister. De panfluit die van Rusty Moon een wel heel apart nummer maakt, de opvallende rol van de gitaar in het uitstekende Divinity, de overtuigende grunt-zang in het verder rustige Greed of het catchy beatje in het intro van Summer's End dat in de verste verte niet metal klinkt... Typisch zo'n band die nooit gaat vervelen. Bandjes als Anathema en Paradise Lost - die in hetzelfde genre actief zijn - acht ik ook hoog, maar m.i. kan geen enkele band uit Amorphis' straatje tippen aan de veelzijdigheid van deze Finnen.

Psychedelica, folk, metal, rock... Amorphis verwerkt het allemaal in haar muziek. Ik kijk nu al uit naar Eclipse, dat volgende maand zal gaan verschijnen. Amorphis heeft mij nog nooit teleurgesteld en mijn gevoel is dat ze dat nu ook weer niet gaan doen.

Idd een erg sterk en goed album.

avatar van e.n.d
4,0
Echt een lekkere plaat dit, zeker de moeite waard.

avatar van james_cameron
3,5
Op dit vierde album begint de band definitief melodieuzer te worden; wat mij betreft een hele verbetering. De zang is nog niet overal even sterk, net als de songs zelf, maar over de hele linie genomen is dit een aangename plaat. Folk-elementen duiken her en der op, net als het inmiddels bekende Hammond-orgel. Dit blijft een interessante metalband, ook anno 2013, die een enorme ontwikkeling heeft doorgemaakt.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:44 uur

geplaatst: vandaag om 08:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.