Amorphis - Tuonela (1999)

Op dit vierde album begint de band definitief melodieuzer te worden; wat mij betreft een hele verbetering. De zang is nog niet overal even sterk, net als de songs zelf, maar over de hele linie genomen is dit een aangename plaat. Folk-elementen duiken her en der op, net als het inmiddels bekende Hammond-orgel. Dit blijft een interessante metalband, ook anno 2013, die een enorme ontwikkeling heeft doorgemaakt.

Het verschil tussen dit album en voorganger Elegy is niet meer zo groot als de albums hiervoor op hun voorganger hadden. Het geluid op Tuonela klinkt wat gepolijster en meer recht-toe-recht-aan. En dat maakt het album toch wat minder dan zijn voorganger. Met het vertrek van Kim Rantala zijn ook de bezwerende keyboardmelodieën, die Elegy zoveel kleur gaven, verleden tijd. En met het gladdere geluid komen ook de beperkte zangcapaciteiten van Pasi Koskinen duidelijker aan de oppervlakte. De zang wordt voor het eerst ook niet meer afgewisseld met de grunts van Tomi.

Ondanks deze minpunten is Tuonela een uitermate genietbaar album dat met onder andere The Way, Rusty Moon en Divinity een aantal zeer sterke nummers bevat. Alleen met Shining zakt de band voor mij een beetje door het ijs.

Score: 78/100

Op Tuonela presenteert Amorphis zich al lang niet meer als pure metalband, maar het album heeft wel een hele aangename gothic/stoner/folk/psychedelica-vibe. Elegy had meer uitschieters, maar over de algehele lijn voelt Tuonela wel net iets consistenter qua sound. Vooral de toevoeging van de saxofoon en dwarsfluit zorgt echt voor een aantal prachtige passages. Tegen het einde is de band voor mij wel op zijn beste met het folky Rusty Moon en het melancholische Summer's End, maar eigenlijk is er geen moment dat ik me verveel. Elegy sprong er net wat meer uit, maar er zijn momenten waarop ik echt dit album daar nog boven verkies.

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Tuonela
4. Tales From The Thousand Lakes
5. Privilege Of Evil
6. The Karelian Isthmus

Een stap naar een wat meer....algemener(?) geluid. Het is makkelijk en tegelijkertijd lastig te omschrijven wat Amorphis hier nou doet. Misschien is toegankelijk het juiste woord. En hoewel Amorphis steeds wat snoept van verschillende invloeden, zoals oosterse muziek maar ook stoner a la Monster Magnet, is het resultaat toch erg consistent als het gaat om de kwaliteit. Het is mij inmiddels wel duidelijk dat Amorphis beschikt over goede liedjesschrijvers en dito muzikanten. Dat er gevoel is voor dynamiek en afwisseling. Een album van de band verveelt eigenlijk nooit. Een punt van kritiek is wel dat dit album nooit echt heel interessant wordt. Ik had liever dat de Finnen deze sound hadden bewaard voor de My Kantele EP en de space en psych voor deze full length.

Tussenstand:
1. My Kantele
2. Elegy
3. Tuonela
4. Tales From The Thousand Lakes
5. Privilege Of Evil
6. The Karelian Isthmus