Joni Mitchell - The Hissing of Summer Lawns (1975)

Een van haar meesterwerken, naast Blue en Hejira. Mijn eerste en zeker niet makkelijkste met La Mitdhell.

Ooit gekocht omdat ik het idee had dat achter zo'n prachtig hoesontwerp ook prachtige muziek verborgen moest zitten...Na 1 luisterbeurt in de kast gezet omdat ik er niet zoveel mee kon.

Dit is voor mij HET voorbeeld van een album dat meer draaibeurten nodig heeft.

Net alsof je jezelf eerst even moet instellen op de wereld van Jodi Mitchel..maar laat je die eenmaal toe dan herken je de subtiele manier van componeren..

edit: Je hebt ook totaal niet het idee dat je naar een plaat uit 75 aan het luisteren bent (eerder rond 85) Ik denk dat ze met dit album, zoals je dat dan zegt "Haar tijd vooruit was"..

Dit album was toch wel even wennen toen ik het voor het eerst hoorde.
Het is ook een album waar ik niet zo goed weet wat ik er mee aan moet (ik schommel ook met mijn waardering).
Neem een nummer als The Jungle Line: de ene keer vind ik het een heerlijk stukje geexperimenteer wat erg goed uitpakt en de volgende keer vind ik het toch een beetje een mislukking.
En zo blijf ik maar heen en weer schommelen. Gelukkig pakt dit niet negatief uit want ik wil er toch regelmatig nog eens naar luisteren en weer nieuwe conclusies kunnen trekken.

Midden jaren 80 heb ik dit album gezocht en beluisterd omdat het door Prince (ten tijde van Sign O' The Times) als meesterwerk werd betiteld. Nu ik 'm na jaren weer 'herbeluister', viel 'ie me toch een tikkie tegen. Niet slecht, maar als geheel niet memorabel.

Deze muziek lijkt van een andere planeet te komen, maar is toch heel herkenbaar. Het heeft redelijk wat draaibeurten nodig om haar magistraliteit tevoorschijn laten komen.

Een 4,5.

Samen met Hejira en Blue mijn favoriete trio van Mitchell. De teksten zijn ineens naar buiten gekeerd en beschrijven voornamelijk situaties buiten Joni's gevoelsleven en richten zich op de maatschappij inclusief de verloedering daarvan. Interessante arrangementen zoals The Jungle Line liepen de wereldmuziek rage van de jaren 80 al ver vooruit. Niet haar meest toegankelijke album maar wel een waar het meest te vinden is na tig luisterbeurten.

Na "Court And Spark" opnieuw een meesterlijk album. 'Harry's House-Centerpiece' is absoluut één van haar beste stukken, maar de plaat kent gewoon geen zwakke momenten. Net zoals Thijssie024 vind ik dit één van haar drie beste albums.

De plaat is Mitchell's hoogtepunt (tezamen met Hejira), zowel muzikaal als tekstueel. Ik sta telkens weer verbaasd over het droomachtige geluid dat deze samengestelde band tevoorschijn tovert. Down_By_Law heeft trouwens dik gelijk wat betreft Harry's House.

Wederom laat ik mij verrassen door het prachtige kleurenpalet dat Joni Mitchell is. Elk nummer zet een sfeer neer die haar zo eigen is. Het doet iets met mij, telkens weer. The Jungle Line, hier al meer over gezegt, verbaasd mij, Kayne West kan er een puntje aan zuigen. Don't interrupt the Sorrow, met die heerlijke flow van een arrangement.
Idd. een droomachtig geluid, waarin ik zou willen blijven vertoeven, als een vorm van Walhalla, mijn Nangijala.
Soms, raar maar waar, doet het mij zelfs wat denken aan Radiohead. Het spelen met haar stem, wisselingen van structuur in de nummers, het dromerige, het niet schuwen van experimenten van geluid. Ja, zelfs het ontwerp van de hoes.

Ja Joni, it's lonely at the top.
Haar muziek, is geen sprong in het duister.

Samen met Hejira, Blue en Travelogue is dit een niet te onderschatten parel in het O zo rijke oeuvre van de beste vrouwelijke singer-songwriter-schilderes ever!
Eigenlijk een laat-avondplaat, maar zo op een druilerige woensdagochtend werkt de plaat ook!

Als er ooit een ander album dan Wyatt op nummer één komt dan is dit de enige mogelijkheid. Zelden zoveel moois gehoord. Naar Joni Mitchell gaan luisteren naar aanleiding van een prachtige foto die Anton Corbijn van Mitchell maakte: iets met een mexicaans gewaad of zo en een hoed bij een rots. Wist alleen dat Prince dit de beste plaat aller tijden noemde. Ben dan ook met dit album begonnen. Het was wel een groeiplaat, al vond ik m gelijk al goed. Er zit zoveel moois in en al dat moois qua tekst (dat toch ook vooral), melodie, instrumenten, musici, arrangementen, vloeiende lijnen, etc etc, alles klopt.

Twee favoriete tracks selecteren is niet mogelijk*. De hele plaat is van ongekende klasse.

Voor mij echt een zondag ochtend plaat trouwens, maar hij werkt eigenlijk altijd.

* stiekem toch gedaan: Edith and the Kingpin & Shades of Scarlet Conquering

Prachtig album, beslist één van de beste van Joni Mitchell. Hier brengt ze een mengeling van folk met jazz en sfeervolle arrangementen. Het heeft een heerlijk relaxte, dromerige sfeer en ik hou veel van haar stemgeluid.

Moordplaat.
Soms kun je beter kort zijn.

Wonderschone plaat. Zoals Aquila al zei: alles klopt gewoon. In France they Kiss on Main Street is een sterke opener. Harry's House is schitterend en Centerhouse leent zich daar perfect voor. Maar ik kies er nu willekeurig twee uit, het is allemaal schitterend.

Deze had ongetwijfeld 5 sterren gekregen, maar ik vind The Jungle Line instrumentaal toch echt zwak. Halfje eraf dus.

Zo zie je maar weer, Joni is voor ons allebei een grande dame, maar met verschil van voorkeur.
Jungle Line is een van mijn favorieten van dit album, dat geluid en ritme, is zijn tijd ver vooruit. Zwak zou ik het niet willen noemen, maar eerder gedurft en geslaagd. Edoch, 4,5 is een ruim verdiende score.

Ik maak me geen zorgen over je waardering van 'The Jungle Line' dat groeit vanzelf met jaren en jaren...

Ik heb net gelezen dat deze plaat destijds door de lezers van Rolling Stone als de slechtste plaat van het jaar werd verkozen. Wow, die Amerikanen toch, hè?

Die hebben zeker Metal Machine Music van Lou Reed niet gehoord.
Neen, dit vind ik een tijdloze prachtplaat. Enkel The Jungle Line vind ik iets minder geslaagd maar de overige songs zijn niet minder dan uitstekend.

Tesamen met Shadow And Lights is het beslist één van de mindere tracks maar toch heeft het idee wel iets. Had misschien niet de tweede track op de album mogen zijn.

Het is niet raar dat zoveel artiesten Joni als één van hun grote inspiratiebronnen noemen, de arrangementen op dit album zijn zo ontzettend rijk en tegelijkertijd klinkt het allemaal zo logisch en vloeiend.

Luister maar eens naar de Herbie Hancock versie van Edith and The Kingpin (met Tina Turner!) en vervolgens naar het origineel van Mitchell en verbaas je over wat er allemaal in Mitchell's versie tegelijkertijd gebeurd.

Court & Spark, Blue, Heijira en The Hissing of Summer Lawns beschouw ik als haar muzikaal meest rijke periode, waar tekst en muziek een verbluffend niveau halen. Met Mingus en Don Juan's Reckless Daughter is ze zoekend naar een andere muzikale vorm en dat zijn veel lastiger toegankelijker albums. The Jungle Line werpt zijn schaduw vooruit, maar als je dit nummer hoort en kijkt naar de schilderijen van Rousseau (waar het nummer over gaat) dan is het allemaal erg logisch; de visuele kant van Mitchell's muziek is altijd sterk aanwezig.

Hoe vaker ik naar haar muziek luister, hoe meer je er in gaat wonen. Ik hoop nog steeds dat ze nog met een nieuw album komt, maar ik heb het idee dat het ijdele hoop is.

En For The Roses niet?

Bij mij hoort dat album er in elk geval niet tussen. Bij Liefhebber blijkbaar ook niet. Ik weet niet wat het is, maar die beklijft altijd minder. Dat wordt bevestigd dat nummers van For the Roses op Miles of Aisles bij ook een beetje wegvallen, maar echt de vinger erop leggen kan ik niet.

Wie wete komt Liefhebber met een sluitend antwoord.

Op Blue zingt Joni nog in haar folky 'early style' (Joan Baez-achtig). For The Roses komt qua geluid en stijl toch wat dichter bij Court & Spark, The Hissing Of Summer Lawns en Hejira?

Het ligt wat mij betreft denk ik ook niet zozeer aan de zang alswel aan de melodie-lijnen en diepte in de songs denk ik. Zoals gezegd vallen de nummers op het live album ook niet bovenmatig op, dus is het songmateriaal gewoon minder sterk. Ik denk dat van 'For the Roses' niets in mijn Joni Mitchel Top 40 terecht zou komen. En dat geldt wel voor nummers van alle andere albums t/m Don Juan Reckless Daughter. Maar ik neem de proef op de som, ik zet 'For the Roses' nu op...

Deze stond in augustus 2003 op 1 in MOJO's How To Buy Joni Mitchell

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> MOJO How To Buy - gids

Ik ben ook met dit album begonnen en grappig genoeg daarna ook Court and Spark - zoals aanbevolen

niet memorabel? ik vind dit het beste joni mitchell album . de sfeer die hier hangt is echt om verliefd op te worden.

shades of scarlet , edith and the kingpin , centrepiece , in france they kiss....
zo om verliefd op te worden, ik vind dit vooral een hele romantische plaat , maar minder klef ( met alle respect) dan blue (die ik ook gaaf vind).

meesterwerk

Hij bedoelt, "Het zijn geen meezinghitjes zoals Prince of Lady Gaga". Die kun je makkelijk onthouden.

Deze week in het topic 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis
(zie hier)

- complete review verwijderd -
(Bron: De Cultuurkenner, DM, 1999)

Berichten verplaatst naar Joni Mitchell