Ik denk dat het voor een groot deel ligt aan hetgeen de artiest doet/heeft gedaan. Een alcoholist/junkie/agressief persoon vind ik een heel ander verhaal dan een racist. Maar dat is mijn mening, als ik er achter zou komen dat iemand een racist/oid is, zal ik ook onbewust zijn muziek vervloeken.

Edit: Horen muzikanten stiekem geen alcoholistische klootzakken te zijn?

G** zal me lief hebben; als ooit de WK "Woorden uit hun verband rukken en er een buitengewoon lulverhaal van maken" wordt gehouden vind ik hier een fiks aantal kandidaten voor een medaille

Even de basic facts op een rijtje.

* in een uitgebreid interview doet Collins een aantal uitspraken over collega-artiesten (o.a.over Sting en Paul Weller; beide door mij gewaardeerd; maar dat is beside the point) - van Weller laakt hij bijv. dienst buitensporige gedrag tav van (designer)kleding ttv The Jam. Ronkend slaat hij zichzelf op de borst: "kijk mij ik ben gewoon gebleven en woon al jaren met dezelfde vrouw"...."ik ben Joe Ordinary"

* vlak daarna krijgen we de bekende Mandy affaire (meid van 17 of 18 toen), Phil verlaat de missus, gaat zich jonger en redelijk buitensporig gedragen, en... doet ondertussen zijn best zijn imago van de gewone man hoog te houden.

* ik ben bepaald geen liefhebber van de - imo - vaak 'holle' drumsound en productie van Phil Collins - al drumt ie soms wel eens ergens verdienstelijk mee; ik heb aangegeven wat voor drummers ik wél waardeer en da's heel breed dat loopt van Max Roach, via Manu Katché naar Budgie en Mark Brzezcki.

Ik vond gewoon de combi Eno en Phil Collins kijkend vanuit het nu een curieuze, niets meer en niets minder en vroeg me af of zoiets nu nog zou gebeuren. Over foute teksten heb ik het helemaal niet gehad - net zo min als over kakken; het enige dat ik daarover heb gezegd is dat een goede songwriter niet per se totaan zijn oren in de shit hoeft te zitten om een goede song te schrijven; het is een métier en een gave.

Qua teksten kan ik bijv. redelijk onpasselijk raken van de zeer vrome teksten van Allison Kraus, maar ook sommige songs van Carole King (Way of Yonder), hoe mooi de song ook, zijn me wel eens te veel ogv hun 'schmieren'.

@ Mjuman:
1)Dat de discussie verder gaat dan de denkpistes in je originele post, heeft mijn inziens niets te maken met Woorden uit hun verband rukken en lulverhalen. Maar met het spelverloop na de pas.
2)

Omdat je hier de in mijn post gebruikte woorden "foute teksten" en "kakken" herhaald, heb ik de indruk dat je je in je laatste post vooral tegen mij richt. In dat geval vrees ik dat je me niet helemaal begrepen hebt. Wat ik in mijn laatste alinea wil zeggen is dat ik het volkomen met je eens ben betreffende de combi Eno - Phil, en ook dat Mr. Joe Ordinary een Foute Loetje is, en dat ik niet begrijp waarom daar reactie op moest komen. (It's just a fact...)

Phil drumde in dezelfde periode trouwens ook op een John Cale album (Helen of Troy), met Eno op de synthesizer. Blijkbaar waren ze allemaal goede vriendjes destijds.

Dat wist ik niet en dat album staat idd nog op de te kopen lijst, die - een bekend fenomeen - blijft groeien.

@CB: het was een generieke (geen persoonlijke) ergenis; en omdat ik zelf de eerste was die het woord poep gebruikte ("tot aan de oren in de poep zitten"), jij met kakken kwam, was de link snel gelegd.

De onlangs besproken Bob Marley heeft er bijv. soms ook een handje van allerlei extatische en overdreven teksten te willen debiteren (en daar kan ik mezelf ook niet in herkennen). Ik ben ook lang niet altijd met de teksten bezig, ze vallen me pas op en dan wil ik moeite doen om ze te volgen als ze een zekere beeldende of poëtische kwaliteit hebben.

Goed. Het heeft dus eigenlijk helemaal niks te maken met de persoon in kwestie maar enkel met jouw associaties.


Voor mij hoeft dat niet. En ze hoeven voor mij ook niet per definitie met precies dezelfde politiek correcte ideeën als Rizz in hun hoofd te zitten.

Dankzij Phil is die lijst nu weer met eentje ingekort?

De eer om als eerste vrouwelijke vertegenwoordiger in dit lijstje te mogen opduiken gaat volgens De Cultuurkenner naar de "petemoei van alle vrouwelijke singer-songwriters" : Joni Mitchell.

The Hissing of Summer Lawns (1975), Joni Mitchell



lees hier verder...

Topic overzicht hier.
.

Persoonlijk heb ik een lichte voorkeur voor Hejira, maar wat geeft het. Deze was er eerder! Geweldig album in ieder geval. Ik zet hem direct even op!

Ik wacht wel even een weekje dan, ik heb een grafhekel aan Join Mitchell

Schitterende plaat, één van haar beste. In vergelijking met Blue kun je de effecten van het roken al horen op haar stem, maar ze zingt hier nog steeds fantastisch. 'The Jungle Line' is wat mij van 5* weerhoudt. Na Blue vind ik dit haar sterkste, met Court and Spark als afsluiter van de top drie.

Blue is erg mooi, deze ken ik nog niet. Heb haar ontdekt via de Zomergasten van Ronald Plasterk, waar een prachtig fragment over haar in zat.

Moet wel zeggen dat ik haar muziek maar in mate tot me kan nemen, die stem kan ik niet altijd naar luisteren.

Ik ben het eens met Nicci: geweldig album, maar ik kan GrafGantz ook wel begrijpen. Moest ik gedurende heelder dagen volledig vrij zijn in mijn muziekkeuze, zou zoiets als deze Mitchell hier ook zelden of nooit de revue passeren. Maar omdat ik een groot deel van de dag in mijn muziekkeuze rekening moet houden met onverwacht publiek (klanten), is een album als dit een zege! Niemand zal zenuwachtig of geïrriteerd geraken met deze muziek op de achtergrond, en wanneer terug alleen, valt er voor een muziekliefhebber zoveel van te genieten.

Buiten dat ik de naam al wel eens ergens vermeld heb zien staan, was ik volledig onbekend met Joni Mitchell. De Cultuurkenner heeft hier dus weer een enorm gat gedicht! Vooral na het artikel over haar in de (engelse) wiki te hebben gelezen, voelde ik me toch wel wat beschaamd. Een gitaar liefhebber zijnde, en dan te lezen over haar gitaarspel.... en daar nooit eerder iets van gehoord te hebben.

edit: uit de wiki:
In 2003 Rolling Stone named her the 72nd greatest guitarist of all time; she was the highest-ranked woman on the list.

Ze is inderdaad een zeer goed gitarist. Dat mag inderdaad ook wel eens opgemerkt worden.

Op de dvd Shadows and Light is haar kunde mooi te bewonderen.

The Hissing of Summer Lawns was mijn eerste kennismaking met Joni Mitchell en het blijft wellicht ook wel mijn favoriet. Maar Hejira en Don Juan's Reckless Daughter bekoren mij evenzeer.

Met Blue heb ik minder. Daar irriteert haar stem me soms wel een beetje, terwijl die later wat minder schel werd en meer 'in' de muziek kwam te zitten, er integraal deel van uitmakend.

Jee, voor de tweede achtereenvolgende keer een Top 10 album van mij. Mij hoor je niet klagen dat ze juist deze van La Mitchell hebben genomen. Mijn kennismaking met haar en nog steeds een wereldplaat en haar beste. Ik kocht later alles en er zijn er maar weinig die bijna net zo goed zijn en er is er niet één die zo veelzijdig is als juist "Hissing": de afwisseling, de diepgang, de durf, de muzikanten, de teksten en alles van La Mitchell zelf (stem, gitaar en piano). En ook nog eens een schitterende hoes.

Ook een van mijn favoriete Mitchell platen, de eerste waar ze echt richting de Jazz gaat, ook veel minder excentriek stemgebruik waardoor hij zelfs bij mijn vrouw, die toch een stevige antipathie jegens haar vroege werk heeft, in de smaak valt.

Dit album heb ik nog niet - ik heb (had) een behoorlijk aantal van haar albums,maar deze net niet; staat nog wel op de lijst, maar ik wil er graag tegen een schappelijke prijs aan komen, op vinyl, in goede staat. Regelmatig vind je Mitchell's albums met krasjes en da's echt funest bij deze muziek.

Overigens volkomen terecht in deze lijst: artieste met een enorme stijlvariatie; ook haar laatste, Shine mag er nog zijn en Travelogue is imo een zeer interessante re-work van ouder werk; waar zien we dat meer These Days? En die artieste haalt het lijstje hopelijk ook nog.

Zo erg is het ook weer niet, maar ik word niet warm van haar (stem). Hopelijke volgende week wel eentje die ik echt zou willen beluisteren. Is inmiddels ook alweer een paar weken geleden..

Tot en met "Don Juan's Reckless Daughter" (1977) maakte deze heldin meesterwerk na meesterwerk. The Hissing is absoluut een van haar allermooiste platen, met als uitschieter het briljante 'Centerpiece / Harry's House'. Deze kwaliteit zou Mitchell pas in 1994 weer evenaren met "Turbulent Indigo".

Voor jou moet dat dus een geschikte test zijn om uit te vinden of je niet per ongeluk (schijndood) gekist wordt; tenzij uiteraard alles in kannen of kruiken komt.

Wat ken je van haar? De periode die hier net is begonnen (meer jazzy dan folky zeg maar) klinkt haar stem toch wel wezenlijk anders dan op voorgaande platen als "Blue". Als we de jaren 80 vergeten (Mitchell deed mee met de mode - maar is het aanhoren nu niet meer waard) werd het in de Jaren 90 (door drank en sigaretten) nog weer heel anders.

The Hissing of Summer Lawns , geweldig album om het toch enigzins slappe Court and Sparks (hoewel dit toch een veel geprezen plaatje is) op te volgen.

Probeer zeker ook het mooie Bleu.

En volgende de week die andere grote dame

Ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand met zo'n uniek geluid anders zingt. Maar wie weet, ik wil deze lijst sowieso volledig afwerken, dus ik kom er vroeg of laat wel achter of dat inderdaad zo is.

ik zou er in ieder geval geen gras over laten groeien.

Op Blue vliegt ze soms alle kanten op met haar stem. Op deze klinkt haar stem nog herkenbaar, maar zet ze haar stem wat soberder in. Je merkt het eigenlijk pas als je er echt op gaat letten of deze twee platen na elkaar draait.

Roep trouwens maar niet te hard dat je het je moeilijk kan voorstellen dat ze anders gaat zingen. Dan moet je haar latere platen eens horen. Je herkent haar hele stem niet meer terug.

Snap werkelijk geen ene iota van je hele verhaal - gaat echt nergens over - maar die laatste zin is echt een briljant voorbeeld van contaminatie gemengd met OHK (oudhollandse kullekoek) - optima forma; kan je ooit iemand vooruit herkennen?

Je bent vanavond niet in je beste bui, hè? Chill out. Het is niet voor niets weekend. Je profileert jezelf altijd graag als taalkenner, maar als we al jouw fouten moeten behandelen kunnen we daar een fulltime baan van maken. Het is voor het eerst in lange tijd dat ik je überhaupt een zin zie afmaken. Meestal neem je onderweg drie afslagen, maar kom je uiteindelijk niet bij de eindbestemming aan.

Speciaal voor jou nog een keertje dan: Joni Mitchells stem is vanaf pakweg Turbulent Indigo drastisch veranderd.

Geen voorspellingen deze week?

Heb maar wat berichten verwijderd... wel lief blijven.