Styx - Regeneration: Volume I & II (2011)

Ik moet het nog beluisteren, maar er wordt hier, naar mijn inschatting, getracht muzikale geschiedenis te herschrijven. Overwegend bekend (en klassiek geworden) Styx-werk op één album opnieuw opgenomen en uitgebracht.

Goed of slecht, kan ik nog niet zeggen.

Feit is wel, dat de oude Styx gedienden Tommy Shaw en James Young hier een poging ondernemen Styx van een nieuw jasje te voorzien door oude nummers opnieuw uit te brengen en dan zonder Styx oprichter Dennis DeYoung.

Het is onmogelijk de werkelijke Styx geschiedenis geheel zonder nummers van DeYoung nog eens de revue te laten passeren. Dus in een paar tracks kom je nog de naam van componist DeYoung tegen. Blijkbaar mag de band daar toch over beschikken. Maar de vocalen zijn van Lawrence Gowan, die bij het zingen en spelen van de oude DeYoung nummers waarschijnlijk het meest lullige baantje heeft in de muziekindustrie.

Zo wordt getracht een hele nieuwe werkelijkheid te creëeren, terwijl de oude Styx fans natuurlijk wel beter weten.

De naam Dennis DeYoung vind je ook niet meer terug op de officiële Styx site en zo wordt het door DeYoung verzonnen thema voor het Kilroy was here album griezelig dicht genaderd. Ik begrijp niet waarom Shaw en Young zo verbeten zijn op DeYoung, wat er precies is voorgevallen.

Hoe dan ook, voor DeYoung speelt dus al enige tijd Lawrence Gowan op de toetsen bij Styx, live en ook in de studio. In een bijzonder concept: bovenstaande nummers werden door de Styx leden in afzonderlijke studio's in afzonderlijke plaatsen ingespeeld. Later werd dat bij elkaar gevoegd en uitgebracht. Het klinkt allemaal niet als een band die barst van ambitie om mooi nieuw werk uit te brengen, is een klacht die ik er wel aan wil toevoegen.

Maar ik moet ook toegeven dat de live opnames (2010) van de complete albums The Grand Illusion en Pieces of Eight prachtig gedaan zijn. Dat betekent, dat het nog alle kanten op kan met Regeneration. Wordt vervolgd.

Neigt naar mijn idee erg naar een gebrek aan inspiratie, en/of nogmaals een slaatje slaan uit reeds bekend werk. Het is eigenlijk het eerste wat bij mij op komt.
Nu is het wel zo dat Classic Rock bands als Styx het niet meer moeten hebben van klinkende verkoop successen. Die weelde is al een tijd niet meer aan de orde.
Wat Lawrence Gowan betreft, ongetwijfeld een vakman, maar hij doet wel erg zijn best om Dennis de Young II te zijn. Dat al in wetenschap nemend kan zijn bijdrage op dit album nooit verrassend zijn.

Een spetterend liveconcert uitbrengen (het liefst nog op beeld) is een handigere en ook oprechtere keuze. Wat ik recent zag op You-Tube van de mannen liegt er niet om.
Ik weet ook niet hoe dit album klinkt, maar wil het eigenlijk ook niet weten.
Nummers opnieuw inspelen/ uitbrengen maakt mij altijd huiverig en is meestal geen verbetering.
Deze nummers spelen Shaw en Young al een jaar of 40. Hoeveel passie kun je daar in een studio nog insteken.
Styx hoorde in een bepaald tijdsbeeld ( een groot deel van de 70's en een stukje jaren 80.)
Dat was hun periode.
En als je als band enig zelfrespect hebt en nog wilt mee doen, ga dan toch trachten een nieuwe plaat te maken.
Genoeg ''oudjes'' die ineens knalhard terugkomen met een nieuwe plaat.

Nee, dit gaat 'm voor mij niet worden.

Ben het helemaal met jullie eens. Toch ben ik wel benieuwd. Dit lijkt inderdaad een poging om vooral Lawrence Gowen te bewijzen. Als ze nou een stel sterke albums met meer van zijn eigen bijdrages hadden uitgebracht zou dat helemaal niet hebben gehoeven.

Je zou toch denken dat zeker een Tommy Shaw, en misschien ook wel Gowen ( James Young leverde hooguit 2 stukken aan op een plaat) nog in staat moeten zijn om nog wat te fabriceren.
Maar ik vrees dat het toch te maken heeft met een bepaalde angst voor tegenvallende resultaten, of gewoon niet meer songs kunnen aanleveren die kwalitatief goed genoeg zijn.
Styx tourt al jaren en mensen veren nu eenmaal op bij de oudere stukken. Dat is het lot dan kennelijk.

Tja, wat moet ik er eens van zeggen.

Het is een goed album, maar eh..... geen DeYoung.
Er is heel veel ruimte voor Tommy Shaw, die nog behoorlijk als zichzelf klinkt.
Gowen heeft zich geheel de rol van DeYoung toegeëigend en klinkt ook min of meer hetzelfde.
Oorspronkelijk oprichter James Young heeft naar mijn smaak te weinig tijd opgeëist.

De arrangementen zijn wat opgepoetst en opgerekt. Ik hoor af en toe wat langere solo's. Soms een gitaar in plaats van een orgel. Dat we het maar weten.

Maar slecht is het niet, ik zou liegen als ik dat zou schrijven. Het is oud en bekend werk en niet het minste uit het oeuvre van de band.
Er is zelfs 1 nieuw nummer, Difference in the world. Van en door Tommy Shaw. Een wat rustiger nummer in de trend van Boat on the river.

Er staan nog twee onbekende Styx titels op, Coming of age en High Enough. Dat zijn ook geen Styx nummers maar twee tracks van de Damn Yankees, de band waar Shaw tijdelijk in heeft gespeeld met Ted Nugent.
Het ontgaat mij volledig waarom die nummers nog zijn toegevoegd, dan hadden er nog wel twee Styx klassiekers kunnen worden uitgezocht.

Maar per saldo kan ik er niet (meer) over vallen. De klassieke albums Pieces of Eight en The Grand Illusion zijn door dezelfde band live ook voortreffelijk neergezet.

Eigenlijk wordt het natuurlijk een keer tijd dat Styx een degelijk nieuw album uitbrengt. Het schrijvende vermogen is in principe gewoon aanwezig gebleven.

In 2010 verkocht Styx bij hun concerten en via de website een EP met zeven nummers, in 2011 uitgebreid met een tweede schijf met daarop negen nummers: Regeneration: Volume I & II. Als je zoals ik hun discografie met terugwerkende kracht hebt verkend vanaf The Mission (2017), is dit een meer dan aangename dubbelaar. De afgelopen maanden heb ik vervolgens Styx' discografie vanaf hun debuut (1972) beluisterd. Op Regeneration klinken de klassiekers van de groep in een eigentijdse, volle productie.

Opvallend in de kleine lettertjes: de muziek op beide EP's werd door de muzikanten afzonderlijk opgenomen, ieder in zijn eigen studio. Zo komen we de plaatsnamen tegen van oorspronkelijke thuisbasis Chicago, Illinois (oerleden bassist Chuck Panozzo en gitarist-zanger James Young), Austin, Texas (bassist en akoestische gitarist Ricky Phillips) en het Canadese Toronto (zanger-toetsenist Lawrence Gowan).
Eveneens opvallend is dat er deze keer wél (co-)composities werden opgenomen van de vervreemde frontman Dennis DeYoung. Ik kom zijn naam bij vijf nummers tegen, zij het niet op de hoes.

Difference in the World sluit de eerste schijf af, een nieuw midtempo nummer van de hand van zanger-gitarist Tommy Shaw.
Vreemde eenden in de bijt zijn de nummers die de tweede EP afsluiten. Oorspronkelijk van Damn Yankees, de groep waarin Shaw actief was. De Amerikaanse hits High Enough en Coming of Age, beiden uit 1990, werden door hem geschreven met Jack Blades van Night Ranger en Ted Nugent.

Het was de laatste maal dat producer Gary Loizzo met Styx opnam. Sinds 2000 bij de groep betrokken overleed hij in januari 2016.
Wat me nu pas opvalt is dat de groep sinds coveralbum Big Bang Theory (2005) hun oorspronkelijke logo weer gebruikt. Symbool van de combinatie van jaren '70 hardrock met 21-eeuwse geluidskwaliteit, zoals ik Styx het liefst hoor. Heerlijke retrogressive aor/hardrock vol bombasme (het hammondgeluid bijvoorbeeld!), opmaat naar The Mission.