Mud - Mud Rock (1974)

Ja dat waren nog eens tijden! Ik heb ooit nog eens een verzamelaar gehad van Mud. Dit was wel de plaat die je in menig huiskamer zag liggen - ook 'ouders' vonden dit leuk en dit was een van de best verkochte LPs van dat jaar. Serieuze muziekliefhebbers haalden hun neus er voor op en dat merkte ik ook toen al (ik was 12). Jammer dat de 3 hits er alleen in de mix op staan. "Tiger Feet" blijft voor mij de beste.

Echt jeugdsentiment!! De enige plaat die mijn ouders hadden waar electrische gitaren op voor kwamen (ok op Buddy Holly na dan). We hebben hem werkelijk grijs gedraaid. Ik heb laatst dezelfde plaat van mijn ouders gekregen en ik moet beschamend toegeven dat ik het nog steeds geweldig vind!! (ach ja, iedereen heeft een jeugdzonde).

Je bent de enige niet. Tigerfeet overleefde toch 3 (of 4?)ronden in de 70´s KO.

jah...was een hele grote Fan van deze boys, genoten van ze in de jaren zeventig...

Nog een Medley van hun vorige hits (track 6) en de "nieuwe" hit destijds, Rocket, een goede Elvisimitatie, Les Gray dacht toen dat ie een tweede Elvis was, denk ik, maar ik moet toegeven, het is goed gezongen.
Verder staan hier wat fifties-covers op, de pure rock'n roll wordt wel op aardige manier dus nieuw leven ingeblazen, er is veel grotere rommel gemaakt in die tijd hoor!

*** en ja, ik heb die elpee nog gehad ook!

Dit is gewoon een sfeervolle gezellige plaat, die ook voor mij omringd is met nostalgie. Ik wordt er gewoon vrolijk van en ik hoefde ook geen seconde na te denken toen ik de plaat voor een zeer vriendelijk prijsje op de kop kon tikken....

Maar Edjo, weet je zeker dat het zo gegaan is, dat je die plaat van je ouders hebt gekregen?

50's rock 'n roll zwierde vrolijk tussen de glamrock door in de jaren 70.Ook The Rubbets scoorden er een paar gezellige hits mee.Mud was een bandje die het van de hits moest hebben.De 3 leukste zijn absoluut,Dynamite,Tigerfeet en de kersthit Lonely This Christmas.Dit album is eigenlijk niet noemenswaardig,maar geeft wel een beeld van de groep Mud.
Lekker gespeelde rock 'n roll zonder poespas en diepgang.
Mud moest je vooral zien.De act deed een hoop.
Les Gray kon in ieder geval nog jaren teren op het korte succes.Tot zijn dood struinde hij in diverse bezettingen met Mud het ''gouwe ouwe'' circuit fanatiek af.

Tsja, het kan natuurlijk ook zijn, dat ik 'm van mijn broer heb gejat

In de studio moet toch vaak geroepen zijn: kom op jongens dat kan echt nóg simpeler. Veel spelplezier, paar lekkere nummers, dat wel, maar ja, dan slaat de verveling toch genadeloos toe.

Och ja... moeten we nou zeggen : wel zo eerlijk dat die jongens hebben gedacht "iedereen heeft die eerste drie hits toch al op single, dus dan gaan we die niet ook nog eens een keer op de elpee zetten", of moeten we zeggen : wat zullen veel tieners zich belazerd hebben gevoeld toen ze thuis hun met dure spaarcentjes gekochte plaatje op de draaitafel legden en toen ontdekten dat die drie hits er slechts in medleyvorm op stonden?
 

Ook ik wachtte indertijd op de LP nadat een zanger of groep één of meerdere succesvolle singles hadden uitgebracht en dit was inderdaad balen dat die 3 singles er alleen in medleyvorm opstonden.
Gelukkig zijn er achteraf genoeg verzamelaars uitgebracht dat ik deze plaatjes toch nog integraal heb kunnen op de kop tikken

Mijn eerste kennismaking met rock muziek, 7 jaar oud in 1974. Mijn moeder had deze gekocht, ipv de gebruikelijke BZN, George Baker of Demis Roussos. Ik heb er goede herinneringen aan, maar raakte vanaf 16 augustus 1977 verknocht aan het echte werk.

Waarom toen pas? Of werd je pas door zijn overlijden op zijn muziek geattendeerd? Nou ja, je was ook nog wel een jong menneke, überhaupt mooi dat je op die leeftijd al de muziek ontdekt waarvan je 37 jaar later nog steeds een avatar gebruikt. . .

De 1e band die echt indruk op mij maakte.
Ik was verknocht aan Toppop als 6 jarige.
Met pyama aan zag ik alles wat hot was langskomen. Ook vers in mijn geheugen staat Albert Hammond met I'm a train en The Rubbets met Sugar Baby Love, Carl Douglas met het onvergetelijke Kung Fu Fighting. M'n mond viel open bij het geniale Killer Queen van Queen.
Een kleurrijke periode waar de hitparade vol stond met glam.

Maar Mud vond ik in het beginsel het beste.
Leuke act, catchy songs en vooral Dynamite en Tiger Feet zijn nog altijd nummers die ik graag hoor.
Natuurlijk niet al te hoogstaand, maar wel herkenbaar en met een onwijs lekker verloop.

Bandje van dat moment. En ik heb er eigenljjk altijd wel een zwak voor gehouden.
Toegegeven, een heel album als deze uitzitten is tegenwoordig een opgave, maar de singles waren leuk.

Jeugdsentiment ja.
Had dit veel beter gekund, ook ja.

Dan heb je drie nummer 1 hits achter elkaar, Dynamite, Tigerfeet en The Cat crept in, ga je die op je allereerste album in de mix zetten.

Wordt dit ter compensatie dan aangevuld met ander opwindend Chinn/Chapman materiaal? Eigen nummers? Nee, alles behalve. Met uitzondering dan nog van de 4e single Rocket (wel in z'n geheel aanwezig) staat de rest vol met oubollige covers van rock and roll nummers die in 1974 al ver over hun top waren en jongensharten zeker niet op hol brachten. In tegenstelling dus tot het Chinn/Chapman werk.

Dat duo was al eerder zeer succesvol geweest voor The Sweet, maar deze band kende daarnaast een opbeurende ontwikkeling, maakte eigen (hard-)rock ter aanvulling en hadden uiteindelijk ook Chinn en Chapman niet meer nodig.
Dat heeft nog geleid tot een aantal zeer aardige albums.

Maar die ontwikkeling zou bij Mud niet plaats vinden. Chinn & Chapman moesten de boel redden met uitgekiende singles. Een opdracht die aan hen kon worden overgelaten maar uiteindelijk zouden ze Mud al weer vrij snel aan de kant zetten. Het klinkt wat oneerbiedig wellicht maar ik kan er niets anders van maken dan "bij gebrek aan talent".

Het zou stokken bij een handvol aardig hits, die zeker ook in de herinnering zullen blijven. Maar die mix leverde toen al een grote teleurstelling, ik heb gewacht tot de Greatest Hits eind 1975 zou verschijnen.

Mud was eerst en vooral een live-band die vooral rock'n roll-covers bracht, lang voordat ze door Chinn & Chapman werd gecontracteerd. De hits kwamen inderdaad uit de pen van Chinn & Chapman en de eerste Mud-hits waren aanvankelijk voor Sweet bedoeld die eind 1973 met dit duo brak en hun eigen weg wilde gaan. Chinn & Chapman moesten een gepaste opvolger zoeken die ze met Mud snel vonden en bereid was o.a. Dynamite op te nemen met veel succes.
Ook Mud schreef later eigen nummers maar op dat vlak had ze inderdaad te weinig talent.

Wat LucM zegt: Mud was vooral een live-band die rock'n roll covers bracht. Overigens wel met een eigen herkenbare sound.
Toen Chinn & Chapman zich over hen ontfermden kwamen de hits en die zijn nog altijd goed.
De 4e hitsingle Rocket staat hier dan ook op en een medley (en die is live!) van de eerste 3 hits en dat is inderdaad vreemd.

Voor de rest covers van oude nummers waarvan een aantal ook al medleys zijn. Bij het 2e nummer zit ook Do You Wanna Dance? er nog tussen.
De covers van The Hippy Hippy Shake (het bekendst van The Swinging Blue Jeans) en The End Of The World (Skeeter Davis) zijn het verrassendst.

Op vinyl, in nieuwstaat, Engelse persing.

Waarom zou je je bekocht voelen, staat toch duidelijk op dat het een medley is!?
Zalig plaatje, heel veel gedraaid, was zelf ook gek van "Blue Moon" en hun versie van "The End of the World". "Running Bear" stond ook vaak iets harder aan net als de heerlijke afsluiter.
Gaat zeker nog zo nu en dan aan.