Rival Sons - Great Western Valkyrie (2014)

Zin in deze!

Rival Sons en Anathema op een week tijd met een nieuwe release. Das lekker!

Ik dacht dat ik net het laatste album van de Rival Sons had gekocht. Maar er zijn alweer twee jaar voorbij voordat je het weet.

Prachtige nieuwe single ook, Open my eyes

Volwassen sound.

Gisteren al meer nummers live gehoord van het album in Nijmegen, was geweldig

Eens met domainator, wat ik gisteren gehoord heb was errug goed! Combineer dat met drie fantastische singles en het resultaat is hoge verwachtingen van dit album.

Ik heb er net één luisterbeurt opzitten en dit klinkt heel erg lekker!! Dit hakt er stevig in.

Oe ben benieuwd! Hopelijk wordt dit hun beste! Pressure en time was bizar goed, maar ik verlangde naar langere nummers met goeie solo's. De vorige had dat maar ook een paar flinke missers in mijn ogen.

Klinkt prima. Hun "oude" sound is goed behouden gebleven.

Als ik dit hoor heb ik geen Jack White of The Black Keys meer nodig, heerlijk dit!

Heerlijk album weer, zang klinkt fantastisch en vol met emotie. Enige minpuntje vind ik Rich and the Poor, voornamelijk door de slappe tekst, maar de rest van het nummer grijpt me ook niet. Voor de rest alleen goede tot zeer goede nummers.

Nog nooit van deze band gehoord, terwijl dat wel zou moeten. Nu deze plaat in huis. Ook mijn mede-muzikanten/maatjes diggen zo'n beetje alles van die chaps, dus ik ga hier maar even flink aandacht aan besteden.

Tot nog toe, ben ik erg tevreden. Lekker rauw.

Redelijk album weer, wat ik behoorlijk jammer vindt. De zanger, bassist, gitarist, drummer zijn allemaal erg goed en spelen erg, erg lekker. Ik vindt het ook lekker dat er maar 1 gitarist is, klinkt heerlijk. De sound is ook erg lekker.

Het grote minpunt (wederom) is dat de songs gewoonweg niet te sterk zijn, ik mis de sterke songs op dit album.

En Rich and the Poor, wat een slappe tekst inderdaad.

Smaken verschillen zegt men maar om dit album af te doen door te zeggen dat de songs niet sterk zijn. Daar moest ik wat van zeggen Met Belle Star, Where I've Been en Destination on Course heeft de band 3 van hun beste songs ooit in in handen. Mijn tip voor radio 3 djs. Luister eens naar Good Things! en Rich and the Poor is een misschien een minder nummer maar nog steeds van grote kwaliteit. Dat de tekst slap is snap ik ook niet?
Waar ik ook nog steeds van geniet is het hoge Zeppelin gehalte met de Bonham achtige drums van Michael Miley. Stem van Buchanan is trouwens ook een van de beste van dit moment.

‘Great Western Valkyrie’ is alweer het vierde album van The Rival Sons.
Dave Beste heeft op dit album de bas overgenomen van Robin Everhart en je vraagt je dan af wat een strakke op elkaar ingespeelde band hier voor hinder aan ondervind. Na de eerste luisterbeurt wordt de twijfel gelijk weggenomen want Beste is een beste bassist die Everhart rap doet vergeten.
Dan komt al snel de vraag of ze het niveau van vorige langspeler ‘Head Down’ kunnen overtreffen.
Het zal moeilijk worden want op ‘Head Down’ was de band voor mij op een hoogtepunt. Alles viel op dit derde album op zijn plaats. Rival Sons waren hier een hechte band geworden met een volwassen geluid dat zelfs aan de hoogtijdagen van Led Zeppelin deed denken. Michael Miley heeft eenzelfde gevoel voor groove als John Bonham en zelfs zijn drumgeluid komt akelig dicht in de buurt. Jay Buchanan heeft een geweldige strot en gevoel voor melodie terwijl Scott Holiday de ene Page riff na de andere uit zijn gitaar tovert.

Great Western Valkyrie opent met ‘Electric Man’. Een nummer wat niet had misstaan op de vorige plaat. Een geweldige groove van Miley en heerlijk gitaarwerk van Holiday. Wat meteen opvalt is dat in tegenstelling tot ‘Head Down’ hier en daar een keyboard opduikt. Na het opzwepende ‘Good Luck’ volgt
‘Secret’ waar de Sons het blik Zeppelin verder opentrekken. Met vervormde stem zingt Buchanan over zijn geheim dat al snel geen geheim meer is als Holiday een Tone Bender achtige solo geeft op een Bonham groove.
Na het rauwe ‘Play the Fool’ laten de Sons ook horen commerciële aspiraties te hebben. ‘Good Things’ zou niet misstaan in de hitlijsten. Radio 3 dj’s, ‘’luister hier nu eens naar!’’
‘Open My Eyes’ opent weer met Bonham achtige drums maar veranderd in een melodieus rockliedje met een akoestisch brugje naar het refrein.

Het hierna volgende ‘Rich and the Poor’ begint met een Arctic Monkeys achtig orgeltje en dito tremelo gitaar en is al snel de vreemde eend in de bijt. Niet bepaald slecht maar niet iets wat je zou verwachten op een Rival Sons plaat.
De eerste vernieuwingen dienen zich halverwege het album dus aan en na het geweld van kant A is dit even wennen.
Het nummer ’Belle Star’ wat volgt begint Jeff Buckley achtig en heeft ook een ‘Grace’ achtige sfeer en Buchanan bewijst hier dat hij tot de beste zangers van het moment behoord.
‘’How can you love me if you know where I’ve been’’ zingt hij op ‘Where I’ve Been’ en bezorgt de luisteraar kippenvel. De gitaarsolo die volgt is er één uit het boekje.
Met het laatste nummer ‘Destination On Course’ bewijst de band inderdaad op koers te zijn. Een Floydiaans nummer met dito solo wat met een knipoog eindigt in een soortgelijke riff als het Pink Floyd nummer ‘Echoes’.

Conclusie is dat Rival Sons met een album op de proppen komt dat in eerste instantie klinkt zoals zijn voorganger maar langzaam koers veranderd richting een melodieuzer concept.
De vraag die ik aan het begin stelde of ze het niveau van ‘Head Down’ hier overtreffen kan ik volmondig met een ja beantwoorden. Waar het naar toe gaat met deze band weet niemand maar ik kijk nu al uit naar een volgende release.

Beste album tot nu toe , 10 november maar eens in de Melkweg kijken !
beter dan Head Down

Enkele luisterbeurten ver en ik kan een gevoel van lichte teleurstelling niet van me afschudden.

Beter dan Head Down? Neen tot nu toe zeker niet. Het eerste gedeelte van dit nieuwe album borduurt voort op de sound van het vorige. Het geheel klinkt wel wat rauwer. De nummers zijn echter meer van hetzelfde, maar naar mijn gevoel een tikje minder goed. Good Things blijft ook wel erg lang voortborduren op een vrij oninteressant muzikaal thema.

Het is pas op track 7 dat de band verrast met een nummer dat inderdaad wel wat doet denken aan de recentere Arctic Monkeys. Ik vind dit direct ook één van de interessantste tracks op het album. Ik stoor me ook allerminst aan de lyrics van dit nummer. Ook met Belle Star worden nieuwe paden bewandeld, ook hier met succes naar mijn gevoel.

Where i've Been is een prima ballad, maar wordt toch nergens zo bloedmooi als "Jordan" op Head Down.

Destination On Course lijkt me een poging om een episch nummer als Manifest Destiny te brengen maar slaagt daar niet helemaal in. Het koor vind ik een onnodige toevoeging en na het vol gitaareffecten gestopte instrumentale gedeelte, wordt het nummer niet hernomen waardoor het album ook een beetje doodvalt.

Toch is dit zeker een puike plaat. Zanger Jay en gitarist Scott behoren op hun terrein beiden tot de top in het huidige rock landschap, waardoor het aangenaam luisteren blijft.

Nog even over Belle Starr, de eerdere verwijzing naar Grace van Jeff Buckley is niet onterecht. En inderdaad refereert dit nummer meer aan de jaren 90 i.p.v. de jaren 70 zoals de rest van het materiaal. Ik vind het geslaagd en wat mij betreft mag de band op toekomstige releases hun sound nog wat verbreden.

Zo schiet dat lekker op, met recenseren! Dat hoef ik alvast niet meer te schrijven.

Aantrekkelijke melodieuze stevige rock zou ik nog willen zeggen. Sterke composities. Goede zang van Jay Buchanan. Daar zit heel wat in en mocht er ooit een Led Zeppelin Tribute komen, mag hij van mij zingen.

Play the fool doet mij sterk aan Wild animal van Head Down denken, maar een kniesoor die daar op let. Wel wil ik het graag getipt hebben als de volgende single van dit album.

Hoe lekker Great Western Valkyrie ook in het gehoor ligt, toch moest ik er wat aan wennen. Head Down vond ik fantastisch, maar die plaat is wat 'zompiger', nog wat meer bluesy. Maar na flink wat keren draaien, blijft ook dit album op een prettige manier in mijn hoofd hangen.

De eerste vier nummers op side A van de LP zijn om van te smullen. Vooral opener Electric Man, de rock 'n roll van Secret & het lekkere Play the Fool. Toch vind ik op side B het relaxte Good Things met heerlijk orgeltje en erg prettige gitaar nog wat beter. The backbone van bas & drum zijn op Open My Eyes erg sterk. De zang is hier opvallend goed, lekkere gitaarsolo ook. Het enige 'wel aardige' nummer van dit album volgt daarna: Rich and the Poor.

Op side C gaat de band dan toch wat meer uitweiden, wat minder direct spelen, zoals ze ook goed kunnen. Binnen de drie nummers zit meer afwisseling in melodie en tempo. Het zorgt voor een mooi einde aan deze plaat, zeker op het mooie Where I've Been.
Uitstekend gespeelde en gezongen, eerlijke, pure, soms wat rauwe rock 'n roll vinden we dus op Great Western Valkyrie. Gelukkig dat een band als Rival Sons er nog is. Dit album mag er ook weer wezen!

Wat een heerlijk album. De naam Led Zep is al menigmaal gevallen bij deze band en terecht. Ik hoor meer dan genoeg eigen geluid en ideeen zodat het niet Led Zep met een Rival Sons sausje is geworden.

Het is een prachtig Rival Sons album en daarbij stevig en goed gekruid met Led Zep invloeden.

Sinds afgelopen weekend deze op vinyl. Wat een geweldig album!

In eerste instantie moest ik even wennen aan de productie/mastering van de nieuwe plaat. Het lijkt wel of het geluid aan het ‘clippen’ is, iets wat ik ook herken bij Death Magnetic van Metallica. Bij de tweede is het echter veel storender.

Het totaalgeluid van deze plaats is compromisloos, direct en rauw en past uitstekend bij de muziek. De composities zijn stuk voor stuk van een hoog niveau en pakken je snel maar het laatste nummer van de plaats steekt er toch nog met kop en schouders bovenuit. In ‘Destination On Course’ trekt de band met Jay voorop alle registers los. Episch!

De verwachtingen waren bij mij hoog gespannen voor dit album. Voorganger Head down vond ik, na veel luisteren, echt een topplaat. Zouden ze in staat zijn om dat uberhaupt te evenaren? Het antwoord is een voorzichtig 'ja'. Ik heb dit album nog net wat te weinig gehoord om 'm een definitieve score te geven maar de indruk tot nu toe is prima! Het swingt allemaal weer als een tiet. De stem van Jay is nog altijd heerlijk en ook de verdere instrumentatie is weer erg bekwaam. Ik lees hierboven Led Zep als referentie. Dat klopt absoluut. Toch hoor ik ook steeds meer The Doors in nummers doorsijpelen. 10 November maar weer naar de Melkweg!

Na de eerste keer luisteren was ik nog wat voorzichtig met mijn oordeel omdat de liedjes dan nog heel veel op elkaar lijken. Maar hoe vaker ik hem luisteren hoe meer ik het het beste album van RS vind. Met Open My Eyes, Destination On Course, Good Things hebben ze nieuwe pareltjes aan hun repertoire toegevoegd. Secret slaat echt in als een bom en Electric Man is stiekem gewoon een heerlijke rock/pop plaat. Zoals op elk album hebben ze ook wat rustigere nummers en Where I've Been mag voorzichtig vergeleken worden met Jordan van het album Head Down.

Daarnaast luistert het album heerlijk weg. Zeker hoog in mijn lijstje, had niet verwacht dat ze Head Down zouden evenaren maar dat hebben ze toch geflikt.

Gisteren in Antwerpen gezien, en het moet gezegd, dat was een ongelooflijk sterk optreden. Twee jaar geleden was ik al erg enthousiast maar nu is de band live echt topklasse. Het eerste gedeelte van de set speelden ze hoofdzakelijk nummers van Great Western Valkyrie. Hoewel dit album me iets minder kan bekoren als het vorige sloegen deze nummers live in als een bom. Deze nummers lijken wel gemaakt om live te kunnen brengen. Wat een energie, wat een overgave, wat een intensiteit!

Gisteren in Metropool niet anders. De nummers van dit album staan live als een huis! Weergaloos optreden.

Deze band word alsmaar beter. Beste album van 2014. Ook live een sensatie!

De plaat zakt na Open My Eyes wel behoorlijk in. Het energie level is ook danig teruggeschroefd. Gelukkig zijn de eerste 6 nummers erg goed.

Wat een ongelooflijk irritante zanger vind ik dit toch. Het ergert me steeds meer, en dat is op ieder album van Rival sons het geval. Ook live vond hem al even vervelend. De gitaren klinken wel lekker, daarom toch een voldoende.

Zo zie je maar, ik vind dit één van de beste zangers die er in het hedendaagse rocklandschap te vinden zijn.

Waar de laatste plaat van de band mij bij vlagen nog wel kon bekoren heb ik dat een stuk minder bij de voorgaande albums. Zo ook deze worp, hoewel het allemaal zeker niet slecht is klinkt het voor mijn gevoel net 'over the top'. Zanger Jay Buchanan heeft an sich een prima stem maar de overdreven voordracht irriteert mij dusdanig dat het elke keer weer een opgave is om elk album uit te zitten. Daarnaast mis ik de finesse en details die de platen een meerwaarde hadden kunnen geven. Zeppelin, The Black Crowes en wat lichte Stoner rock elementen vormen zomaar wat invloeden die in een blender worden gegooid, energie te over maar de heren weten mij maar niet te overtuigen. Zo gauw de band wat gas terugneemt en de nummers wat meer laten 'ademen' levert dat direct sterkere nummers op. Belle Star vormt daar een mooi voorbeeld van, stemmig, mooie overgangen en een broeierige sfeer, zo hoor ik de heren graag. Songs met een dergelijke insteek zijn echter schaars. Kortom; bij vlagen aardig maar doseren (zoals wat meer op de laatste worp) blijft het devies.