Santana - Corazón (2014)

Ben erg benieuwd naar dit album, er wordt met heel veel gast artiesten samengewerkt en dat klinkt erg lekker in de singles die tot nu toe zijn uitgebracht.

Deluxe versie kan nu al beluisterd worden op Spotify

Helaas weer een inhoudsloze (getrachte) hitjes Cd, na al die eerdere duetten Cd's weet ik het nu wel.
Ondanks dat de rode draad Spaans is, hoor je regelmatig in de refreinen Engelsen woorden ed. - het idee/gegeven is leuk voor een artiest wiens roots Mexico is, echter alleen dat is niet voldoende.

Had eigenlijk gedacht dat Santana weer back to earth was adhv de vorige cd Phase Shifter, waar weer uitdagende muziek op te horen was. Dit is er weer één welke Supernatural en dergelijke herhaald. Ook de song "Oyo coma va", uit de goede spannende tijd -nu on acid- is artistiek niet spannend gemaakt.

Er is sprake van een reünie vd band uit de dagen van Woodstock met Greg Rolie, Neal Schon en dergelijke - daar kan ik enthousiast over worden. Hoop dat dit gaat gebeuren en dat de band NL in haar tour zal opnemen.

Deze maar weer vergeten.

Je kunt zeggen wat je wilt over het nieuwe album van Santana maar de cover is een artistiek meesterwerkje. Carlos heeft blijkbaar inspiratie gevonden in het gegeven dat hij de hymne mag spelen van het WK 2014 in Brazilië, samen met Wyclef Jean, Avicii & Alexandre Pires. Dat verklaard waarschijnlijk ook waarom het album grotendeels Spaanstalig is en waarom een drietal nummers in zowel een Spaanse als Portugese versie opgenomen zijn (voor de Deluxe uitgave). Bovendien is er een hele cast aan Latinos en Latinas die hier aan meewerken waarbij de VS en Caraïben niet worden vergeten want ook Pitbull en Ziggy Marley zijn present. Latin Rock alom maar met uitstapjes naar Pop, Ballade, Jazz-Rock, Cumbia en Reggae.

De afgelopen maanden werden er een viertal single uitgebracht: Saideira (met Samuel Rosa), La Flaca (met Juanes), Indy (met Miguel) en Margarita (met Romeo Santos) en dat zijn in mijn ogen ook de beste nummers van het album. Ondanks al die verschillende zangers en zangeressen voelt het album wel als een geheel waarbij het gitaarspel van Carlos Santana meer een leidraad is dan de dominerende factor. Het rustige nummer 'Una Noche en Nápoles' valt iets uit de toon en past misschien beter op het album 'Raíz' welke Lila Downs, Niña Pastori & Soledad samen opgenomen hebben.

De afsluiter 'I See Your Face' is eigenlijk maar een interlude die op de Deluxe versie de scheiding vormt naar de Portugese nummers. Ik had graag gezien dat dit één nummer was geweest waarbij Carlos alles uit de kast haalt maar mogelijk bewaard hij dat voor het volgende 'reünie' album. De covers 'Oye 2014' (met Pitbull) en 'Iron Lion Zion' (met Ziggy Marley & ChocQuibTown) voegen niet veel toe maar verstoort de rest van het album niet. Naast de 4 singles is ook het percussieve nummer 'Yo Soy La Luz' (met Wayne Shorter) erg lekker. Hierop mag ook zijn vrouw en drummer Cindy Blackman Santana een beetje haar ding doen als ware zij Sheila E. Ook het Cumbia-Rock van 'Mal Bicho' met Los Fabulosos Cadillacs opent erg lekker, het is begrijpelijk dat Carlos vooral in de rockier nummers zijn ding kan doen.

Het lijkt me dat Carlos vooral een feestje wilde bouwen voor de Latijns-Amerikaanse gemeenschap en dat lijkt me aardig geslaagd. Bij de volgende Latin Grammy Awards zal dit album ongetwijfeld in de prijzen vallen ook als er geen echt bijzondere dingen op gebeuren. Het is een zomerplaat om die winterblues te doen vergeten.

Persoonlijk vind ik het een nadeel dat tegenwoordig bijna ieder album in een zogenaamde DeLuxe uitvoering komt. In de tijd van de LP moest je het doen met 9 nummers. Als de artiest 9 goede nummers had gemaakt dat vond je het jammer dat de plaat was afgelopen. Toen de cd kwam had de platenindustrie het idee dat er meer nummers moesten komen op de cd te vullen.

Nu heeft de gemiddelde DeLuxe uitvoering al snel 15 nummers of meer. Ik raak vaak de aandacht kwijt als ik op de helft ben. Dit is ook het geval met Carazon. OP zich geen slechte plaat maar ik raak de aandacht te snel kwijt. Overduidelijk hoor je de gitaar van Carlos en hij is met zijn tijd meegegaan. Maar ik weet niet of ik deze plaat vaak ga draaien. Misschien als het een zonnige zomer wordt.

Vakantieprikkelend. Natuurlijk volgens het beproefde concept. So What!

Ik krijg de cd, als het goed is, binnenkort binnen. En dan ga ik zeker een review geven...ik verwacht overigens geen vernieuwende en baanbrekende muziek, maar ben wel benieuwd...

aargh..ik heb zojuist op youtube het album beluisterd en hoorde oye como va in een verkrachte versie...nee..dit belooft nog niet veel goeds...
Even zomaar nog een opmerking: ik ken overigens geen enkele andere artiest waar zoveel verzamelaars van verschenen zijn als van Santana. Daar zou hij ook al een award voor mogen krijgen...

Toch nog drie sterren gekregen, maar dat is dan ook het absolute maximum. Want als je Santana kent van Santana, Abraxas, Santana 3, Caravanserai, Welcome.....en nog een zwik albums..dan steekt dit maar zuinig af bij deze albums. Zelfs als je Corazon vergelijkt met Shapeshifter dan heeft hij weer een behoorlijke stap terug gedaan. Maar eerlijk is eerlijk: het is een lekkere cd voor onder de zon, heerlijk relaxed en zomers.
In ieder geval geen "hoogvlieger".

Carlos Santana blijft toch een naam waarbij ik telken male als deze gitaar legende een album uitbrengt het niet kan laten om die eens voorbij te laten komen. Wetende dat ik telken male ook weer een beetje teleurgesteld zal raken. Zijn gitaarspel staat buiten kijf, maar is ook weinig verrassend meer. Er staan wel een paar aangename vlotte latin nummers op en en aardige cover van Iron Lion Zion, maar goed daar heeft Ziggy ook een flike duit in het zakje gedaan. Edoch toch ook weer een paar fikse skip momenten waaronder idd. de onnodige bewerking van Oye.

Ai ai ai, ik dacht dat er 3 albums waren met allemaal "boeiende" ( ) gastartiesten. Neen dus, dit werd ook op de wereld losgelaten. Als je dan het album met gitaarklassiekers bekijkt, hoort het ook ergens in dit rijtje thuis.
Santana blijft hoog aangeschreven bij mij omwille van een aantal prachtige albums en heel wat sterke songs. Alleen is er ook zoveel rommel. Tussen 1999 en 2014 is het een aaneenrijgen van waardeloze albums, met alleen 'Shape Shifter' als uitzondering.

Dit album bevat niet eens een uitschieter, tenzij 'I See Your Face' en dat duurt een minuutje. Dit is zijn meesterwerk als je achteraan begint. Zwakker kan het echt niet meer worden, tenzij Carlos zelf gaat rappen. Dat eurovisiesongfestivalgevoel is er ook weer. Help! 0,5 sterren