The Sound - All Fall Down (1982)

Het werd me al vrij snel duidelijk dat All Fall Down het niveau van The Sound's twee vorige albums niet bij kon benen. Hoe kon het ook anders. Jeopardy en From the Lions Mouth zijn niet de minste albums en als opvolger rest je dan een hele ondankbare taak: Dat proberen te overtreffen. Waarschijnlijk had deze band zelf ook al in de gaten dat dát niet zou gaan lukken en dus hebben ze het maar over een andere boeg gegooid.

Die 'andere boeg' klinkt misschien een beetje vreemd, want ook op dit album klinkt The Sound nog steeds als The Sound. Ik doel op het feit dat All Fall Down lichter verteerbaar is dan hun eerdere werk. Het gros van de nummers op dit album heeft een wat vrolijkere toon, is wat aanstekelijker dan ik van The Sound gewend ben en vermijdt 'gewichtige' onderwerpen als oorlog, dood en kernwapens. Dit gaat natuurlijk niet voor alle nummers op, maar geldt zeker wél voor de prijsnummers van dit album.

Een andere element dat bijdraagt aan die 'andere boeg' is de piano. Ik kan me niet herinneren ooit eerder een piano te hebben gehoord in een nummer van The Sound (correct me if I'm wrong) en op dit album hoor je die bijna in ieder nummer terug. Waar de meeste artiesten in de jaren '80 hevig gebruik maakten van synthesizers, kiezen Borland en co voor de akoestische variant. Een keuze die goed uitpakt en dit album zo een duwtje in de goede richting geeft: Richting een nieuw geluid.

In het titelnummer lijkt er nog helemaal geen sprake van een nieuw geluid. Een ouderwets donker nummer met het authentieke geluid van The Sound. Dit nummer had dan ook niet misstaan op hun vorige albums.
Vanaf Party of the Mind wordt al snel duidelijk dat deze band is veranderd. Dit is zonder twijfel het vrolijkste nummer van dit album, mede dankzij de piano. Atypisch kun je dit nummer echter ook weer niet noemen, want het geluid van zanger Adrian Borland blijft o zo herkenbaar en vertrouwd. The Sound blijft The Sound, wat er ook gebeurd.
Met Monument en Where the Love Is volgen al snel twee andere nummers die breken met de oude Sound: Twee rustige en ingetogen liedjes over de liefde. Liefde? Ja, liefde! Alweer een geslaagd experiment. Allebei zijn ze prachtig, maar Monument is zelfs zo prachtig dat het een van mijn favoriete Sound-nummers is. De tekst is schitterend en wordt perfect voorgedragen. Wat een gevoel heeft Borland in zijn stem!

De tweede helft van dit album vind ik meteen een pak minder sterk. Dat is geen schande, want de eerste 5 nummers (enige uitzondering is In Suspense) zijn natuurlijk wel erg goed. Toch had ik graag een wat betere verdeling gezien, want mijn aandacht begint toch langzaam weg te zakken.
Song and Dance is weer ouderwets onheilspellend, terwijl Calling the New Tune en Red Paint allebei redelijk vlotte nummers zijn met een pakkende melodie. Misschien moet ik het maar gewoon mainstream noemen. Daardoor is het best prettig om ernaar te luisteren, zonder dat het echt een voldaan gevoel geeft. Ik krijg er een beetje een dertien-in-een-dozijn-gevoel bij, al bedoel ik het niet zo negatief als het misschien mag klinken.
Het volgende nummer (Glass and Smoke) is weer van een andere orde. Somberder van toon en meer uitgesponnen. Erg ver uitgesponnen. Bijna 7 minuten is toch echt te lang om te kunnen blijven boeien. Zeker als het nummer wat aan de saaie kant is. Wat mij betreft is dit dé misser van het album. En gelukkig ook meteen de enige.
Het slotnummer We Could Go Far is gelukkig weer een stuk beter. Ook dit nummer is wat somber van toon en sluit wat meer aan bij hun oudere werk. Typisch zo'n nummer om een album mee af te sluiten en dat doet The Sound dan ook.

Met All Fall Down pakt The Sound het wat anders aan dan hun vorige albums en dat pakt zeker niet slecht uit. Integendeel! Vooral de eerste helft is behoorlijk verfrissend en bevalt me daarom zeer goed. Monument is voor mij het prijsnummer van dit album, op gepaste afstand gevolgd door Where the Love Is en Party of the Mind.
De tweede helft is ook zeker niet slecht, maar doet me eerlijk gezegd niet heel veel. Aardige Sound-nummers, maar niet zo verkwikkend als de eerste vijf nummers zijn.

Omdat All Fall Down één album is en geen twee losse helften tel ik 'sterk' en 'redelijk' bij elkaar op, deel ik ze door twee en krijg ik als uitkomst 'goed'. Een goed album dus, dat weliswaar wat wisselvallig is, maar desondanks erg prettig is om naar te luisteren. The Sound vernieuwd en verrast, maar blijft ondanks alles gewoon The Sound. En zo hoort het.

Onlangs aangeschaft als onderdeel van The Sound - Jeopardy / From the Lion's Mouth / All Fall Down ..... Plus (2014).Lekker goedkoop voor het vele materiaal en ook omdat All Fall down één van de weinige Sound platen is die ik nog niet kende.
Eerste indruk,goede plaat die op het eerste gehoor kwalitatief (misschien) ietsje minder is als Jeopardy/From the lion's mouth maar ik moet er wel bij zeggen dat ie per luisterbeurt beter bevalt dus de score zou nog wel eens kunnen oplopen.
Voorlopig 3,5 sterren en Where the Love Is,Party of the Mind (vooral door de tekst) en het snijdende Glass and Smoke als uitschieters.
En ach de wat minimale productie heeft zeker z'n charme en doet zo goed als niets af aan songs op dit album.Aan de andere kant hoor ik ook wel het verschil met een vergelijkbaar album als Heaven up here dat voor mij mede daardoor net weer een treetje hoger staat.
Hoe dan ook prachtige New wave uit de zo rijke,vroege tachtiger jaren.