The Sound - All Fall Down (1982)

Over het nummer zelf heb ik ook niets gezegd, prachtige song. Maar als jij hier zijn voordracht omschrijft als ' afscheidsbrief' dan zie ik daar wel iets terug van wat ik bedoel. Misschien is ongeinspireerd ook geen juiste benaming, hij klinkt eerder vermoeid. Bepaald anders als bijvoorbeeld in ' Winning' ...

Ja... en daar komt het! Ingehouden, boos en breekbaar, een schreeuw vanuit het hart! Teleurgesteld door alle dingen om hem heen? Waarom het zus en zo moet, het zoveelste moeten en waarom het niet kan zijn zoals hij het bedoeld heeft? En hij heeft het toch zo gedaan. Is ook eigenlijk bijna niet uit te leggen. Heel mooi! En zeker geen nep...

'k zal deze eens uit de quarantaine halen en naast andere platen leggen. Onlangs nog "Thunder Up" gekocht, maar nog niet aan toegekomen - kan ik er mooi naast leggen. Later....

Zit AFD bij jou in de quarantaine? Wellicht besmet met het virus "als ik dit hoor besef ik dat veel andere post-punk/wave releases eigenlijk niet zoveel voorstelden"?

Draaien Mju!....en wel nu!

(maar het is wel een plaat die tijd nodig heeft om te groeien; dat was iig mijn ervaring destijds)

Da draoien is beurd zee ons Geurt. Quarantaine in de zin van dat ik 'em een tijdje niet had gedraaid. Afgelopen jaar *** vinylschijven gekocht en dan krijg je wel eens filevorming voor de draaischijf - net als bij het Velperplein, Lunetten of Oude Rijn.

Ik vind 'em gewoon goed. En dat "ongeïnspireerde" van Borland kan en wil ik niet beamen; mijn idee: ingetogen, onderkoeld, afstandelijk met gevoelde dreiging ; soms helpt een ondertoon beter dan een schreeuw om angst/dreiging weer te geven.

De lp bevat - imo - gewoon een aantal hoogtepunten in het oeuvre van The Sound: Monument, Where the Love Is (deze beide twee zorgen voor kippenvel) , Red Paint, Glass and Smoke, We Could Go Far. Gewoon een essentiële, intens doorvoelde plaat vol expressie - en iedere keer (en daar ligt een parallel met JD) als je The Sound draait, besef je eens te meer: "the guy is no longer here, what a f**^&*g waste!

Voor mij zit ie maar een paar tikjes achter Jeopardy en FTLM - helaas niet kunnen lakmoestesten tegen Thunder Up, die moet eerst door de waststraat (vorige eigenaar draaide blijkbaar nat) en kampvuur hoort niet bij The Sound.

All Fall Down is gewoon een regelrechte aanrader - net zoals ik een iegenlijk één of meerdere van de 5 concert-cd's (Dutch Radio Recordings) van The Sound zou willen aanraden, gewoon om een impressie te krijgen van de slag- en zeggingskracht van deze band.

Precies! Bijvoorbeeld het optreden tijdens het 'No Nukes Festival'.

Zie hier voor wat beeldmateriaal. IJzingwekkend goed!

Mooi gezegd, Mjuman!

Nadat ik hem gisteren geluisterd heb, moet ik er toch met pijn in het hart een halfje afhalen. 'Monument' mag dan misschien wel het beste Sound-nummer zijn en 'Party of the Mind' is ook een enorm goed nummer, de rest haalt het bij lange na niet bij de twee geweldige voorgangers...

Is de pijn in je hart nu over?

Veel later dan verwacht heb ik deze uiteindelijk dan toch gevonden en beluisterd. Met All Fall Down halen ze voor mij net niet het niveau van Jeopardy en FTLM, maar toch is dit weer een fantastische The Sound plaat. Opnieuw krijgen ze het voor elkaar om geen enkel minder nummer op hun CD te zetten. Vooral Monument is echt een geweldig nummer .
Daarnaast is Party of The Mind mijn favoriet, mede door de geweldige tekst. Ook All Fall Down en Where The Love is verdienen een vermelding.
4,5*

Idioot hoe onopgemerkt deze supergroep is voorbij gegaan.. één plaat van The Sound is al beter dan iedere plaat van U2, niet eens de beste Dat de meeste mensen smaak poep hebben op het gebied muziek is wel bewezen door dit soort feiten.

En de consequentie daarvan is dottore: als dat we weten wat ok is en wat niet?

FYI: I'ld gladly change (nearly) any u2 album for a Sound one - blindly. Sound: emoties volop en diep!

Daarom : niet te vergelijken. Je zet Metallica en Joy Division ook niet tegenover elkaar.

Maar 't is off-topic dus had ik mijn eerdere bijdrage weggepoetst.

Hoe je het zegt!!!!
Wat je zegt is helemaal waar!

Jammer dat Monument zo vroeg in de tracklist zit, wat een nummer zeg. Daar kan geen enkel nummer daarna meer tegen op.
Voor de rest vind ik het nog niet een geweldig album, vind ik ftlm toch een stuk beter.

Deze "pakt" niet zo snel als FtLM; je moet hem even doordraaien.

Vaak genoeg "doorgedraaid" en zeker een mooie plaat.
Maar in de rangschikking wel NA Lion's Mouth, Jeopardy EN Shock of Daylight.

Monument, Where the Love is, en Song and Dance zijn voor mij eigenlijk de enige nummers die op een van de drie bovengenoemden hadden kunnen staan.
De rest vind ik dan weer wat minder, maar alleen wanneer je het afzet tegen de torenhoge standaard van deze fantastische band.

You can't be all Sounds to all people all the time, I reckon.

klopt als een bom vol sound !

Ik heb het juist andersom. Deze plaat blijft beter hangen dan FtLM. Ik heb die plaat al heel vaak geluisterd maar op de een of andere manier vind ik het snel saai worden.

Hier een mooie review (in de herhaling) van dit album.

Gerechtigheid voor dit album!

Fantastisch album (ik vind het wel minder goed dan de voorganger) met een uniek geluid. The Sound wil hier een meer elektronische kant op en hoewel ze die later nog maar weinig gebruikt hebben en dat niet mijn favoriete muziekrichting is, is dit album een juweeltje. Kennelijk weet The Sound op elk gebied wel te raken.

Nou nou iedere plaat van the SOund is beter dan welke dan ook van U2, not natuurlijk, from the lion's mouth en jeopardy wel maar Boy is gelijkwaardig aan all fall down en Thunder Up is gewoon een kut plaat.

Ga jij voor straf maar in de hoek staan, met koptelefoon op luisteren naar Thunder Up. Dan kom je mss tot berouw!

Zo - streng; fundamentalist geworden? Zelf schaar ik me aan de kant van Skyline die Thunder Up (now breaks my clog/wooden shoe) "flets"noemt. Maar goed in elke bos bloemen zit ook wel wat vulling. Evenwel "kut plaat" is een vaute schrijfwijze (spatsie weg) en b. een hyperbool.

Heb geen idee, ken ik niet, maar dingen als Shock of Daylight zijn subliem, alles van The Sound is de moeite volgens mij.. dat maakt het één van de zeldzame collector items in de rockmuziek, van deze band krijg je geen genoeg, zonder dat het vals is of ongemeend.

Thunder Up heeft een geluid dat enigszins verschild van het eerdere werk van The Sound en het is zeker niet hun beste album. Maar een kutplaat? Nee, dat gaat me te ver. Een echte Sound-fan kan Thunder Up niet slecht vinden want er staan nog steeds magistrale Sound nummers op met die prachtige melodieen en teksten waar The Sound (en met name Adrian Borland) garant voor stonden. Ik zou hem nog eens een paar keer luisteren want het is een plaat die heel wat meer lof verdiend.

Zonder twijfel een sterk vervolg op Jeopardy en From the Lions Mouth.

Wat was dit een sterke band.

Het werd me al vrij snel duidelijk dat All Fall Down het niveau van The Sound's twee vorige albums niet bij kon benen. Hoe kon het ook anders. Jeopardy en From the Lions Mouth zijn niet de minste albums en als opvolger rest je dan een hele ondankbare taak: Dat proberen te overtreffen. Waarschijnlijk had deze band zelf ook al in de gaten dat dát niet zou gaan lukken en dus hebben ze het maar over een andere boeg gegooid.

Die 'andere boeg' klinkt misschien een beetje vreemd, want ook op dit album klinkt The Sound nog steeds als The Sound. Ik doel op het feit dat All Fall Down lichter verteerbaar is dan hun eerdere werk. Het gros van de nummers op dit album heeft een wat vrolijkere toon, is wat aanstekelijker dan ik van The Sound gewend ben en vermijdt 'gewichtige' onderwerpen als oorlog, dood en kernwapens. Dit gaat natuurlijk niet voor alle nummers op, maar geldt zeker wél voor de prijsnummers van dit album.

Een andere element dat bijdraagt aan die 'andere boeg' is de piano. Ik kan me niet herinneren ooit eerder een piano te hebben gehoord in een nummer van The Sound (correct me if I'm wrong) en op dit album hoor je die bijna in ieder nummer terug. Waar de meeste artiesten in de jaren '80 hevig gebruik maakten van synthesizers, kiezen Borland en co voor de akoestische variant. Een keuze die goed uitpakt en dit album zo een duwtje in de goede richting geeft: Richting een nieuw geluid.

In het titelnummer lijkt er nog helemaal geen sprake van een nieuw geluid. Een ouderwets donker nummer met het authentieke geluid van The Sound. Dit nummer had dan ook niet misstaan op hun vorige albums.
Vanaf Party of the Mind wordt al snel duidelijk dat deze band is veranderd. Dit is zonder twijfel het vrolijkste nummer van dit album, mede dankzij de piano. Atypisch kun je dit nummer echter ook weer niet noemen, want het geluid van zanger Adrian Borland blijft o zo herkenbaar en vertrouwd. The Sound blijft The Sound, wat er ook gebeurd.
Met Monument en Where the Love Is volgen al snel twee andere nummers die breken met de oude Sound: Twee rustige en ingetogen liedjes over de liefde. Liefde? Ja, liefde! Alweer een geslaagd experiment. Allebei zijn ze prachtig, maar Monument is zelfs zo prachtig dat het een van mijn favoriete Sound-nummers is. De tekst is schitterend en wordt perfect voorgedragen. Wat een gevoel heeft Borland in zijn stem!

De tweede helft van dit album vind ik meteen een pak minder sterk. Dat is geen schande, want de eerste 5 nummers (enige uitzondering is In Suspense) zijn natuurlijk wel erg goed. Toch had ik graag een wat betere verdeling gezien, want mijn aandacht begint toch langzaam weg te zakken.
Song and Dance is weer ouderwets onheilspellend, terwijl Calling the New Tune en Red Paint allebei redelijk vlotte nummers zijn met een pakkende melodie. Misschien moet ik het maar gewoon mainstream noemen. Daardoor is het best prettig om ernaar te luisteren, zonder dat het echt een voldaan gevoel geeft. Ik krijg er een beetje een dertien-in-een-dozijn-gevoel bij, al bedoel ik het niet zo negatief als het misschien mag klinken.
Het volgende nummer (Glass and Smoke) is weer van een andere orde. Somberder van toon en meer uitgesponnen. Erg ver uitgesponnen. Bijna 7 minuten is toch echt te lang om te kunnen blijven boeien. Zeker als het nummer wat aan de saaie kant is. Wat mij betreft is dit dé misser van het album. En gelukkig ook meteen de enige.
Het slotnummer We Could Go Far is gelukkig weer een stuk beter. Ook dit nummer is wat somber van toon en sluit wat meer aan bij hun oudere werk. Typisch zo'n nummer om een album mee af te sluiten en dat doet The Sound dan ook.

Met All Fall Down pakt The Sound het wat anders aan dan hun vorige albums en dat pakt zeker niet slecht uit. Integendeel! Vooral de eerste helft is behoorlijk verfrissend en bevalt me daarom zeer goed. Monument is voor mij het prijsnummer van dit album, op gepaste afstand gevolgd door Where the Love Is en Party of the Mind.
De tweede helft is ook zeker niet slecht, maar doet me eerlijk gezegd niet heel veel. Aardige Sound-nummers, maar niet zo verkwikkend als de eerste vijf nummers zijn.

Omdat All Fall Down één album is en geen twee losse helften tel ik 'sterk' en 'redelijk' bij elkaar op, deel ik ze door twee en krijg ik als uitkomst 'goed'. Een goed album dus, dat weliswaar wat wisselvallig is, maar desondanks erg prettig is om naar te luisteren. The Sound vernieuwd en verrast, maar blijft ondanks alles gewoon The Sound. En zo hoort het.

Het heeft zeker twintig jaar geduurd voordat ik dit nummer helemaal en dan bedoel ik ook,
h e l e m a a l tot de laatste noot kon draaien.
Je moet eerst in trance geraken

Mooi stukje, Stoepkrijt!