Carole King - Tapestry (1971)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Carole King - Tapestry (1971) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Carole King - Tapestry (1971)
Het debuutalbum van Carole King flopte en de meeste andere albums die ze maakte zijn nauwelijks de moeite waard, maar het in 1971 verschenen Tapestry blijft een van de beste singer-songwriter albums aller tijden

Veel albums van vrouwelijke singer-songwriters hadden niet kunnen worden gemaakt zonder Tapestry van Carole King uit 1971. Het is een album met een serie bijna onwaarschijnlijk goede songs, maar het is ook een album waarop een aantal gelouterde sessiemuzikanten tekenen voor een prachtig tijdloos geluid. Het is echter zeker ook de zang van Carole Kind die van Tapestry zo’n fantastisch album maakt. De Amerikaanse muzikante zingt met heel veel gevoel en nog meer soul en zorgt er voor dat Tapestry ook na al die jaren goed is voor kippenvel. Het is een album dat terecht is uitgegroeid tot een van de klassiekers uit de geschiedenis van de popmuziek en wat is het een invloedrijke klassieker geworden.

Ik maak er tegenwoordig zeker geen geheim van dat ik een enorm zwak heb voor vrouwelijke singer-songwriters, die week na week domineren op de krenten uit de pop, maar dat zwak heb ik zeker niet altijd gehad. Mijn liefde voor vrouwelijke singer-songwriters bloeide pas op in de jaren 90 en pas aan het eind van de jaren 90 begon ik met het ontdekken van de grote vrouwelijke singer-songwriters uit de jaren 60 en 70.

Ik ontdekte vervolgens een heleboel geweldige albums, maar één album stak en steekt er voor mij nog altijd ver bovenuit en dat album is Tapestry van Carole King. Het in 1971 verschenen album behoort tot de klassiekers uit de geschiedenis van de popmuziek en het is een album dat bij mij, ook na talloze keren horen, nog altijd goed is voor kippenvel.

Carole King was al een aantal jaren actief en behoorlijk succesvol als songwriter toen ze in 1970 haar debuutalbum Writer uitbracht. Het is een uitstekend album, maar het deed echt helemaal niets. Het had de carrière van Carole King in de knop kunnen breken, maar toen ze in 1971 haar tweede album Tapestry uitbracht was alles anders. Tapestry werd zeer warm ontvangen en zou uiteindelijk uitgroeien tot een van de meest succesvolle albums van de vroege jaren 70.

Carole King zou in 1971 met Music nog een prima album afleveren en ook het in 1975 verschenen Really Rosie is zeker niet slecht, maar de rest van het oeuvre van de Amerikaanse singer-songwriter is weinig indrukwekkend, zeker als het wordt vergeleken met het briljante Tapestry. Tapestry behoort wat mij betreft dan ook tot de beste singer-songwriter albums ooit gemaakt.

Dat is het deels door de geweldige songs die Carole King voor het album schreef, maar ook in muzikaal en vocaal opzicht is Tapestry een geweldig album. In muzikaal opzicht klinkt Tapestry na al die jaren misschien wel wat gedateerd, maar het album klinkt ook tijdloos. Zelf hou ik erg van het volle geluid van Tapestry, waarop de piano domineert, maar waarop ook prachtig gitaarspel en fraaie blazers zijn te horen. Voor het album werden een aantal zeer ervaren sessiemuzikanten opgetrommeld en dat is te horen. Het is een geluid dat je tegenwoordig niet vaak meer hoort, maar dat soms nog wel opduikt op vintage soulalbums.

Carole King verwerkt op Tapestry invloeden uit de folk en de jazz, maar het album klinkt ook heerlijk soulvol. Dat doet ook de stem van de Amerikaanse muzikante, die op Tapestry echt geweldig zingt. In vocaal opzicht is Tapestry een van de beste albums die ik ken en zeker de soulvolle tracks komen uit de tenen van Carole King.

Tapestry is zoals gezegd bovendien een album met een aantal geweldige songs. Het zijn songs die deels bekend zijn geworden door de vertolkingen van anderen als Will You Love Me Tomorrow van The Shirelles, You've Got A Friend van James Taylor en (You Make Me Feel Like) A Natural Woman van Aretha Franklin, maar de versies van Carole King hebben mijn voorkeur (al doet Aretha Franklin het natuurlijk geweldig).

Het zijn voor een groot deel inmiddels behoorlijk dood gedraaide songs, maar Tapestry van Carole King weet me toch altijd weer te raken. Het is best bijzonder dat iemand die een briljant album als Tapestry heeft gemaakt zo weinig memorabele albums op haar naam heeft staan, maar Tapestry is van een niveau dat maar heel weinig muzikanten gegeven is. Wat mij betreft een van de beste albums aller tijden. Erwin Zijleman

Dat zie ik ja, als ik naar de hoes kijk

Was het omdat ik in het Franse Bayeux het beroemde wandkleed over Willem de Veroveraar zag, het tapestry over de Battle of Hastings? Later kwam ik in Lannion in een bistro annex platenzaak Tapestry tegen, met de voorzijde in net zulke zonnige sferen als die dag. Klaphoes, gloednieuw vinyl: ik kon Carole King niet meer negeren.

Voor mij was ze sinds ik vanaf 1976 naar de radio ging luisteren als een soort behang. Wie radio luisterde, hoorde haar liedjes, al dan niet door haarzelf uitgevoerd. Geleidelijk kwam ik erachter dat deze nummers, die er in mijn oren "altijd" zijn geweest, in werkelijkheid door een mens werden geschreven.
Op de hoesfoto wordt King prominent door een kat vergezeld. Het is zoals Crosby, Stills, Nash & Young in Our House zongen: "Three cats in the yard, life used to be so hard". De ontspanning stráált eraf. Dat is overigens géén liedje van King.

Hierboven noteerden anderen al welke liedjes zij voor wie schreef. Voor mij vormen enkele daarvan de ijkpunten tijdens de twee plaatkanten van haar tweede album, waar de overige hetzelfde tijdloze gevoel oproepen. Opvallend is de positiviteit in de teksten: geen gebroken relaties of pijnlijke harten. Nee, het leven is goed en ik bén er voor je.
Alhoewel, op kant 1 klaagt ze dat die ander So Far Away is en het daarop volgende nummer geldt It's Too Late en ze is Out in the Cold vanwege spijt. Desondanks blijft de sfeer enorm leven-omarmend. De zon schijnt, het leven is mooi. Ingetogen ingespeeld door een keur aan musici komt een rijke variatie aan pianoliedjes voorbij van iemand die zin heeft in het leven, gedragen door haar koffie-crème stem.

Er is meer. Ze maakte in 1969 een album met The City en vervolgens solo zeventien studioalbums, de laatste met kerstliedjes uit 2011 - op MuMe nog geen enkel bericht daarbij?
De podcast van de Top 2000 a gogo besteedde in 2021 aandacht aan Tapestry en Kings carrière. Nog beter: eerder deze maand schoof ze vanaf 20'22" aan in de podcast Rolling Stone’s 500 Greatest Songs over het nummer It's Too Late, haar kinderen en meer, daar te zien.

Maar eigenlijk zegt de muziek van Tapestry al genoeg. Tijdloos mooi van een talent dat qua leeftijd mijn moeder had kunnen zijn. Geen wonder dat haar muziek er in mijn beleving altijd is geweest.

Mijn vorig jaar overleden broer had als tiener slechts een paar LP’s. Denk dat hij Tapestry in 1971, hij was toen twintig, direct had aangeschaft.

Herinner mij dat ik de muziek van Carole King destijds dikwijls door het huis hoorde schallen. Broer had een witte stereo weet ik nog, waar best een behoorlijk geluid uitkwam. Geen idee welk merk (ik was negen jaar jonger en als 12-jarige nog niet geïnteresseerd in audio e.d.)

In tegenstelling tot ondergetekende was broer geen groot muziek verzamelaar en waarschijnlijk daardoor herinner ik mij de kleine platen verzameling van hem nog zo goed.

Nadat hij in 1973 het ouderlijk huis had verlaten heb ik die LP’s nooit meer teruggezien bij hem. Geen idee wat daar mee is gebeurd….. ook de witte stereoset is uit beeld verdwenen trouwens.

Bijzondere herinneringen op deze druilerige Hemelvaart middag. Een titel als So Far Away komt ineens een stukje harder binnen.

Had ik al gezegd dat ik Tapestry al vele jaren (op cd) in de kast heb staan en regelmatig opzet. Tijdloos meesterwerkje!!