Carole King - Tapestry (1971)

Carole King is misschien niet een naam die direct een belletje doet rinkelen, maar deze dame heeft zoveel beroemde liedjes op haar naam staan dat bijna iedereen ze wel herkent. ”Tapestry” is een album dat bol staat van die liedjes. Qua zang vind ik Carole King niet eens buitencategorie, maar in termen van liedjes schrijven en melodieën maakt ze diepe indruk. Dus dat compenseert de schoonheidsfoutjes in haar stem (alsof ik een specialist ben, ha). Dus de liedjes, daar draait het om op ”Tapestry”. En die zijn bijna allemaal van grote klasse. Het zijn mooie luisterliedjes, zonder dat het saai wordt of dat je aandacht verslapt. ”You’ve Got a Friend” en ”(You Make Me Feel Like) a Natural Woman” zijn mijn favorieten. En deze originelen van Carole King vind ik de beste van alle versies die ik ken. ”Tapestry” is een album dat steeds beter en beter wordt. De kracht van de liedjes doen hun werk en de verhaaltjes (hoe simpel verwoord soms) raken je (althans mij). Singer/Songwriter is misschien wat te kort door de bocht, want qua instrumentatie worden meerdere genres aangetikt (bijvoorbeeld het roots-achtige ”Smackwater Jack”). Toch spelen de liedjes uiteindelijk de hoofdrol, maar wat mij betreft mag Carole King, als componist, wat vaker in de spotlight staan. Of ze ondergewaardeerd is weet ik niet echt, maar Carole King is wat mij betreft een grootheid. ”Tapestry” herinnert me daaraan, elke luisterbeurt weer.

Hier op musicmeter is ze alvast zeer ondergewaardeerd, deze classic valt nog mee, maar kijk naar haar andere albums, opvallend weinig stemmen, 'Music' bijvoorbeeld waar ook veel van haar bekendste nummers opstaan.

Mijn favoriete nummer op dit album is trouwens 'So Far Away', gevolgd door Will You Still Love Me Tomorrow?, (You Make Me Feel Like) a Natural Woman en I Feel The Earth Move.

4* voor deze überclassic, die met ± 25 miljoen verkochte exemplaren zeker niet ondergewaardeerd werd door het grote publiek, en maar terecht ook!

Samen met 'Blue' van Joni Mitchell is dit toch wel het ultieme vrouwelijke singer-songwriteralbum, allebei uit het geniaalste jaar in de muziekgeschiedenis, 1971, jawel!

Tikje gezapig, maar wel een erg vermakelijke plaat.

Carole Joan Klein werd op 9 februari 1942 geboren in Manhattan New York en is dus inmiddels 76 jaar. Toen ze studeerde bij Queens College ontmoette ze Gerry Goffin met wie ze jarenlang een zeer succesvol song schrijvers duo vormde. Ze trouwden toen King nog maar 17 jaar jong was en het huwelijk hield stand tot 1968. Goffin & King schreven onder andere de hits “WILL YOU STILL LOVE ME TOMORROW” van The Shirells, “TAKE GOOD CARE OF MY BABY” van Bobby Vee, “SOME KIND OF WONDERFUL” en “UP ON THE ROOF” van The Drifters, “THE LOCO-MOTION” van Little Eva, “ONE FINE DAY” van The Chiffons, “I’M INTO SOMETHING GOOG” van Herman’s Hermits, “DON’T BRING ME DOWN” van The Animals, “GOIN’ BACK” van Dusty Springfield en The Byrds, “PLEASANT VALLEY SUNDAY” van The Monkees en “(YOU MAKE ME FEEL LIKE) A NATURAL WOMAN” van Aretha Franklin. Haar tweede solo album “TAPESTRY” kwam uit op 10 februari 1971 en werd een wereldwijd succes. Enkele songs die ze voor anderen had geschreven, nam ze zelf op en verschenen op “TAPESTRY”. De eerste single “IT’S TOO LATE/I FEEL THE EARTH MOVE” stond in Amerika 5 weken op de eerste plaats van Billboard Hot 100 en laat horen wat je van de rest kunt verwachten, 12 prachtige singer-songwriter songs. Met veel klasse gespeeld door de beste sessie muzikanten die destijds in Los Angeles speelden en Carole King zingt ze met veel gevoel en emotie. Prachtig album en terecht uitgegroeid tot een klassieker van formaat.

Kwam dit album tegen bij de kringloop en omdat ik hem op diverse muziekmedia al was tegengekomen heb ik hem meegenomen. Beetje gehyped zet ik de plaat op en hij valt me toch wat tegen. Op de één of andere manier is dit het gewoon niet voor mij. Het stemgeluid van Carole staat me wat tegen en het klinkt me allemaal wat te licht. Heb de plaat wel helemaal afgeluisterd maar de kans dat ik hem nog een keer op ga zetten is niet zo groot.

Afgelopen zaterdagavond waren op de BBC een drietal uitzendingen te zien over Carole King. Voor mij reden om weer eens haar klassieker Tapestry uit 1971 uit de mottenballen te halen. Haar muzikale carrière begint reeds op haar zestiende. Al Nevins en Don Kirshner richten in 1958 hun muziekuitgeverij Aldon Music op en vestigen zich in het Brill Building, een kantoorgebouw op Broadway. Hier geven ze talentvolle singer-songwriters als Carole King, Gerry Goffin, Neil Sedaka, Barry Mann en Neil Diamond een kans op een succesvolle carrière.

Zowel Sedaka als Goffin hebben een oogje op King. Ondanks Sedaka’s ode Oh! Carol kiest King al snel voor Goffin. Op haar zeventiende trouwt het stel, voor haar twintigste is ze al twee keer moeder. Dat vormt echter absoluut geen beletsel voor het schrijven van songs. Op haar zeventiende schreef ze al Will You Love Me Tomorrow, wat een jaar later een hit werd voor The Shirelles. Hierna schreef ze aan de lopende band met Goffin nummers voor anderen, waaronder The Loco-motion voor Little Eva en (You Make Me Feel Like) A Natural Woman voor Aretha Franklin, in 1974 ook gecoverd door Rod Stewart. Op de Dusty Springfield klassieker Dusty in Memphis zijn maar liefst een viertal nummers van King te vinden.

Eerdergenoemde nummers Will You Love Me Tomorrow en A Natural Woman zijn terug te vinden op het tijdloze Tapestry. Een van de best verkochte albums aller tijden, wat maar liefst zes jaar onafgebroken in de charts stond. Ook bij latere generaties werd King populair. Het favoriete liedje van Amy Winehouse was het eveneens op Tapestry terug te vinden So Far Away. Het werd gespeeld bij de afsluiting van haar uitvaart. De kracht van haar liedjes zijn de ijzersterke melodieën. Ook een hit werd You've Got a Friend. Ze gunde James Taylor het om het als eerste op te nemen. Taylor wist meteen dat hij goud in handen had en dat het een hit zou worden. Ook de overige liedjes hebben moeiteloos de tand des tijds overleefd. Mijn persoonlijke favoriet is het titelnummer, maar ik kan iedere andere keuze voor een liedje ook gemakkelijk voorstellen.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Carole King - Tapestry (1971) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Carole King - Tapestry (1971)
Het debuutalbum van Carole King flopte en de meeste andere albums die ze maakte zijn nauwelijks de moeite waard, maar het in 1971 verschenen Tapestry blijft een van de beste singer-songwriter albums aller tijden

Veel albums van vrouwelijke singer-songwriters hadden niet kunnen worden gemaakt zonder Tapestry van Carole King uit 1971. Het is een album met een serie bijna onwaarschijnlijk goede songs, maar het is ook een album waarop een aantal gelouterde sessiemuzikanten tekenen voor een prachtig tijdloos geluid. Het is echter zeker ook de zang van Carole Kind die van Tapestry zo’n fantastisch album maakt. De Amerikaanse muzikante zingt met heel veel gevoel en nog meer soul en zorgt er voor dat Tapestry ook na al die jaren goed is voor kippenvel. Het is een album dat terecht is uitgegroeid tot een van de klassiekers uit de geschiedenis van de popmuziek en wat is het een invloedrijke klassieker geworden.

Ik maak er tegenwoordig zeker geen geheim van dat ik een enorm zwak heb voor vrouwelijke singer-songwriters, die week na week domineren op de krenten uit de pop, maar dat zwak heb ik zeker niet altijd gehad. Mijn liefde voor vrouwelijke singer-songwriters bloeide pas op in de jaren 90 en pas aan het eind van de jaren 90 begon ik met het ontdekken van de grote vrouwelijke singer-songwriters uit de jaren 60 en 70.

Ik ontdekte vervolgens een heleboel geweldige albums, maar één album stak en steekt er voor mij nog altijd ver bovenuit en dat album is Tapestry van Carole King. Het in 1971 verschenen album behoort tot de klassiekers uit de geschiedenis van de popmuziek en het is een album dat bij mij, ook na talloze keren horen, nog altijd goed is voor kippenvel.

Carole King was al een aantal jaren actief en behoorlijk succesvol als songwriter toen ze in 1970 haar debuutalbum Writer uitbracht. Het is een uitstekend album, maar het deed echt helemaal niets. Het had de carrière van Carole King in de knop kunnen breken, maar toen ze in 1971 haar tweede album Tapestry uitbracht was alles anders. Tapestry werd zeer warm ontvangen en zou uiteindelijk uitgroeien tot een van de meest succesvolle albums van de vroege jaren 70.

Carole King zou in 1971 met Music nog een prima album afleveren en ook het in 1975 verschenen Really Rosie is zeker niet slecht, maar de rest van het oeuvre van de Amerikaanse singer-songwriter is weinig indrukwekkend, zeker als het wordt vergeleken met het briljante Tapestry. Tapestry behoort wat mij betreft dan ook tot de beste singer-songwriter albums ooit gemaakt.

Dat is het deels door de geweldige songs die Carole King voor het album schreef, maar ook in muzikaal en vocaal opzicht is Tapestry een geweldig album. In muzikaal opzicht klinkt Tapestry na al die jaren misschien wel wat gedateerd, maar het album klinkt ook tijdloos. Zelf hou ik erg van het volle geluid van Tapestry, waarop de piano domineert, maar waarop ook prachtig gitaarspel en fraaie blazers zijn te horen. Voor het album werden een aantal zeer ervaren sessiemuzikanten opgetrommeld en dat is te horen. Het is een geluid dat je tegenwoordig niet vaak meer hoort, maar dat soms nog wel opduikt op vintage soulalbums.

Carole King verwerkt op Tapestry invloeden uit de folk en de jazz, maar het album klinkt ook heerlijk soulvol. Dat doet ook de stem van de Amerikaanse muzikante, die op Tapestry echt geweldig zingt. In vocaal opzicht is Tapestry een van de beste albums die ik ken en zeker de soulvolle tracks komen uit de tenen van Carole King.

Tapestry is zoals gezegd bovendien een album met een aantal geweldige songs. Het zijn songs die deels bekend zijn geworden door de vertolkingen van anderen als Will You Love Me Tomorrow van The Shirelles, You've Got A Friend van James Taylor en (You Make Me Feel Like) A Natural Woman van Aretha Franklin, maar de versies van Carole King hebben mijn voorkeur (al doet Aretha Franklin het natuurlijk geweldig).

Het zijn voor een groot deel inmiddels behoorlijk dood gedraaide songs, maar Tapestry van Carole King weet me toch altijd weer te raken. Het is best bijzonder dat iemand die een briljant album als Tapestry heeft gemaakt zo weinig memorabele albums op haar naam heeft staan, maar Tapestry is van een niveau dat maar heel weinig muzikanten gegeven is. Wat mij betreft een van de beste albums aller tijden. Erwin Zijleman

Was het omdat ik in het Franse Bayeux het beroemde wandkleed over Willem de Veroveraar zag, het tapestry over de Battle of Hastings? Later kwam ik in Lannion in een bistro annex platenzaak Tapestry tegen, met de voorzijde in net zulke zonnige sferen als die dag. Klaphoes, gloednieuw vinyl: ik kon Carole King niet meer negeren.

Voor mij was ze sinds ik vanaf 1976 naar de radio ging luisteren als een soort behang. Wie radio luisterde, hoorde haar liedjes, al dan niet door haarzelf uitgevoerd. Geleidelijk kwam ik erachter dat deze nummers, die er in mijn oren "altijd" zijn geweest, in werkelijkheid door een mens werden geschreven.
Op de hoesfoto wordt King prominent door een kat vergezeld. Het is zoals Crosby, Stills, Nash & Young in Our House zongen: "Three cats in the yard, life used to be so hard". De ontspanning stráált eraf. Dat is overigens géén liedje van King.

Hierboven noteerden anderen al welke liedjes zij voor wie schreef. Voor mij vormen enkele daarvan de ijkpunten tijdens de twee plaatkanten van haar tweede album, waar de overige hetzelfde tijdloze gevoel oproepen. Opvallend is de positiviteit in de teksten: geen gebroken relaties of pijnlijke harten. Nee, het leven is goed en ik bén er voor je.
Alhoewel, op kant 1 klaagt ze dat die ander So Far Away is en het daarop volgende nummer geldt It's Too Late en ze is Out in the Cold vanwege spijt. Desondanks blijft de sfeer enorm leven-omarmend. De zon schijnt, het leven is mooi. Ingetogen ingespeeld door een keur aan musici komt een rijke variatie aan pianoliedjes voorbij van iemand die zin heeft in het leven, gedragen door haar koffie-crème stem.

Er is meer. Ze maakte in 1969 een album met The City en vervolgens solo zeventien studioalbums, de laatste met kerstliedjes uit 2011 - op MuMe nog geen enkel bericht daarbij?
De podcast van de Top 2000 a gogo besteedde in 2021 aandacht aan Tapestry en Kings carrière. Nog beter: eerder deze maand schoof ze vanaf 20'22" aan in de podcast Rolling Stone’s 500 Greatest Songs over het nummer It's Too Late, haar kinderen en meer, daar te zien.

Maar eigenlijk zegt de muziek van Tapestry al genoeg. Tijdloos mooi van een talent dat qua leeftijd mijn moeder had kunnen zijn. Geen wonder dat haar muziek er in mijn beleving altijd is geweest.