Tracy Chapman - Tracy Chapman (1988)

Ach, natuurlijk: Nice & Smooth - Sometimes I Rhyme Slow

Zeer stoffig uit de kast gahaald. Helemaal vergeten dat ik 'm had. Na Talkin' Bout A Revolution, het prachtige Fast Car. Nummers , die eigenlijk moet horen zoals, Baby Can I Hold You, For You en For My Lover. 21 jaar geleden uitgekomen. Wat gaat de tijd toch hard. Ik weet nog waar ik 'm en met wie ik er zo van kon genieten. Ik heb ze al lang niet meer gezien. Hoe zou het met haar zijn? Tja, sweet memories! Ja, ten tijde van dit album waren tijden erg leuk. Ik ga deze weer meer draaien. Tracy Chapman, wat een stem, wat een sfeer!!!.

ik citeer van de site musicfrom.nl

Met haar eerste single over een jong kassameisje wat in sociaal opzicht al verloren was, stal ze in 1988 de harten van miljoenen mensen. Het titelloze album van Tracy Chapman werd echter pas een hit toen zij op het verjaardagsfeestje van Nelson Mandela in het Wembley-stadion mocht komen zingen. Met het debuutalbum stond zij 14 weken op nummer 1 in de Nederlandse album top 100: het langst op die positie genoteerde debuutalbum ooit!

Hele bijzondere stem, echt heel mooi, af en toe denk ik wel dat het een mannenstem is.

Heel leuk album.

Wat een vervelend album. De eerste twee nummertjes gaan nog maar daarna wordt het al snel niks meer. Zowel qua tekst en instrumentaal stelt het heel weinig voor. En die aparte stem heeft ook een houdbaarheidsduur van minder dan 35 min en 51 sec. Nu nog een milde 2,5*. Ik denk dat als ik hem vaker zou moeten luisteren er nog een halve of zelfs een hele ster vanaf zou kunnen gaan. Hopen dat dat niet het geval is.

Een echte aanrader!!
Supermooie stem, liedjes.. alles is gewoon goed aan deze CD!!

Erg mooi gevoelsalbum met simpele, doch doeltreffende liedjes die aantonen dat mooie muziek niet bombastisch hoeft te zijn. Dit geldt min of meer voor al het werk van mevrouw Chapman.

Mijn vriendin is hier helemaal gek van. Ik vond er in eerste instantie niks aan. Vond het maar brave trutjesmuziek.

Maar gaandeweg ben ik het wel gaan waarderen. Het komt toch wel uit het hart en is geen geprefabriceerde act die toegesneden is op massapubliek. En desondanks is ze groot geworden. Het is best relaxed luisteren tijdens een mooie avond samen.

Al moet ik wel zeggen dat ik na 2 albums wel de behoefte krijg om even wat stevige drum n' bass oid op te zetten

Ze heeft iets ontroerends vind ik. Als ik naar Fast Car of Baby Can I Hold You luister ontroerd me dat elke keer weer... toch die stem denk ik, prachtig!

Brave, rustige muziek, Tracy weet wel goed gevoel in de liedjes te stoppen waardoor het interessant wordt en bij bepaalde liedjes zelfs ontroerd.

kocht dit album in 1988, heb er veel naar geluisterd, nu nog zelden en heb verder ook geen platen van haar. maar toch wil ik er een 4.5 aan geven, omdat als ik er naar luister, het een heel goed album vind, tracy heeft een zeer emotionele, krachtige stem. vooral de liefdesliedjes zijn prachtig. van sommige artiesten heb ik slechts 1 album nodig en dan nog niet noodzakelijk een verzamelaar.

Lang geleden dat ik dit album voor het laatst had beluisterd en het werd wel weer eens tijd.
Overdonderend debuut in 1988 met het fraaie nummer Fast Car waarin ze de uitzichtloosheid van haar bestaan beschrijft.
Haar teksten zijn uit het leven gegrepen, van kwetsbare liefdesliedjes zoals het liefelijke Baby Can I Hold You tot huiselijk geweld ( Behind The Wall ).
Tracey Chapman gaf het singer songwriter genre een boost en kwam later met het tweede album Crossroads tot een waardige opvolger van deze plaat.

Daar ben ik het wel mee eens, maar die opvolger heeft geen nummer met de impact als Fast Car.

Eerlijke, uit het hart gezongen songs. Tracy schreef ze in haar studentenjaren '82-'87. Toen ze een platencontract kreeg bij Elektra had ze meteen genoeg materiaal op de plank liggen voor dit debuutalbum.

Veel songs hebben een sociaal thema en en daarmee neemt ze politiek stelling in aan de linkerkant. Voor vrouwenrechten, strijd tegen armoede, onrecht en apartheid moeten we bij Tracy zijn. Dat klinkt nu na 25 jaar wat 'boodschapperig', maar ik denk dat de urgentie van haar teksten er niet minder op geworden is, wereldwijd gezien.

Tracy Chapman heeft een fraaie doorleefde stem met een emotioneel randje die me wel wat doet. Ze was nog maar 23 toen ze de plaat opnam en klinkt eigenlijk wat ouder en wijzer dan haar leeftijd. Tegelijk is haar stem ook beperkt in bereik. Haar songs zijn geschreven binnen die beperking en dan heb ik na een paar nummers wel eens het gevoel dat ik variatie mis.

Haar grote hit is natuurlijk Fast Car, maar ik hoor liever nummers als For My Lover, If Not Now of het fraai rockende Talkin' 'Bout a Revolution. Baby Can I Hold You is een prachtig klein gebroken-liefdesliedje. Met een paar woorden en regels zegt ze veel.

Met wie is de dame te vergelijken? Ik denk allereerst aan haar Engelse voorganger Joan Armatrading. Joan begon een decennium eerder, was ook sociaal actief en schoof later in de richting van de Jazz. Verder dan die vergelijking kom ik eigenlijk niet. Joni Mitchell komt ook in mijn gedachten. Ander stembereik, maar met dezelfde directe poëtische lading.

Mooi album, alweer 25 jaar oud, maar het klinkt nog nieuw. Productie van niemand minder dan David Kerschenbaum (bekend van o.a. Joe Jackson, Supertramp, Duran Duran en Cat Stevens).

Opvolger Crossroads ging in dit spoor verder, kwalitatief net zo goed, maar kon niet zoveel losmaken als dit debuut.

Overweldigend debuut van de destijds jonge Tracy Chapman. Kan me nog goed herinneren dat ik naar de platenwinkel rende toen ik de eerste hit op de radio hoorde. Ben haar altijd blijven volgen en heb haar verzameling compleet in de kast staan. Mag er zo nu en dan graag naar luisteren. Stem blijft prachtig en de nummers bezielend en overtuigend.

Sterke nummers.

Ook eens uit de kast geplukt, voor de 1ste luisterbeurt (album onlangs gekregen op vinyl). Hoewel alle bekende nummers op kant A staan is kant B ook sterk. Goed album.

Het debuutalbum van Tracy Chapman is er eentje om in te lijsten. Deze dame heeft zo’n karakteristieke stem dat het bij een blanco luisterbeurt best moeilijk is om vast te stellen of het nu een man of vrouw is die zingt. Chapman’s stem is donker en warm, met een mooie diepe timbre. Dit geeft haar een uniek geluid. Zonder dat ze al teveel varieert, vind ik het nergens saai worden. Haar stem is ideaal voor haar melancholische liedjes. ”Fast Car” is de grote hit, en hoewel het een prachtig liedje is, vind ik persoonlijk ”Baby Can I Hold You” van intense schoonheid. Maar eigenlijk staan er geen slechte liedjes op ”Tracy Chapman”. Het zijn stuk voor stuk mooie luisterliedjes die na al die jaren nog gewoon staan als een huis.

Geen kwaad woord over Tracey Chapman. Wat heb ik in melancholieke buien genoten van haar muziek. Dit album is ijzersterk.
Fast Car en Baby Can I Hold You springen er uit. Maar ook For My Lover raakt je in de ziel.
Laat hartverscheurende lovesongs (over arme - zwarte - mensen natuurlijk) maar aan Tracey over.
Topalbum.

Ik heb heel veel gereisd en als ik één album zou moeten noemen dat ik zo´n beetje overal ben tegengekomen is het deze hier.

De auto als het ultieme ontsnappingsmiddel.
Vluchten van de harde werkelijkheid.
De mogelijkheid biedend om je vrij te voelen.
Bruce Springsteen bezong het al in The River.
Tracy Chapman doet het nog eens over in Fast Car.
Beide een stem van een genaratie.
Eigenlijk is er weinig veranderd.
Alsof ze in een spiegel kijken, en daar elkaar treffen.
Tracy wat onzekerder, Bruce zelfverzekerder.
Er zijn opnames dat ze samen My Hometown zingen.
Natuurlijk prachtig, maar een gemiste kans.
Graag had ik ze in de rol van stel gezien, samen in hun Fast Car.
Zoals Peter Gabriel en Kate Bush deden met Don’t Give Up.
De realiteit en zwaarte om te overleven in een verharde maatschappij.
Ondanks dit prachtige, gevoelige debuut lukt het Tracy Chapman niet om definitief door te breken.
Een overdosering aan vrouwelijke singer songwriters domineren even het tijdsbeeld.
Tanita Tikaram, Heather Nova, Suzanne Vega en zelfs Sinead O' Connor verdwijnen ook al snel weer naar de achtergrond.
Het sterrendom blijft vreemd genoeg voornamelijk een mannenwereld.
Vrouwen in een soort van onderdrukte positie.

Mooi geschreven. Klopt. Niets fijners dan op roadmovie-achtige wijze naar het onbestemde te reizen. Met je geliefde. Escape from reality.

Zeldzaam goed debuut dat na 27 jaar nog steeds staat als een huis. Van begin tot het eind gevuld met prachtige, tijdloze akoestische liedjes die ook nog eens heel goed zijn vastgelegd door de producer. Mijn CD uit 1991 (geen remaster) klinkt perfect. Haar kenmerkende stemgeluid past goed bij de thematiek van de nummers en versterkt de melancholische sfeer. Helaas heeft Tracy deze plaat nooit weten te overtreffen of zelfs maar te evenaren. Klassieke popplaat.

Ben een half puntje omhoog gegaan - een dijk van een stem en geen zwakke nummers ertussen, dan is 3,5 aan de lage kant.

Lekker muziekje voor en lazy sunday. Met de koptelefoon op

Fantastisch goed en tijdloos album. Er kunnen weinig zangeressen tippen aan de melancholie van Tracy Chapman. Deze kan onbeperkt op repeat!

Valt me in de context van dit album pas op wat het overbekende Fast Car een goed nummer is. Ook de andere nummers in de eerste helft zijn mooie, kleine en concrete sfeerschetsen. Compact en smaakvol. Als later in het album grotere thema's worden aangesneden vervalt die charme helaas en wordt het naar mijn idee wat clichématiger en kan ik mijn aandacht er - ondanks de korte speelduur - niet meer bijhouden.

Bij het merendeel van de artiesten die maatschappelijk geëngageerd zijn, twijfel ik wel eens aan hun oprechtheid. Vaak is het namelijk zo dat een drang naar publiciteit meespeelt die het vaak wint van de goede intenties. In het geval van Tracy Chapman heb ik dat gevoel nog nooit gehad. Sterker nog: haar vaak pittige teksten en authentieke aanpak wisten me direct te overtuigen. Met haar donkere stemgeluid weet ze keer op keer een diepe indruk op mij te maken en haar teksten zijn uit het leven gegrepen.

Neem nu een track als Talkin’ Bout a Revolution, een van de mooiste protestnummers ooit geschreven. Telkens als ik dat nummer hoor, denk ik – bewust of onbewust – aan het verwerpelijke apartheidssysteem dat Zuid-Afrika ten tijde van de release van dit album al decennialang teisterde. Dat zal ook te maken hebben met haar aanwezigheid op het festival ter ere van de 70e verjaardag van Nelson Mandela. Zelden was een songtekst treffender dan hier het geval is.

Ook Fast Car, over een jonge vrouw die zich probeert te ontworstelen aan haar leven vol armoede, is bijzonder indrukwekkend. Recht uit het hart gezongen en vertolkt, iets wat niet gezegd kan worden van de wanstaltige cover die Jonas Blue enkele jaren terug opnam. Alles wat het origineel zo bijzonder maakt, ontbreekt daar. Ik verbaas me er echter niet over dat zo’n volkomen inwisselbaar nummer zo goed scoort in de hedendaagse hitlijsten.

Ik geloof Tracy als ze zingt over hoop en onvervuld verlangen, over haar strijd voor een rechtvaardige maatschappij. Zo handelt Behind the Wall over huiselijk geweld en is Across the Line een aanklacht tegens racisme. Soms is er wat ruimte voor een wat lichtere toon, zoals in Baby Can I Hold You. Het intense stemgeluid van Tracy maakt echter dat ieder nummer een bepaalde zwaarte in zich heeft.

In mijn waardering voor deze plaat speelt ook mee dat ik me goed kan verplaatsen in de thema’s die Tracy aansnijdt. Is er dan helemaal niets aan te merken op dit alom geprezen debuut? Weinig, maar soms kabbelt het album wat te rustig voort en dan neig ik er naar bepaalde tracks te skippen. Toch is dit een prima debuut, dat mij direct naar meer deed verlangen. Veel verder dan opvolger Crossroads ben ik echter nog niet gekomen, maar laat ik de rest van haar discografie ook maar eens een kans geven: 4*.

ddutch:Ik ben daar iets gematigder over. Ik vond Chapman/ het album toen al geen hoogvlieger. De a capella "Behind the wall" vond ik zelfs even uitzitten, al was dat daar in dat volle Wembley natuurlijk wel gedurfd. 'Gewoon' wel lekkere liedjes hoor, maar geen nieuwe Joni Mitchell - al is dat ook geen reële maatstaf. Maar - en dat spreekt in haar voordeel - mijn beoordeling is over de Jaren niet negatiever geworden. Het is nog steeds 'gewoon' een lekkere plaat en zo 'gewoon' is dat niet als je dat na ruim 30 jaar nog kunt zeggen.

Ik vind juist "Behind The Wall" geweldig