Tracy Chapman - Tracy Chapman (1988)

Ik kan er eigenlijk nog steeds niet bij dat Tracy het nummer Baby Can I Hold You geschreven heeft. Zelden zo'n mooi, lief en intens liedje gehoord. Leuk ook als je helemaal verliefd bent. Erg sterk debuutalbum waar ik na 20 jaar nog steeds van kan genieten. 4*

Het was 11 juni 1988 rond half 7 's avonds........... En daar zat ze ineens helemaal alleen op een houten barkruk op het imense podium in het Wembley Stadion tijdens Nelson Mandela 70th BirthdayTribute concert zo fragiel en breekbaar en oooooh zoooo mooi...........

Gelijk deze cd gekocht en is altijd een van mijn favorieten gebleven...........

vooral de nummers Talking About A Revolution, Behind the Wall en Baby Can I Hold You zijn prachtig........

Het is een All-time favoriet voor mij....... haar latere werk kan ik ook zeer warderen maar deze is toch wel haar beste............

Het debuutalbum van Tracy Chapman is er eentje om in te lijsten. Deze dame heeft zo’n karakteristieke stem dat het bij een blanco luisterbeurt best moeilijk is om vast te stellen of het nu een man of vrouw is die zingt. Chapman’s stem is donker en warm, met een mooie diepe timbre. Dit geeft haar een uniek geluid. Zonder dat ze al teveel varieert, vind ik het nergens saai worden. Haar stem is ideaal voor haar melancholische liedjes. ”Fast Car” is de grote hit, en hoewel het een prachtig liedje is, vind ik persoonlijk ”Baby Can I Hold You” van intense schoonheid. Maar eigenlijk staan er geen slechte liedjes op ”Tracy Chapman”. Het zijn stuk voor stuk mooie luisterliedjes die na al die jaren nog gewoon staan als een huis.

De auto als het ultieme ontsnappingsmiddel.
Vluchten van de harde werkelijkheid.
De mogelijkheid biedend om je vrij te voelen.
Bruce Springsteen bezong het al in The River.
Tracy Chapman doet het nog eens over in Fast Car.
Beide een stem van een genaratie.
Eigenlijk is er weinig veranderd.
Alsof ze in een spiegel kijken, en daar elkaar treffen.
Tracy wat onzekerder, Bruce zelfverzekerder.
Er zijn opnames dat ze samen My Hometown zingen.
Natuurlijk prachtig, maar een gemiste kans.
Graag had ik ze in de rol van stel gezien, samen in hun Fast Car.
Zoals Peter Gabriel en Kate Bush deden met Don’t Give Up.
De realiteit en zwaarte om te overleven in een verharde maatschappij.
Ondanks dit prachtige, gevoelige debuut lukt het Tracy Chapman niet om definitief door te breken.
Een overdosering aan vrouwelijke singer songwriters domineren even het tijdsbeeld.
Tanita Tikaram, Heather Nova, Suzanne Vega en zelfs Sinead O' Connor verdwijnen ook al snel weer naar de achtergrond.
Het sterrendom blijft vreemd genoeg voornamelijk een mannenwereld.
Vrouwen in een soort van onderdrukte positie.

Bij het merendeel van de artiesten die maatschappelijk geëngageerd zijn, twijfel ik wel eens aan hun oprechtheid. Vaak is het namelijk zo dat een drang naar publiciteit meespeelt die het vaak wint van de goede intenties. In het geval van Tracy Chapman heb ik dat gevoel nog nooit gehad. Sterker nog: haar vaak pittige teksten en authentieke aanpak wisten me direct te overtuigen. Met haar donkere stemgeluid weet ze keer op keer een diepe indruk op mij te maken en haar teksten zijn uit het leven gegrepen.

Neem nu een track als Talkin’ Bout a Revolution, een van de mooiste protestnummers ooit geschreven. Telkens als ik dat nummer hoor, denk ik – bewust of onbewust – aan het verwerpelijke apartheidssysteem dat Zuid-Afrika ten tijde van de release van dit album al decennialang teisterde. Dat zal ook te maken hebben met haar aanwezigheid op het festival ter ere van de 70e verjaardag van Nelson Mandela. Zelden was een songtekst treffender dan hier het geval is.

Ook Fast Car, over een jonge vrouw die zich probeert te ontworstelen aan haar leven vol armoede, is bijzonder indrukwekkend. Recht uit het hart gezongen en vertolkt, iets wat niet gezegd kan worden van de wanstaltige cover die Jonas Blue enkele jaren terug opnam. Alles wat het origineel zo bijzonder maakt, ontbreekt daar. Ik verbaas me er echter niet over dat zo’n volkomen inwisselbaar nummer zo goed scoort in de hedendaagse hitlijsten.

Ik geloof Tracy als ze zingt over hoop en onvervuld verlangen, over haar strijd voor een rechtvaardige maatschappij. Zo handelt Behind the Wall over huiselijk geweld en is Across the Line een aanklacht tegens racisme. Soms is er wat ruimte voor een wat lichtere toon, zoals in Baby Can I Hold You. Het intense stemgeluid van Tracy maakt echter dat ieder nummer een bepaalde zwaarte in zich heeft.

In mijn waardering voor deze plaat speelt ook mee dat ik me goed kan verplaatsen in de thema’s die Tracy aansnijdt. Is er dan helemaal niets aan te merken op dit alom geprezen debuut? Weinig, maar soms kabbelt het album wat te rustig voort en dan neig ik er naar bepaalde tracks te skippen. Toch is dit een prima debuut, dat mij direct naar meer deed verlangen. Veel verder dan opvolger Crossroads ben ik echter nog niet gekomen, maar laat ik de rest van haar discografie ook maar eens een kans geven: 4*.

Opvallend debuut. Tracy schreef de songs in haar studentenjaren '82-'87. Toen ze een platencontract kreeg bij Elektra had ze meteen genoeg materiaal op de plank liggen voor dit album waarmee ze doorbrak.

Tracy Chapman heeft een pure doorleefde stem met een emotioneel randje. Ze was nog maar 23 toen ze de plaat opnam, zingt over volwassen onderwerpen en klinkt eigenlijk wat ouder en wijzer dan haar leeftijd.

Haar grote hit is natuurlijk Fast Car, maar ik hoor liever nummers als For My Lover, If Not Now of het fraai rockende Talkin' 'Bout a Revolution. Baby Can I Hold You is een prachtig klein gebroken-liefdesliedje. Met een paar woorden en regels zegt ze veel.

Mooi album, dat ze op haar volgende albums kwalitatief wel evenaarde, maar niet wist te overtreffen. De verrassing zat bij haar toch echt in het begin.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tracy Chapman - Tracy Chapman (1988) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tracy Chapman - Tracy Chapman (1988)
In eerste instantie werd het debuutalbum van Tracy Chapman nauwelijks opgemerkt, maar uiteindelijk groeide het terecht uit tot een klassieker, die 35 jaar later nog net zo urgent klinkt als op de dag van de release

Tracy Chapman kreeg bij toeval een groot podium voor haar debuutalbum en greep deze kans met beide handen aan. Haar titelloze debuutalbum groeide dankzij singles als Talkin’ Bout A Revolution, Baby Can I Hold You en vooral Fast Car uit tot een van de meest succesvolle albums van 1988 en volgens de critici was het ook een van de beste albums van het betreffende jaar. Er valt weinig tot niets op af te dingen en ook een aantal decennia later heeft het debuut van Tracy Chapman nog niets van zijn kracht verloren. Het debuut van de Amerikaanse muzikante is mooi ingekleurd en geproduceerd, valt op door de bijzondere zang, maar imponeert door de geweldige songs en teksten.

Op 11 juni 1988 was het Londense Wembley Stadium gevuld met 72.000 muziekliefhebbers voor The Nelson Mandela 70th Birthday Tribute Concert. Het concert had misschien niet de impact van het drie jaar eerder georganiseerde Live Aid, maar er zaten wereldwijd toch heel wat mensen voor de buis op de zomerdag in 1988, een dag voor het Nederlands voetbalelftal een valse start zou maken op het uiteindelijk zo goed afgelopen EK 1988.

Het eerbetoon aan Nelson Mandela, die in 1988 nog in een Zuid-Afrikaanse gevangenis zat, trok flink wat muzikanten van naam en faam, maar backstage wachtte ook de destijds nog volslagen onbekende Tracy Chapman op haar beurt. Aan het begin van het concert mocht ze drie songs spelen, maar Tracy Chapman’s eerste ’15 minutes of fame’ begonnen toen het optreden van Stevie Wonder vertraging opliep en de jonge Amerikaanse muzikante het podium op werd geduwd en Fast Car vertolkte.

Het maakte haar in één klap wereldberoemd, waardoor haar in de lente van 1988 nauwelijks opgemerkte debuutalbum alsnog zou uitgroeien tot een van de grote albums van het betreffende jaar. Het is een album dat ik al zeker 25 jaar niet meer had beluisterd, maar toen ik dat onlangs deed was ik verrast door de enorme kracht van het titelloze album.

Tracy Chapman was in 1988 24 jaar oud, maar klonk als de protestzangers die actief waren toen ze nog in de luiers zat. Op haar debuutalbum, waarvoor ze de songs schreef toen ze nog studeerde, vertolkt de Afro-Amerikaanse singer-songwriter vol vuur haar songs over onder andere werkloosheid, discriminatie, armoede en geweld tegen vrouwen in teksten met een mooie mix van uitzichtloosheid en dromen.

Tracy Chapman kan op haar debuutalbum uit de voeten met behoorlijk sober ingekleurde folksongs (waarvan ze er een a capella vertolkt), maar het album bevat ook net wat voller klinkende songs met invloeden uit de blues, country en soul. In muzikaal opzicht klinkt het na al die jaren verrassend tijdloos, maar het is de stem van de Amerikaanse muzikante die de meeste indruk maakt. Tracy Chapman klinkt strijdbaar, maar ze zingt ook met veel gevoel en beschikt bovendien over een zeer karakteristiek stemgeluid, wat van haar debuutalbum een uniek album maakt.

Ik had er zoals gezegd al heel lang niet meer naar geluisterd, maar op het debuutalbum van Tracy Chapman is echt alles goed. Dat had haar platenmaatschappij eerder gehoord, want het in eerste instantie lauwtjes ontvangen album werd gemaakt met een aantal topmuzikanten en de zeer ervaren producer David Kershenbaum, die de bijzondere songs van de Amerikaanse muzikante naar een nog wat hoger plan tilt met een werkelijk prachtige productie.

Het debuutalbum van Tracy Chapman ging in 1988 in grote aantallen over de toonbank en haalde zo ongeveer ieder jaarlijstje, maar het album hing ook als een molensteen om de nek van de jonge Amerikaanse muzikante. Het in 1989 verschenen en politiek getinte Crossroads kreeg terecht positieve recensies, maar was in commercieel opzicht een tegenvaller. De albums die volgden verkochten nog veel minder en ook de meeste fans van het eerste uur haakten af, wat overigens in lang niet alle gevallen terecht was.

Een kleine vijftien jaar geleden vond Tracy Chapman het na acht albums wel genoeg, al wordt met enige regelmaat gesproken over een comeback. Of die er nog komt gaan we afwachten, maar haar inmiddels tot een klassieker uitgegroeide prachtdebuut neemt niemand haar meer af. Erwin Zijleman

Zeer oprecht en eigen, maar ook erg saai en kwezelig.