Pink Floyd - The Final Cut (1983)

al bijna 25 jaar een topper in m`n verzameling.
-the fletcher memorial home- prachtig.
5*

Als een band vijf enorm sterke albums gemaakt heeft en dan afkomt met The Final Cut, dan is het begrijpelijk dat men dit hun slechtste plaat noemt. The Final Cut is zeker niet slecht, maar ook niet geweldig. Nergens haalt het Pink Floydniveau (lees: nergens zijn op op topniveau).

Eigenlijk zou ik helemaal niet moeten reageren, maar ik ben toch wel benieuwd hoe jij tot deze mening komt.

Kijk eens aan, Frans komt hier ook? Dan hoef ik eigenlijk mijn mening over deze plaat al niet meer te geven, want dat weet hij al: Finaal kut!

Zo, dat is nog eens een gezellige introductie!

U ook welkom...

Een beetje jammer!

jaja, long time no see. Alles goed?

als ik dit album opzet , moet ik het altijd afdraaien , dat tekend een bere plaat .
de hele cd is 1 groot Oorgasme .
hier zijn alleen de max van 5 stars op zijn plaats .

The Post War Dream begint (terecht) met een opeenhoping van vragen... die elke anti-oorlog-activist zichzelf waarschijnlijk af heeft gevraagd, en vanaf dat moment zet Waters al de toon en is al af te lezen wat de thematiek en de toon van dit album zal zijn. Vrij recht door zee, wordt dit neer gezet. Een toon die nummerslang doorvoert.

Ik zit eigenlijk vanaf het begin al met een soort van dubbel gevoel te luisteren. Soms zijn de teksten namelijk niet al te verrassend meer, al zijn ze aan de andere kant wel weer belachelijk goed. En muzikaal is het niet altijd even opwindend als je het vergelijkt met vorige albums (vooral dr. Wright wordt hier erg gemist als je het mij vraagt) maar aan de andere kant word ik er wel weer door meegesleept en komt dit ook weer als een goed, vernieuwend geluid over.

Ik zou hier ieder nummer uitgebreid uiteen kunnen zetten, maar ik vind daarvoor niet genoeg afwisseling. De nummers zijn allemaal van een goed niveau en ik ben het eigenlijk altijd eens met Waters opschrijft. Het is alleen niet van zo'n geweldig hoog niveau als ik van hen gewend ben. Die genialiteit komt slechts terug op nummers als When the Tiger Broke Free en Two Suns in the Sunset. Ik zal niet zeggen dat ik teleurgesteld ben, want dit is ook weer geweldige muziek en voor iedere willekeurige band die nieuw was zou ik op mijn knieen gaan als die dit album zou hebben gepresenteerd, alleen ik moet het toch beoordelen als een PF-plaat. Ik verhoog het album naar 4,5* maar dat is heel krap.

Ok, dit is dus verreweg de beste soloplaat van Roger Waters. We gaan voor de 5.

Dat zegt dan veel over Roger Waters' solocarrière

Tja, velen vinden het de slechtste PF plaat die er gemaakt is, maar zeker met 'when the Tigers broke free' erop blijft het een juweeltje. Het is inderdaad puur Waters werk, maar vergeet niet dat juist hij er voor gezorgd heeft dat Pink Floyd zo groot heeft kunnen worden...
5 uit 5, helaas mag je niet meer geven

when the tigers broke free ertussen zetten is natuurlijk een gotspe ... maar de plaat blijft verreweg beter dan the wall.

hoewel we het hierna natuurlijk wel wisten met de WW 2.0 syndromen
van dhr Waters, en hij ons het nodige had kunnen besparen.

The Final Cut .
Jammer dat het bij de Final bleef .

De heren van Pink Floyd hebben zichzelf gelukkig niet belachelijk gemaakt om in het eindeloze nietszeggende albums uit te brengen. Ik draai nog steeds met heel veel plezier de P.F. albums vanaf "The Dark Side of the Moon" t/m "The Wall" . Albums die voor "T.D.S.O.T.M". of na "The Wall" zijn uitgebracht, kunnen wat mij betreft bij het grof vuil .

"The Final Cut" was volgens mij trouwens niet het laatste studio album. Na "The Final Cut" verscheen toch nog het album "The Division Bell" .

smaken verschil Hans , ik vind deze klasse , vanmiddag nog beluisterd .

dacht ik ook... maar toen had Roger Waters wel David Gilmour de band uitgezet ofzo...



je mag je best een beetje in je onderwerp verdiepen Hans, voor je grote uitspraken doet

Huh? .... Waters is eind december 1985 zelf uit de band gestapt...

pssst... ironie-alarm

als het woord pink floyd valt, schakelt het ironiesysteem zich soms plotseling uit bij dees of gene

....ofzo

Hans, als je nog een Relics ofzo bij het grof vuil zet dan moet je me even PM'en. Die moet ik nog steeds eens aanschaffen op cd (vinyl heb ik wel )

ook een zeer goed album ,ligt in het verlengde van the wall, alleen iets minder hoogtepunten ,maar textueel gezien net zo sterk als the wall hoogtepunten op dit album zijn the gunners dream, the fletcher memorial home en het titelnummer 4.5 sterren voor dit zwaar onderschatte album ik vind deze stukken beter dan de eerste 4 pink floyd albums die op ummagumma na op deze site hogere stemmen krijgen ik zou zeggen luister dit album nog eens , dit is echt een groei plaat die als je hem vaker draait steeds beter word.

Ik snap dat dit album bij veel mensen een schrikreactie teweeg brengt. De toon is compleet anders dan bij eerdere werken van Pink Floyd.

Het album is zeer ingetogen en vol met emotie. Denk dat dit
de grootste tranentrekker van mijn collectie is.
De saxofoonsolo in the gunners dream is hartverscheurend mooi.
Ook ben ik van mening dat dit album de meeste pure en best
getimede solo's van Gilmour bevat.

Een pareltje, en kan mensen die het eerst niets vonden
enkel vragen om het nog een paar keer te draaien...

Hoezeer ik de plaat ook waardeer, het is toch een Waters ego-trip waarbij de andere bandleden amper enige zeggenschap hadden. Wat meer collegialiteit had hij best mogen laten blijken, m.i. Daardoor vind ik een album als Wish of Animals toch kleurrijker klinken.

Jawel Kaztor maar deze vind ik toch 4.5* waard.Meddle tot en met the Wall zijn 5* albums,evenals The Division Bell dat is ook een 5* album.

Vreemd dat Hans Brouwer dit album waardeert met `n 2 , terwijl The Wall in zijn top 10 staat .
Dit is `n uitnodiging Hans om hier eens uitleg over te geven .
The Final Cut is toch minstens gelijk waardig

Ik vind The Wall nog net iets beter dan deze,The Wall bezit meer uitschieters,terwijl dit album het meer van de continuiteit moet hebben.Een echte tranentrekker dit album,ik heb van die dagen dat ik dit het allerbeste album allertijden vind,maar dat kan een dag later weer een ander album zijn.Is en blijft een klasse album dit

Ik heb het diverse malen geprobeerd met dit album maar ik vind het nog steeds allemaal maar matig. Een album om depressief van te worden. De laatste stuiptrekkingen van Roger Waters met PF. De meningen op dit forum over dit abum zijn ook zeer sterk verdeeld. Het album wordt óf de hemel in geprezen óf afgekraakt. Mag ik hieruit concluderen dat dit album slechts een select groepje aanspreekt?

Ik hoor hier heel vaak mensen zeggen dat dit album hun depressief maakt... maar is dat dan niet juist de bedoeling? Is het zo erg om de pijn te voelen in plaats van altijd maar weg te lopen voor het kwaad dat geweld heet? Muziek hoeft toch niet altijd vrolijk te zijn, mij doet het juist een hele hoop beseffen....