Pink Floyd - The Final Cut (1983)

helemaal mijn idee.

Indrukwekkend persoonlijk Roger Waters soloalbum onder de naam Pink Floyd dat al door ernstige artistieke meningsverschillen uiteen begon te vallen. Het vervolg op The Wall. Diepe zeggingskracht.

Zeker één van mijn favorieten van de Floyd-albums. Mijns inziens een slag beter als The Wall, waarbij dit album veel meer met gevoel is gemaakt. Kippevel bij de solo van Fletcher Memorial Home.

Dit is absoluut een waardige afsluiter van het Waters-tijdperk, die daarna nog een aantal juweeltjes heeft uitgebracht (Pros and cons..., Amused to death...etc.).

Ik denk niet dat alles voor DSoTM en na The Wall waardeloos zijn (in jouw woorden bij het grof vuil horen), neem Meddle; Echoes ( ) niet voor niets is het best of album hier naar genoemd!

en met 'jammer dat het hierbij bleef' bedoeld rudiger de albums met Waters...

Oh By The Way (grapje) a momentry lapse of reason (beste album onder lijding van Gilmour) is voor The Div. Bell en na The Final cut uitgegeven

Zie Pink Floyd als Genesis: je hebt de Waters-aanhang en de Gilmour-aanhang (Gabriel vs Collins). Persoonlijk vind ik dit album ijzersterk, sterker dan b.v. Division Bell; laatste ademstoot van Floyd, die ze beter hadden in kunnen houden.

Ik vind het sowieso geen vergelijking. TDB is behangpop en TFC een pure luisterplaat met bijzondere inhoud. PF zonder Waters is als Genesis zonder Gabriel. Je krijgt gewoon fraai gespeelde gladde mainstream.

Ik denk dat dat niet echt aan Phil Collins zelf ligt maar meer aan het succes van zijn solo-carriere.

Tuurlijk. Alleen frappant dat het omgekeerde voor Waters opgaat. Die is solo een stuk interessanter dan het PF vanaf' '87. Gilmour is niet meer dan bepalend geweest voor het groepsgeluid. Voor Gabriel geldt hetzelfde betreffende Genesis. Ook die is solo veel interessanter wat mij betreft. Het is maar net waar je de meeste waarde op legt. TFC is voor mij puur een soloalbum uitgevoerd door resterende PF leden.

Ik blijf dit hun allerminste worp ooit vinden, tot spijt van wie het benijdt. Waters solo, maar dan onder Pink Floyd vlag en veel inspitatieloos geëmmer.
Niet enthousiast!

Ik hoef hier niets aan toe voegen.

Allerminste worp ooit? op basis waarvan dan? En om nummers als The Gunner's Dream,The Fletcher Memorial Home en het titelnummer inspiratiloos geemmer te noemen,dat gaat mij nou echt te ver.Je vind The Wall toch ook een goed album? Misschien moet je de tijd eens wat meer nemen om dit album eens op je gemak te gaan beluisteren,want er valt toch wel veel op te genieten hoor.

Ik ben het helemaal met Ricardo eens!

Het nummer The Final Cut staat zelfs in mijn top 10 van beste nummers aller tijden en is m.i. het mooiste Pink Floyd nummer.
Mede daarom 5* voor dit album.

dit album laat duidelijk een grote verdeeldheid zien tussen enhousiastelingen en mensen, zoals ik, die het maar een erg flauw aftrekseltje van The Wall vinden... er zijn blijkbaar 2 duidelijke kampen.

Gelukkig maar,want anders zou er niets meer over blijven om over te discussieren , en dat lijkt me voor een discussie site als deze nou echt funest.

Ik kan het alleen maar met ricardo eens zijn eigenlijk: ik hoef niet zo nodig tussen mensen in te gaan staan om een welles-nietes spelletje te voeren, maar het is bijna een feit te noemen dat dit album juist barst van de inspiratie: Teksten die haarfijn zijn uitgedacht en die allesbepalend zijn, teksten die bovendien de waanzinnig grote welwillendheid en de drang van Waters aantonen om dit album toch te schrijven (maw vol inspiratie).

Hoogstens de bijpassende muziek zou inspiratieloos genoemd kunnen worden, maar zelfs daar durf ik kritisch over te zijn aangezien de muziek weliswaar anders is maar toch bijzonder sfeerbepalend, zoals dat nog beter werd voorgedaan op the Dark Side of the Moon...

Ik denk met een objectief oog te kunnen opmerken dat dit onmogelijk een wanproduct genoemd kan worden; hoogstens iets wat anders is dan zijn voorgangers. Werp de oogkleppen af mijnen heren

"Need I say more..." Je vindt het een goed album of niet, je bent voor of tegen... Maar kom niet met opmerkingen als allerminste worp, inspiratieloos of nietszeggend, zonder dan even op de inhoud van het album in te gaan...

Een van de weinige PF titels die ik voor aanschaf van de box niet kende. Ooit links laten liggen vanwege de vernietigende commentaren en niet zo'n heel grote PF fan, maar dit blijkt in retrospect geheel ten onrechte. Behoorlijk meeslepend, groots en zwaar klinkend album. De eer voor de flops in het PF ouvre zijn toch echt de Watersloze platen met als dieptepunt het zouteloze Division Bell waarop niets van de scherpte, bezieling of intensiteit van bijvoorbeeld deze plaat is terug te vinden.

Inderdaad. Wie dit album nietszeggend of inspiratieloos noemt heeft een zeer oppervlakkige belevingswereld. Dit is een zeer persoonlijke en indringende creatie van het enige echte brein achter Pink Floyd. De overige leden hebben slechts matige tot geringe bijdragen geleverd aan het meest indrukwekkende oeuvre van deze supergroep. De laatste zouteloze albums waarop Waters ontbreekt kunnen niet in de schaduw staan van TFC en alles wat daarvoor is gemaakt.

Ja, Bluebird, het spijt me verschrikkelijk, hoe inventief de teksten ook mogen wezen, het ontbrak duidelijk aan muzikale inventiviteit, aan zin voor melodie, hetgeen ik WEL hoor op The Wall, maar echt stukken minder op deze plaat. Ik denk dat ik gewoon David Gilmour te erg mis op deze duidelijke Waters plaat.
Daarom vind ik deze echt minder, dat mag toch, ik kan dit onmogelijk een plaat noemen waar ik me goed bij voel, tja, alles is beleving, toch ?

Tuurlijk, Gilmour is buiten kijf de grote muzikale smaakmaker van PF, altijd geweest. Echter aan de thema's en teksten heeft hij altijd weinig tot niets bijgedragen. Waters is dan ook het onbetwiste brein achter de meeste Floyd successen. Ik vind Gilmour net als jou ook een hele goede gitarist en zanger die het PF geluid tot cultstatus heeft verheven. Maar dermate gedreven als Waters is hij nooit geweest en zal inhoudelijk nooit bij hem in de buurt kunnen komen, laat staan evenaren. Daarvoor hebben de heren een totaal verschillende persoonlijke.achtergrond.

Bij welke band zingt en speelt EVANSHEWSON dan gitaar Bluebird? Want ik ben hem als artiest nog nergens tegengekomen bij de diverse albums hier .

Hebbie hem ook weer................

Deze hoort bij de Memorabele quotes

Ik speel bij " The Revenge Of The Return Of Spinal Tap's Son of A Bitch" een erg leuk bandje, maar we zitten nog zonder platencontract...

Ach een geintje op deze zo doorgaans erg serieuze site,moet op zijn tijd toch kunnen dacht ik zo.Maar ik ben het natuurlijk wel met Bluebird eens dat Gilmour de ''betere'' zanger en gitarist is, en muziekaal gezien natuurlijk ook ''beter'' is dan Waters,maar wat gedrevenheid en inhoud betreft vind ik Waters wel de ''betere''.Ik vind de zang van Waters op dit album echter wel zeer intens, je kunt het innerlijke litteken en de pijn, in zijn stem over het overlijden van zijn vader in de oorlog hier nog ''beter'' op horen dan op het album ''The Wall'' vind ik.Wat de intensiteit en gedrevenheid van Waters betreft,vind ik pers dat dat op dit album het ''beste'' eruit komt.Stem verhoogd naar 5*.

Ik beloof plechtig het album vanavond mee te nemen naar bed en met de koptelefoon alsnog eens te herbeluisteren en als het kan mijn mening wat bij te stellen. Het is tenslotte bijna nieuwjaar...

Verdiep je dan meteen eens in de thematiek en de verwijzingen naar de moderne tijd waarin er nog niets is veranderd. Als je eens de moeite neemt de teksten goed in je op te nemen zul je er vast heel anders tegenaan gaan kijken. Ik geef toe, het is zware kost maar het is een thema dat de wereld bezighoudt vanaf het begin van de mensheid. Suc6!

Crisis.... dit is wel zo ontzettend kort door de bocht. Want het is juist qua muziek dat t/m Animals een groot deel daarvan als collectief werd geschreven. Teksten kwamen al snel bijna alleen van Waters maar dat was meer omdat de rest van de band er niet zo veel zin in had om dat op te pakken en Waters de enige was die met was fatsoenlijks aan kwam zetten.

@Chris: Okee, dat geldt inderdaad voor het werk tot het begin van de jaren 70. Maar als je ziet dat vanaf Dark Side Of The Moon (alle teksten: R. Waters) het overgrote deel van de daaropvolgende albumteksten en muziek ook door Waters is geschreven kun je toch wel stellen dat hij daar een onmiskenbaar talent voor heeft (gehad) en terecht. Animals is trouwens vrijwel geheel van Waters' hand. Over muziekcredits m.u.v. Dogs (Waters, Gilmour) wordt niets vermeld.

Dit was, zoals bekend, tevens mede de oorzaak van de vele spanningen binnen de band die de steeds overheersender wordende invloed van Waters als dictatuur gingen ervaren. PF zou na het vertrek van Barrett zonder Waters nergens terecht zijn gekomen. Hij heeft PF echt groot gemaakt. Ik hoor persoonlijk ook 100x liever zijn teksten dan die van de rest. Waters is een gedreven en betrokken mens die iets te zeggen heeft. Dat merk je vooral bij zijn concerten. Een concert van de Watersloze PF en Gilmour solo is vooral luistergenot. En erg afstandelijk omdat Waters' pennevruchten steriel en zielloos overkomen.

De band van Waters bestaat uit eerste klas sessiemuzikanten waar zowel Floyd als Gilmour gebruik van maakt/heeft gemaakt. Gilmour en Wright doen me, afgezien van hun spel, weinig tot niets. Ze worden door mij dan ook niet gemist als het om de inhoud van de Waters composities gaat. The Final Cut en zijn latere soloalbums vind ik op een inhoudelijk beduidend hoger peil staan dan het holle muzikale vakmanschap van de heren Gilmour, Wright en Mason.

Vindt dit ook een flauw aftreksel en meer een solo project van meneer Waters.