Pink Floyd - The Final Cut (1983)

Toch een halfje verhoogd.
Als Pink Floyd geen eenheid, maar Waters zijn visie is wel gemeend.
Een slagveld qua opname ( Wright is er niet meer en Gilmour en Mason zijn min of meer begeleiders voor Waters.)
Puurder dan The Wall, al vind ik die beter, maar dit is toch een prima plaat.

Ik heb dit album de afgelopen jaren al aardig wat kansen gegeven. Jammer genoeg kom ik er gewoon niet helemaal in. En als PF liefhebber is dat best wel balen. De stem van waters ligt me gewoon minder en ik mis toch wel de langere nummers hier. De overhand van Waters werkt voor mij in het nadeel. Pluspunten zijn voor mij de geluidskwaliteit en de solo's. Maar echt spannend wordt het voor mij zelden. ''The Fletcher Memorial Home'' en ''The Gunners Dream'' zijn voor mij de uitschieters.

En weer is het moeilijk om The Final Cut uit te zitten. Als je mijn pa vraagt wat zijn favoriete album van Pink Floyd is, zal hij deze noemen. Ik zal het nooit begrijpen. In de eerste plaats voelt het niet aan als Pink Floyd. Het is een Roger Waters soloplaat. De songs boeien me simpelweg niet. Er zit niets van het vernuft of de emotie in van het vorige werk. Gilmour is weg, dus er zijn geen goede solo's (die een nummer nog wel eens wisten te redden). Het is saai en nietszeggend. Van een onbekend bandje zou een album als deze me niets gedaan hebben, maar voor Pink Floydbegrippen is het in mijn ogen bijna een belediging. Waters is hier echt de weg kwijt.

Tussenstand:
1. The Wall
2. Wish You Were Here
3. Meddle
4. A Saucerful Of Secrets
5. Piper At The Gates Of Dawn
6. Dark Side Of The Moon
7. Obscured By Clouds
8. Animals
9. Atom Heart Mother
10. Ummagumma
11. More
12. The Final Cut

Ik was compleet onbekend met dit album, maar begrijp nu ik de productiegeschiedenis tegelijkertijd kan meelezen dat het hier nog minder van een leien dakje ging dan tijdens The Wall het geval was. Dit keer helemaal geen Wright meer en dat voelt al vreemd, maar ik kan toch vooral niet over gemis aan Gilmour vocals heen komen. Waters alleen is als zanger voor mij gewoon niet voldoende om van te genieten, al heb ik hem hier op minder valse partijen betrapt dan op The Wall het geval was.

Ik mis echter wel heel erg de meer atmosferische Floyd en vind dat het album nooit op gang lijkt te komen. Het is erg veel ballads (en voor het gros helemaal niet zo interessant) en vooral veel te weinig gitaar. Nee, zo'n solo als op The Fletcher Memorial Home of The Final Cut komt in geen enkel opzicht in de buurt van een echt goede Gilmour-solo. Na zo'n album als dit wil ik echt heel graag nogmaals Wish You Were Here opzetten. Gilmour die het album al omschreef als 'cheap filler' en 'meandering rubbish' heeft echt compleet gelijk. Hij maakt Not Now John gelukkig nog het uitzitten waard met toffe zangpartijen en wat gitaarvuur, maar dat is het enige moment dat ik opveerde.

Voorlopige tussenstand:
1. Wish You Were Here
2. The Dark Side Of The Moon
3. Obscured By Clouds
4. The Wall
5. Meddle
6. Animals
7. Atom Heart Mother
8. More
9. A Saucerful Of Secrets
10. The Final Cut
11. The Piper At The Gates Of Dawn
12. Ummagumma

Mijn beoordeling van dit album heeft erg lang geduurd. Dat heeft een simpele reden: ik had nooit zin om het op te zetten. Dat heb ik met veel van Roger Waters' solowerk, en in het algemeen veel muziek die op ingetogen wijze een intens persoonlijk verhaal vertelt (Carrie & Lowell was mijn saaiste plaat van 2015). Ik vind het prachtig gedaan, en ik heb er veel respect voor, maar tegelijkertijd vind ik er geen zak aan. Ik hou van de blazers, de oorlogsklanken, (sommige van) de teksten. Maar het mist de grooves, de solo's, de sfeer. Het is interessanter als verhaal dan als muziek. Het is een goed album, maar het is geen Pink Floyd, en het is zeker niet voor mij. Daarom een 3,5* als compromis.

1. The Dark Side of the Moon
1. Wish You Were Here
3. The Wall
4. Meddle
5. Atom Heart Mother
6. The Piper at the Gates of Dawn
7. The Final Cut
8. Animals
9. A Saucerful of Secrets
10. Ummagumma

Ik vind The Wall al matig, net als Amused to Death dus had kunnen verwachten dat dit ook niet mijn kopje thee zou zijn. Dat voortdurend overdreven geëmotioneerde (tenminste, dat moet t zijn denk ik?) gezang, de te snelle wisselingen tussen hard en zacht en gewoonweg weinig boeiende melodieën of iets dergelijks maken hier een lange zit van. Die lelijke cover geeft ook t idee dat ze er zelf weinig moeite in hebben gestoken. Enfin, voor een euro in de kringloop kun je geen miskopen doen .

Ik heb een vreselijk zwak voor dit album, dat staat na vele jaren nog steeds overeind. Favoriete PF albums zijn Wish you Heren en Animals maar deze komt daarna al vrij snel om de hoek kijken. Dat heeft ook met het thema te maken en de geluidskwaliteit in de bijna theatrale stukken. The Fletcher Memorial Home bezorgt mij ook nu nog het nodige kippevel en met Not Now John gaat het volume weer even lekker voluit. Op dit album komen de persoonlijke frustraties van Waters goed naar boven drijven.

Het verlies van de vader van Roger Waters tijdens de Tweede Wereldoorlog veranderde de kijk op het leven van de oprichter van Pink Floyd permanent, ondanks het feit dat hij te jong was om directe herinneringen aan zijn vader te hebben. Waters was nog maar vijf maanden oud toen zijn vader in 1944 sneuvelde tijdens de Slag om Anzio. Het is wel een van de hoofdredenen waarom Waters zijn hele volwassen leven een obsessief anti-oorlogsstandpunt heeft aangenomen.

Het blijft verder een triest gegeven dat de mensheid schijnbaar maar niet kan leren van het verleden gezien het huidige oorlogsgebeuren in het Oostblok en het Midden Oosten. Dat staat ook weer garant voor jarenlange trauma's van de slachtoffers en daarmee is dit album ook weer helemaal aktueel.