Wire - Chairs Missing (1978)

De opvolger van Pink Flag die net ietsje onderdoet. Er staan weer een paar juweeltjes op(Outdoor Miner, Too Late, Another The Letter) en het typische Wire sfeertje is duidelijk aanwezig. Een aanrader voor iedereen die van wat experimentele rock houdt. 4,5 ster.

En toch blijft dat derde nummer Patrick Hernandez-trekjes vertonen

Hmmm. Bij mijn versie is de tracklisting anders. Nummer 17 en 18 zijn omgedraaid en ik heb geen lange versie van Outdoor Miner als nummer 16, maar het nummer Go Ahead.

Zoals het hier boven staat staan ze op mijn cd.

Vreemd.

Zeer knappe Wire madness !

Mét "I am the Fly" , "Outdoor miner", "Heatbeat"..."being sucked in again"...

Inderdaad een aanrader !!!!

Was toch wel teleurgesteld na aankoop van deze cd. Pink Flag vond ik juist zo leuk dankzij de puntige punkpop liedjes. Hier gaan ze toch meer experimenteren.

Wire (voor een werkelijk enthousiast bericht, gelieve de post van gemaster bij "Pink Flag" nogmaals te lezen ), ik weet nog hoe ik als zeventienjarige die naam las in het ondertussen ter ziele gegane Teek!-magazine.

Een ultrakorte no-nonsense groepsnaam, en dan die even merkwaardige lp-benamingen ("154", "Pink Flag", "Chairs Missing").

Het kriebelde mijn nieuwsgierigheid, en die verwachtingen werden ingelost toen ik nummers zoals Reuters of Mannequin hoorde. Kleine popexplosies waar pop een tango'tje pleegt met punk

Nu betrap ik er mij op dat ik opnieuw frequent deze langspeler beluister. Nochtans, erg behaagziek klinkt deze muziek niet. Dit werkje bevat enorm nogal wat stoorzenders. Aangename stoorzenders weliswaar

Terwijl ik bijvoorbeeld luister naar "I Feel Mysterious Today", verwonder ik me over de merkwaardige percussie en die bijtende gitaarklanken van Lewis.

En midden al die hoekigheid en dwarsheid vind je dan een popparel als "Outdoor Miner" (dat twinkelende piano'tje in de langere versie verrast me telke male, zo'n onbeschaamd vriendelijk geluid temidden van al die hoekigheid).

Het is niet meteen een langspeler die ik van a tot z beluister (moet dat dan?), maar wanneer ik me een weg baan door de nummers ben ik toch iedere keer verbaasd over zulke briljante braniemuziek

Eindelijk weer berichtjes van Zachary en eindelijk weer eens een berichtje bij deze fantastische plaat. Dank je wel!

Dit album heb ik al vrij lang, en vond het altijd wel aardig, apart etc. maar luister het nu, en god, wat een briljant album. Vooral het nr. Mercy, zeer explosief. Ja en Pink Flag en 154 zijn ook tof.

Slagje beter dan het debuut. Experimenteler, inventiever en speelser. Songs met een kop en een staart, zonder dat de veelbelovende roots van het debuut in de uitverkoop worden gedaan. Lekkere plaat.

De logische, doch verre van voorspelbare, opvolger van Pink Flag. Afwisselender, hier en daar wat donkerder, vooral in de eerste nummers, maar verderop juist weer wat lichtvoetiger. Poëtisch zelfs in het briljante Outdoor Miner. Too Late is een fantastische afsluiter.

ja een kleine stap achteruit , maar met de derde , 154 gingen ze pas knallen

Heartbeat doet mij erg denken aan Tubular Bells Part.2 zo rond de 11 en halve minuut.
Wel een aardig nummer overigens, al denk ik niet dat deze band echt iets is voor mij.

Wire is niets anders dan Pink Floyd. Zelfde experimenteerdrift in dezelfde sfeer als de oude Floyd. Zelfs het label is hetzelfde!

Met afstand de domste opmerking die ik ooit over Wire gelezen heb

Oja, oja, oja? Leg maar eens zo'n ouwe Foyd-elpee met Syd Barrett op de draaitafel, doe je ogen dicht en je hoort Wire al aankomen! Je moet natuurlijk wel een open mind hebben dat minstens zo'n 15 jaar tijdsverschil aankan zodat je ontdekt waar Newman, Gilbert cs. hun mosterd vandaan haalden.
Doe dan je ogen open, pak die lp van Wire en je staart naar dat mooie Harvest-label!

Ha! Pink Floyd mocht willen dat ze zo goed waren als Wire

Tuurlijk, joh!
Maar dat betekent niet dat je niet kunt luisteren naar waar de muziek van Wire vandaan komt ! Denk behalve PF eens aan de vroege Roxy Music, Eno of Talking Heads, Captain Beefheart desnoods. Tubular Bells wordt hieronder genoemd, tja, daar sta ook ik van te kijken. Wire-fan zijn betekent niet dat je met oorkleppen moet luisteren! Het is lollig muzikale verbanden te leggen en te ontdekken dat uniciteit eigenlijk niet bestaat in de popmuziek. Dus: spreid je oren en open your mind

Dat zeg ik toch ook nergens?
Van al die namen die jij noemt (ook Pink Floyd!), heb ik zowat alles in huis, don't worry. En van nog wel duizend acts die voorafgingen aan Wire. En erna kwamen.
Ik vind alleen dat PF niet met Wire te vergelijken is, en dat Wire lichtjaren beter en spannender was dan PF.
En nu hou ik erover op.

Grappig dat jullie zo enthousiast zijn over Outdoor Miner, voor mij was dat juist het punt dat ik even schrok en snel door wilde skippen Wel echt een dijk van een album natuurlijk, en ik betrap mezelf erop dat ik toch ook echt de poppy liedjes mooi vind; iets dat ik een tijdje geleden niet zo snel had verwacht...

Verder snap ik wel waar de vergelijking met Pink Floyd vandaan komt, inderdaad een beetje een vergelijkbare manier van experimenteren. In sommige liedjes zelfs een beetje hetzelfde geluid. Wire heeft wel (en dan zeker op Pink Flag) meer pop in hun muziek verwerkt; maar toch vind ik Pink Floyd poppier Raar. Verder is de muziek inderdaad niet echt vergelijkbaar, hooguit in een waardeoordeel.

Dit is zeker een 4-sterren plaat maar het niveau van 154 is toch niet te evenaren. Toch voor mij niet. Being Sucked in Again is voor mij hier de prijsbeest. Pink Flag is de minste van de 3.

Ik vind dit de sterkste plaat van Wire. Vooral het fantastische Outdoor Miner.

Behoorlijk goed album van Wire. De nummers klinken wat volwassener en doordachter t.o.v. het debuut. Over het algemeen klinkt dit album ook een stuk duisterder.

De vergelijking met Pink Floyd is wel lichtelijk overdreven. Qua sfeer, riffs en experimentatie komen ze soms wel overeen, maar verder heeft dit niets met psychedelica te maken en is de klankkleur van Wire behoorlijk afwijkend. 'Wire is niets anders dan Pink Floyd' gaat niet op, en dat zou bovendien een complete devaluatie zijn van de kwaliteiten van Wire. Het is nml. niet zomaar een kopie van Floyd.

Misschien staan mijn oren te wijd, maar ik vind deze Wire psychedelisch. Luister bv. eens naar French Film Blurred en een The Piper at the Gates of Dawn nummer als Flaming. Nu, ja, een tekst als: "Yippee, you can't see me, but I can you" hoor ik Newman niet zo snel zingen, maar het orgel van (producer!) Mike Thorne doet denken aan dat van Richard Wright en Graham Lewis' bass op die van Roger Waters.
En de tijd dat je een bierglas in je gezicht kon krijgen als je zoiets beweerde is echt voorbij... toch?.

Zo! Ik heb nooit wat met punk gehad, maar dit is ronduit indrukwekkend!

Dit is ook geen punk, maar post-punk.

Wil je Wire met meer (art)punk, beluister dan het debuut Pink Flag. (en laat je niet afschrikken door het labeltje punk)

Wil je Wire met nog meer post-punk, beluister dan 154.

Allemaal goede albums.

Sorry, deze was bedoelt voor Pink Flag. Maar jemig, wat een ontdekking!

Maar beluister deze en de opvolger 154 zeker ook!

Outdoor Miner