Christopher Cross - Christopher Cross (1979)

Met het befaamde Sailing en Ride like the wind. Reuze succes in die tijd en altijd links laten liggen. 5 Jaar geleden voor het eerst ontdekt en ik bewonder de fameuze vaart van sommige nummers. 4*

Goed album !
'Ride like the wind' blijft een goed nummer !
Michael Mcdonald hoor je ook nog op de achtergrond .
3,5*

Zijn stem is echt prachtig!!!

Met op dit album nog steeds een parel Sailing

Dit album beviel me (als gitarist) vooral door het prachtige gitaarwerk van topgitarist Eric Johnson. Wat betreft de muziek; houd je van kwaliteits soft-'rock' , dan is dit album misschien iets voor jou.

Wat een ontzettend saai album, zeg! Wat een zouteloze, saai popliedjes (want rock wil ik het toch niet noemen). Nergens word je uitgedaagd. Het zijn allemaal een soort slaapliedjes.

Eerste nummer Say You'll Be Mine bestaat bijna alleen maar uit het refrein, wat uit een melodie bestaat die je na twee keer horen al genoeg gehoord hebt. Gitaarsolootje, maar gitaarsolo's heb ik helemaal niks mee, en vind ik 9 van de 10 keer ook slaapverwekkend.

I Really Don't Know Anymore heeft wel wat meer couplet, en dat is maar goed ook, want het couplet zingt ie iets te zeikerig. Maar verder is het weer allemaal erg slaapverwekkend. En ja hoor, weer een gitaarsolootje.

Spinning is wel het saaiste nummer van het album, denk ik. Er zit helemaal niks in, en wat het vooral mist is wat vaar. Maar echt elk aspect van het nummer vind ik saai, kan er niks aan doen.

Never Be The Same is nog wel een aardig liedje. Als het wel een rockalbum was, en dit een rustpunt was geweest, dan had ik het misschien nog wel kunnen waarderen. Maar tussen al die dodelijk saaie en slaapverwekkende nummers, waar het zo op lijkt, weet het niet tussen al die saaiheid uit te komen. In zijn context weet het me niet te boeien, maar denk dat ik dit als los nummer wel oke zou vinden.

Poor Shirley weet ook geen moment te boeien, op de aardige samenzang na. Verder ook weer zo'n nummer dat het ene oor in gaat en het andere weer uit. Sowieso heeft Christopher Cross wel een fijne en herkenbare stem, dus dat is wel een pluspunt. Nu moet ie hem nog beter gebruiken.

Dan krijgen we het enige goede nummer van het album! Vooral omdat hier nog wat pit in zit. Hier zit een stuk meer drive in. Christopher zingt ook niet zo overdreven gezapig. Lekker up-tempo. Catchy melodie in het refrein. Hier kan ik nog wel wat mee. En dan die violen na een tijdje, die zijn niet overdreven, maar voegen zelfs nog echt wat toe. Wel jammer van die gitaarsolo.

The Light Is On is echter weer zo'n oersaai nummer zoals er al meer voorbij kwamen.

Dan krijgen we hit van het album: Sailing. Helaas is dat ook weer slaapverwekkend. Maar dit nummer kan ik wel dromen, zo vaak heb ik het gehoord. Hier vind ik de violen wel wat overdreven dramatisch. Als je rustige muziek maakt, doe het dan goed, met mooie melodieën, prachtige teksten, enzovoorts. Maar niet zo.

Het laatste nummer, Minstrel Gigolo is nog wel aardig. Maar niet aardig genoeg om nog wat te boeien aan het end van zo'n saaie cd.

Vanwege Ride Like a Wind nog 1 ster. Verder is dit een goede cd om bij in slaap te vallen. Maargoed, ik kreeg hem toch gratis.

Christopher Cross vestigde met dit album (een millionseller) in een klap zijn naam en was in de V.S. de man van 1980.
De vrij corpulente man met de hoge stem wist een breed publiek aan zich te binden.
Dit is een album met typisch Amerikaanse softrock, dat wellicht wat gedateerd klinkt in de songs, maar niet geluidstechnisch. Klinkt opvallend helder en open nog allemaal (producer Michael Omartian).
Met wereldhit Sailing (nog altijd regelmatig te horen via Sky Radio).
Het andere bekende nummer van deze plaat Ride Like The Wind (met Michael McDonald op de achtergrond en 'stiekeme' gitaarsolo), heb ik altijd nog in mijn hoofd als ook een grote hit, maar heeft een werkelijkheid slechts de tipparade gehaald. Lekker nummer trouwens.
Andere aardige nummers zijn het wat langer uitgesponnen Minstrel Gigolo en I Really Don't Know Anymore (ook weer met Michael McDonald).
De rest kan er mee door.
Ook Christopher Cross heeft vorig jaar na lange tijd weer een plaat gemaakt en u raadt het al, hij toert ook weer.
En Arrie hierboven is wat jonger dan ik...

Behorende tot de slechtste muziek ooit gemaakt. Ik heb daar toch wel respect voor. En dan toch een contract bij Warner Bros. krijgen. Knap hoor! Fijn ook dat zeurpieten als Michael McDonald ook hun aandeel krijgen in het gezeik. Dat maakt het echt helemaal af, zodat ik vol overtuiging kan zeggen: top k*tplaat!

Als ik het ooit oneens ben geweest met iemand's reactie dan is het wel de jouwe, reptile71.
Dan vind je Daryl Hall waarschijnlijk ook niets aan?

Michael McDonald heeft één van de allermooiste white soul stemmen, die ik ken.
Dit album ken ik verder niet, op de twee geweldige hits na dan.

Ik geloof in het tweede nummer dat McDonald er doorheen begint te zingen. Ik vind het gewoon zeikmuziek en McDonald kan best goed uit de bus komen (dan denk ik bijv. aan de chicken sensation), maar het wordt gewoon allemaal te uuh... hoe zal ik het noemen, van die overdreven zwijmelmuziek. Ik heb er niks mee. Maar dat was vast al duidelijk. Overigens luister ik muziek van deze soort normaal ook niet hoor.

Daryl Hall, nee heb ik ook niks mee.

De slechtste muziek is dit zeker niet.
Voor mijn part noem je het Sky-radiomuziek of huisvrouwenmuziek (ook weer zo'n uitdrukking). Het klinkt allemaal behoudend en gladjes, zeker, maar er werd en wordt veel ergere meuk gemaakt dan dit.
En met de stem van Michael McDonald is natuurlijk helemaal niks mis, bij The Doobies hoor ik hem ook graag.
Ben het er wel mee eens, dat hij het hier er alleen nog gladder op maakt.
Per saldo hou je hier dus een album met een aantal sterke songs over, die typisch begin jaren 80 glad klinkt, maar wel een fantasties geluid heeft (en dan heb ik het over de LP) en een paar kwezelnummers..
Komt dus voor mij net aan 3*, als je hem gewoon in de tijd plaatst.

Als ik hem in de tijd plaats... ok, neem ik Closer van JD erbij, ook uit 1980. Dan vind ik deze plaat zelfs nog slechter dan ik al zei.

Wie zit er nog te wachten op deze plaat van heer Cross? Niet veel luisteraars als ik bovenstaande commentaren mag geloven: Ik citeer; "Saai, zouteloos, zeikmuziek, overdreven zwijmelmuziek, slechtste muziek ooit gemaakt .... " Kom ik aan met mijn verhaal dat ik het een prima plaat vind. Nee, ik begin er niet aan. Kijk maar naar mijn stemgedrag.

Ik heb hier de goudkleurige CD-persing uit 1989 en die klinkt ook nog eens geweldig. Gebruik deze plaat om mijn installatie te testen. Beter is er niet. Zo dat heb ik dan toch gezegd. Veel luisterplezier!

Ik heb het niet snel dat ik een nummer zo gruwelijk vind dat ik met alle liefde de radio uitzet maar Sailing is er zo eentje.... als je dan ook nog eens een partner hebt die deze cd in de kast heeft staan.....

Gelukkig hielp mijn muzikale opvoeding de laatste jaren en heb ik dit ding nooit meer hoeven aanhoren.

Ik snap best dat veel mensen dit mooi vinden, ik denk ook dat er niet veel mis mee is maar bij mij is dit toch echt een huiverplaat geworden (in negatieve zin).

Zie je wel, daar heb je het al ...

Nee, maar even serieus (in positieve zin): In de tijd dat deze plaat uit kwam zat ik te zwoegen op mijn klassieke pianostudie. Ik kan nu niet meer spelen, maar hoor wel een paar prachtakkoordjes op deze plaat voorbij komen. Goed gearrangeerd. Hier zitten wel de beste sessiemuzikanten bij elkaar. Saai? dat mag, Lelijke stem? kan ik me iets bij voorstellen. Slechte muziek? Nee, daar gaat mijn muzikale opvoeding niet in mee.

Kan me best voorstellen dat mensen dit niet trekken, saai, zouteloos, welja.
Mogen wij het daarom niet gewoon een goede plaat vinden?
Natuurlijk wel, Fedde. En gezien het stemgemiddelde dat ondanks de lage stemmen nog op een voldoende uitkomt, zijn wij niet de enige.

Met dank aan de 'stille stemmers'.

C.C. leren kennen door het nummer Sailing dat toen niet van Hilversum 3 af te slaan was.
Op de televisie lieten ze meestal dat live-filmpje zien.
Ride Like The Wind (in 1988 door Saxon gecoverd) hoorde je toen ook veel.
Het nummer is opgedragen aan Lowell George van Little Feat, die toen net overleden was.
In de VS waren tracks 1 en 4 als single ook succesvol, maar ik heb ze hier op de radio niet zo vaak gehoord als die andere 2 songs.
Het is nu precies 35 jaar geleden dat dit album verscheen (december 1979) en het is nog steeds niet helemaal mijn ding.
Ik heb hier meer iets met een aantal gastmuzikanten die op dit album meedoen.
De softere rockmuziek (Bread, America, Henry Gross, Seals & Crofts, England Dan & John Ford Coley, Neil Diamond, Michael McDonald, Rupert Holmes etc.) kan ik op sommige momenten best waarderen, maar een heel regulier album van C.C. uitzitten ... Bij Dan Fogelberg, Kenny Loggins en Gordon Lightfoot heb ik dat ook.
Van hun zet ik liever een best of-CD op en daaruit programmeer ik een aantal goede songs.
C.C. heeft wel een mooie zangstem, die dicht in de buurt van Kenny Loggins komt.
Ook lenen die songs zich heel goed als filmmuziek.

Je wilt wel heel snel. Nog een jaartje wachten naar de 35. Intussen loop je de kans dat het toch een beetje meer 'jouw ding' gaat worden. Want ga maar na: prima productie van Michael Omartian, waarvoor een Grammy in de wacht werd gesleept, sterke nummers als Ride Like the Wind, geweldig goed gitaarwerk van Larry Carlton, Michael McDonald in de backing vocals en zo kan ik nog even doorgaan. Ik vind 'm mooi, en voor mij bood het een beetje tegenwicht aan het 'new wave' geweld van dat jaar, maar dat had ik al eerder geschreven. En dan die stem van Chris, tsja, daar moet je van houden ... of niet natuurlijk. Ieder z'n ding.

Gaan we over een jaar dat feestje vieren?

Aardig album maar wel een beetje aan slijtage onderhevig, als ik de plaat in 1979 had kunnen beoordelen op MM had de score hoger uitgevallen.
Ride Like The Wind & Sailing zijn de prijsnummers maar ik trek het album nog maar zelden uit de kast terwijl de plaat wel een voldoende scoort.

Ik vind dit overigens een prima zanger//artiest en prima plaat. Blanke soul met een duidelijke productie. Geen herrie//lawaai en alles keurig binnen de lijntjes; sommige noemen dat gelickt.

Aangezien ik nooit radio luister, ben ik erg slecht op de hoogte van wat nu wel precies grote hits zijn geweest en wat niet. Ik hoor alle liedjes van deze plaat dan ook voor het eerst.
Alhoewel deze plaat voor de eighties is gemaakt, ademt het toch meer een 80's sfeer dan een 70's sfeertje uit.

Ride Like The Wind en Sailling behoren tot zijn bekenste werk.
Geen echt hele grote hits in mijn herinnering.
Qua sound neigt dit idd meer naar de 80's.

Ik vind de terugkerende flamingo in zijn hoezen intrigerend. Wat is hier de reden achter?

Edit; ik heb het gevonden, er is geen diepere betekenis: Common Questions

Fijn hoor, dat internet. Weer een illusie naar de maan.

Ik begrijp hier uit, dat je er wel wat achter zocht?
Ik ben benieuwd, waar dacht je dan aan??

Toch even teruggehoord vanavond.
Ik draaide deze wel eens in mijn tijd als platenboer.
Meestal 's morgens om even op te starten.
Lang geleden, en het viel me op dat ik het toen als een soort van achtergrondmuziekje beschouwde en nu eigenlijk nog.
Beslist een kundige plaat, met alles op de goede plek en met veel zorg gemaakt.
Echter is het inhoudelijk vrij saai en wars van elk avontuur.
Ik wil als luisteraar graag overrompeld worden en dat doet Christopher Cross voor geen meter.
Het is lekkere behangmuziek, heel verantwoord.
Irriteren doet het mjj echter niet.

3 sterren voor het totaalpakketje.

Ik dacht aan agressie. De tanden erin. Ja, dat had je niet zo snel in verband gebracht met Christopher Cross?
De wetenschap wijst het uit:

Lees het hele artikel maar eens:
Mysterie ontsluierd: waarom flamingo's op één poot staan - HLN.be .
Zo is het ook. Christopher Cross beet flink van zich af, ging er met gestrekte poot in. Niks tam plaatje. De natuur bewijst het.

Lang geleden dat ik dit album nog heb gehoord maar nu onlangs beluisterd en het kan mij niet erg boeien.
Er staan wel twee prima songs en terechte evergreens nl. Ride Like the Wind (dat veel vaart bezit) en het sfeervolle Sailing. Poor Shirley mag er ook zijn al was het door de Beach Boys-achtige arrangementen maar de overige nummers zijn mij te saai. Echt slecht is het niet maar het is van die typische gladde Amerikaanse FM-rock. Behangmuziek zou ik het ook noemen, weliswaar vakkundig gebracht en Christopher Cross heeft een mooie en aparte stem maar ook erg veilig en verstoken van enig avontuur en daardoor weinig memorabel.

Fijn hoor. Behangmuziek. Dat kon er ook nog wel even bij. "Weliswaar vakkundig gebracht." Jawel, weliswaar. Toch nog leuk voor heer Cross. Geef mij maar zo'n knap behangetje. Wordt niet meer zo gemaakt vandaag de dag.

Ik moet Christopher Cross nageven, dat hij hier toch een vrij nieuwe sound neerzet, vrij eighties al, en als zodanig een interessant debuut.

Maar daarmee ook nog niet gelijk goed. Het was een periode, dat er vraag ontstond naar dergelijke muziek (zo moesten de Styx fans behoorlijk slikken bij het verschijnen van Babe). Maar het valt niet te ontkennen dat het in grote hoeveelheden werd verkocht.

Nu rockt Babe nog stevig in vergelijking met Christopher Cross, die, met een drietal uitzonderingen op dit album, vermoedelijk ook de geschiedenisboekjes in zal gaan als mr. sandman onder de rockartiesten.
En dan vind ik het debuut nog beter dan Another Page, zijn opvolger uit 1983 waar hele groepen mensen, moet gezegd, lyrisch over waren.

Ik heb trachten te achterhalen waar dat gevoel nu door zou komen. Maar ik kan er niets van maken, behalve dan dat het een hele tijdelijke opleving van het genre was, nieuw in geluid (waarover geen kritiek) maar waar binnen een paar jaar ook weer afscheid van is genomen.