Pink Floyd - More (1969)

Voordat we deze marathon begonnen had ik nog nooit van More gehoord, maar aangezien het hier gaat om de soundtrack van een film die ik nooit heb gezien, verbaast me dit ook niet veel. Voelt wel samenhangend en zonder die verschrikkelijke stem van Barrett voelt het in ieder geval allemaal consistent. Buiten de twee wat stevigere songs The Nile Song en Ibiza Bar is er echter alsnog weinig dat blijft hangen, al moet ik toegeven dat ik Gilmour's stem hier al een flinke verademing vind. Voor op de achtergrond.

Voorlopige tussenstand:
1. More
2. A Saucerful Of Secrets
3. The Piper At The Gates Of Dawn

Onlangs vrolijk verder gegaan met Ummagumma, waardoor ik deze achter het hoofd zag. Natuurlijk wil ik wel dat deze en Obscured By Clouds ook meedoen met de marathon. Toch doet More uiteindelijk maar weinig. Het galmt maar wat door en laat je twee keer even opschrikken. The Nile Song en Ibiza Bar zijn leuk. Even wat feller dus, maar dit zijn niet de songs waarvoor je naar Pink Floyd luistert. Slecht is het ook niet, maar het heeft geen zin om er intensief naar te luisteren.


Tussenstand:
1. A Saucerful Of Secrets
2. Piper At The Gates Of Dawn
3. Ummagumma
4. More

Een tussendoortje? Misschien, hoewel ik dat een wat te denigrerende omschrijving vind voor wat toch gewoon de soundtrack voor een speelfilm is. Zeer gevarieerd, met dromerige akoestische gitaarballades, harde rock, jazzy piano-interludes, geluidstapijtjes en lang uitgesponnen thematische sfeerstukken broederlijk naast elkaar, en binnen die diversiteit krijgt iedereen alle gelegenheid om vrijblijvend ideeën te lanceren. Voor die pastorale nummers als voorstudies van Grantchester Meadows, Fat old sun, If en A pillow of winds heb ik altijd een zwak gehouden, en als Gilmours gitaar en stem het niet doen schiet Rick Wright wel met zijn toetsenarsenaal te hulp – van de manier waarop op het openingsnummer eerst vanaf 2:36 een zwaar orgel en daarna vanaf 3:37 een tweede toetsenlaag het nummer binnen komen zetten stokt mijn adem. Veel is lichtgewicht, maar niets is eigenlijk triviaal. Gek genoeg vind ik The Nile song hier meer uit de toon vallen dan op Relics, misschien omdat die compilatie meer een verzameling van allegaartjes is, en dat disparate geldt ook een beetje voor Ibiza bar, hoewel dat dan weer de fraaie dynamiek van het rustige slot van elk couplet heeft. Als geheel een leuk en sympathiek album waarvan ik de eclectiek wel kan waarderen, en dat spookachtige orgeltje van Rick Wright (bijvoorbeeld tijdens de tweede helft van Quicksilver) gaat mij steeds meer raken.