Chicago - Chicago XXXVI (2014)

"Produced by CHICAGO—founding members ROBERT LAMM (keyboard, guitars, vocals), LEE LOUGHNANE (trumpet, guitar, percussion, vocals), JAMES PANKOW (trombone, percussion, keyboards, vocals), WALTER PARAZAIDER (woodwinds, backing vocals) along with JASON SCHEFF (bass, vocals), TRIS IMBODEN (drums, percussion), KEITH HOWLAND (guitars, vocals), LOU PARDINI (keyboards, vocals) and WALFREDO REYES, Jr., (percussion)—the album was recorded on “the Rig,” the band’s customized mobile recording system."

Van de Frontiers website (label dat dit album in Europa uit gaat brengen). Dit word maar liefst hun 36ste(!) studio plaat. Respect voor deze oude rockers!

Maar die hoes... Doet een gooi naar lelijkste hoes van het jaar.

Het is gebakken lucht. Maar ergens kan mij dit toch elke keer wel weer bekoren.

Hoe bedoel je, gebakken lucht?

Het heeft heel lang geduurd voor er weer een album van Chicago kwam met nieuw materiaal dus ben ik erg benieuwd hoe die klinkt. Ik leerde de band pas kennen met de mid/late 70s hits maar sinds de aanschaf van Chicago Transit Authority (1969) ben ik fan en dat gebleven tot de mid 80s. Het zijn vooral de eerste 3 albums die geweldig zijn daarna werd het iets minder. Toch bleven ze regelmatig hits afleveren maar na het vertrek van Peter Cetera was het definitief een stuk minder. Maar zo'n grote groep met zo veel talent weet toch van tijd tot tijd iets aardigs af te leveren. De vele verzamel / live / kerst / swing albums heb ik overgeslagen sinds de mid 80s. Ook de vertraagde release van Stone of Sisyphus kon me niet enthousiast maken. Kan een band die zo lang bestaat en al zo veel uitgebracht heeft en zo veel personeelswisselingen heeft meegemaakt nog iets maken dat me blij maakt.

Now, dit album doet een aardige poging, de opening is goed, vertrouwd terrein en daarna volgen nog een aantal nummers die de moeite waard zijn van het wachten. Toch heb ik het gevoel dat ze dit al eerder hebben gedaan en beter. Het verleden leeft voort op dit album en misschien is dat ook wel waar de meeste fans op wachten het vertrouwde geluid met een paar nieuwe gezichten. Slecht is het zeker niet al valt 'Naked in the Garden of Allah' uit de toon. Iets boven het gemiddelde vind ik naast het openingsnummer, 'More Will Be Revealed', 'Free At Last', 'Love Lives On' en 'Something's Coming. I Know'. Alvast 3,5 sterren misschien meer als ik het meer beluisterd heb.

Kan je je voorstellen dat dit de eerste Chicago plaat is die ik in mijn leven in zijn geheel beluister.

Ik moest vroeger niks hebben van deze muziek. Komt ook omdat ik veel omging met metalheads, en alles wat niet rockte of enigszins rockte was taboe.

Nu houd ik absoluut vaan een goede portie jazzfunk en ook westcoastpop. En die komen op deze plaat perfect samen.
Chicago kende ik verder alleen van de ballads. Maar dit is echt een heerlijke plaat. Misschien dat ik eens wat meer van ze moet komen.

Nice Girl is echt een knaller van een jazzrock/fusion song. Zo worden ze niet vaak meer gemaakt. Opzwepende beat en blazers en een schitterende gitaarsolo. Ik krijg zin om er van te gaan dansen...

Halve punt erbij, met kans op verhoging.

Deze plaat staat nu nonstop (op repeat) uit de speakers te knallen.
Dit kan misschien wel de plaat van het jaar worden.

Ik las dat de band deze plaat zelf met een mobiele studio heeft opgenomen. Het klinkt ook erg dynamisch en heeft een mooi 'live' gevoel....

Zangtechnisch is dit ook een hoogstandje....

Halfje erbij gedaan na 9-10 luisterbeurten. Er prettig om naar te luisteren op relaxte zomerse dagen.

Het bizarre is, dat dit album met onze stemmen het op een na hoogste gemiddelde van alle Chicago albums op musicmeter heeft. Dat is heel verwonderlijk.

Misschien wel net zo wonderlijk als de geschiedenis van Chicago in het algemeen. Ozric Spacefolk meldt dat dit zijn eerste Chicago ooit is. Dat is inderdaad bijzonder. Het is mijn eerste Chicago album sinds Chicago 17 (1984).

Heel kort, in een notedop, is Chicago vanaf het begin (1969) begonnen als rock/blazers band met een ongekende reputatie. Onvermoeibaar en met geweldige, veelal stevige, albums. Een lust voor het oor, als je het aan de creatieve kant bekijkt. Met meerdere vocalisten, componisten, een geweldige leadgitarist (Terry Kath) en blazers die daarmee concureerden.

Daar kwam de klad in.

Het begon allereerst met de mierzoete ballad If you leave me now (1976) en de dood van Kath (1978, Russische roulette).

Chicago werd een gladde Amerikaanse band met softe jaren '80 rock, veelal ballads met synthesizers en drumcomputer, en bijbehorende jaren '80 productie. Dat bloedt dood denk je dan maar in werkelijkheid brak het alle verkooprecords voor Chicago, met name in de VS.

De koerswijziging gebeurde niet van de ene op de andere dag, het sloop er geleidelijk in. Maar feitelijk is het oude idioom verdwenen vanaf zo'n beetje Chicago 14 (1980). Ik heb dat nog drie albums aangehoord maar ben toen dus afgehaakt. Geen idee wat de band er daarna nog van heeft gebrouwen maar als ik het gemiddelde op mume zie, rijzen de haren mij te berge.

Totdat dus nu Chicago 36 (wat een aantal!) verschijnt, inmiddels al lang zonder de naar mijn mening verantwoordelijk man voor de ballads en gladde muziek, mede-oprichter Peter Cetera. Ik zou het album links hebben laten liggen als ik niet het aardige singletje America had gehoord en hier gelezen had dat er zowaar mensen zijn die het album minimaal redelijk tot goed vinden.

30 jaar dus na mijn laatste Chicago album en ik ben er inderdaad ook positief over gestemd. De leden van Chicago gingen de eerste vijf albums in hun discografie nog verreweg het meest uit hun dak. Daarna kwamen ze geleidelijk in wat rustiger vaarwater (1973-1978) hoewel nog steeds geweldige albums.

En aan die periode doet mij Chicago 36 eigenlijk nog het meest denken, zij het dan uiteraard in een moderner jasje. De synthesizers en de keyboards en de drumcomputer zijn (weer) naar de achtergrond verdreven. Er wordt vooral erg smaakvol omgegaan met de blaasinstrumenten (Now, Naked in the garden of Allah!) en de composities zijn sterk te noemen. Ik had niet vermoed dat de band dit nog in zich had.

Maar zo zie je maar, dat de aanhouder wint. Er wordt wel eens geroepen dat een band er, na een volgend minder album, beter mee kan stoppen.
Chicago heeft ongetwijfeld heel wat mindere albums op z'n naam geschreven maar uiteindelijk is, ook al is het na jaren, de juiste vorm weer eens gevonden. En nu maar hopen dat ze die stijgende lijn weten vast te houden.

Ik meen dat de bassist en gitarist de voornaamste leadzangers zijn.
Ik zag een concert van een jaar of 10 terug.
Toen zaten deze beduidend jongere gasten er al bij.

De bassist deed in ieder geval heel goed zijn best om op Peter Cetera te lijken.
Is dat hier ook het geval ?

Ik vind dat zelf nog wel meevallen.

Cetera heeft in de beste periode van Chicago overigens best goede dingen gedaan.
Alleen werd hij later de belichaming van de verschrikkelijke eighties ballads van Chicago.

In die zin ben ik blij dat Chicago zonder hem zit. Hoewel je natuurlijk nooit kunt weten of hij ook weer toe zou zijn geweest aan beter werk.

Waarschijnlijk gaat dit album net niet mijn Top 10 van 2014 halen maar in elk geval wel mijn top 25 (van de circa 250 albums uitgebracht dit jaar die ik beluisterd en beoordeelt heb).

Toch nog een aardig prestatie voor jongens die al 45 jaar albums uit brengen.

Bij mij valt de plaat ook buiten de top-10, maar vond het toch een verrassend goede plaat.

Ik ben blij dat Pete Cetera ( Etcetera ) niet meedoet met zijn m.o.r. liedjes . Zo is dit een zeer goede plaat geworden , naarmate het album vordert worden de composities beter en beter.
Dit is NIET de 36e studioplaat , ( in de reeks zijn ook alle verzamelalbums opgenomen en" Live At Carnegie Hall ) het is ongeveer de 23e studioplaat.
4,5 ster van mij !

Dat de CD's van Chicago steeds slechter worden word hier na 30 jaar onderbroken.
Dit is zeker geen slechte CD maar echt uitschieters naar boven staan er ook niet op.
Het vreemdste nummer is In The Garden Of Allah met zijn oosterse invloeden maar is ook uiterst genietbaar op deze verassend goede CD.
Zelfs de hoes is gewoon lelijk in plaats van wanstaltig dus dat is ook een verbetering.