Kansas - In the Spirit of Things (1988)

Beetje mixed feelings hier. Kansas en ik zijn qua stijl wat uit elkaar aan het groeien. Echt als een verrassing komt dat niet en ik heb er eerlijk gezegd ook niet veel moeite mee. Wat Kansas hier doet, is eigenlijk gewoon best goed. Ik kan er alleen weinig mee. De commerciële koers is weer terug, zij het niet zo erg als op Audio-Visions en Vinyl Confessions. Hier vind je in elk geval ook nog mooie nummers terug, zoals de ballad I Counted On Love. De poging om weer een epic op te nemen (Rainmaker), pakt ook prima uit. Het niveau van The Pinnacle of Death Of Mother Nature Suite wordt alleen niet gehaald. Het is verder precies de poprockplaat die je anno 1988 mag verwachten van Kansas. Er is weinig mis mee, maar tegelijkertijd bevat het weinig hoogtepunten.

Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Power
7. Monolith
8. In The Spirit Of Things
9. Audio-Visions
10. Vinyl Confessions
11. Drastic Measures

Ik zeg niet dat In The Spirit Of Things een slecht album is, maar het is vooral een vreemd album nadat Power weer wat echte magie liet horen. Er staan een paar erg toffe songs op (Rainmaker, Bells Of Saint James), maar de terugkeer van de AOR sound maakt me toch niet helemaal blij. Het gitaarwerk van Morse is nog steeds prima, maar verder voelt het album vooral wat gezichtsloos aan. Tevens merk ik nu toch echt hoe hard ik Steinhardt's spel en zang begin te missen.

Tussenstand:
1. Point Of Know Return
2. Song For America
3. Leftoverture
4. Masque
5. Kansas
6. Power
7. Audio-Vision
8. Monolith
9. In The Spirit Of Things
10. Vinyl Confessions
11. Drastic Measures

Was Power een succesvol comebackalbum met zelfs een top 20 hit, In the Spirit of Things verkocht veel minder. Een vriend van me kocht 'm indertijd op elpee en opnieuw was ik zwaar onder de indruk: de composities staan bol van de variatie en het rauwe randje in de stem van Steve Walsh is werkelijk een práchtig extraatje in die toch al magnifieke stem.

Vijf jaar geleden kocht ik 'm na lang zoeken op cd, het exemplaar dat in een tweedehandsplatenzaak in Freiburg-im-Bresgau werd gedraaid. In de kamer van mijn vakantiewoning was het weer eens ouderwets door het boekje bladeren.
Uit dit boekje, op vinyl is dit op de binnenhoes te vinden, werd duidelijk dat dit een themaplaat is, met teksten losjes gegroepeerd rond een overstroming in Neosho Falls, Kansas, in 1951. De plaat start om die reden enigszins eigenaardig met een ballade, die in het tweede deel stevig wordt. Het blijkt de ouverture op een heel sterk album te zijn, waarbij mij keer op keer opvalt dat de nummers minder snel zijn dan op Power. In the Spirit of Things is dus wat ingetogener, maar daardoor niet minder intens. Meer ruimte voor toetsen en wat minder voor gitaren, die desondanks hun ruimte pakken en excelleren.
De credits laten zien hoeveel zorg aan het album werd besteed, waarbij producer Bob Ezrin uitstekend werd heeft verricht om alle nuances te laten klinken. Grotendeels opgenomen in de Soundscape Studio in Atlanta, Georgia, klinken de stemmen van rev. Cleveland en zijn Southern California Community Choir magistraal. Ze werden later in een studio in Los Angeles toegevoegd.
Ik blijf me verbazen over alle mooie melodieën, overgangen en de instrumentale kwaliteiten van de vijf muzikanten. Na de stevige adult oriented rock van de voorganger is het hier subtieler maar niet minder intens.

Kansas zonder viool, werkt dat? Jazeker, het laatste album met gitarist Kerry Livgren Drastic Measures en deze twee met Steve Morse bewijzen het. Hoe deden ze dat live met ouder werk, waar de viool zo essentieel is? Uit deze fase verscheen nooit een livealbum, wel vond ik op YouTube dit concert (alleen audio).
In 1989 verliet Morse de groep, werkte enkele maanden als piloot op lijnvluchten, om hierna zowel solo als met zijn Steve Morse Band actief te zijn; hierna keerde hij in 1991 terug bij Kansas om wederom Livgren te vervangen tijdens het laatste deel van een tournee, werkte daarna weer voor zichzelf alvorens zich in 1994 bij Deep Purple aan te sluiten.

Kansas kwam opnieuw in een moeilijke fase terecht. Na de teleurstellende verkopen van In the Spirit of Things beëindigde MCA het platencontract. In 1990 bood een Duitse concertpromotor Kansas een tournee van twaalf concerten aan, mits de groep in de originele bezetting zou spelen. Dat lukte gedeeltelijk: Livgren en bassist Dave Hope stemden in, violist Robby Steinhardt was niet beschikbaar; zijn bijdragen werden ingevuld door toetsenist Greg Robert. Bassist Billy Greer bleef van de partij.
Verrassend is dat ook werk van het vorige en dit album werd gespeeld: Power en House on Fire. Sterker nog, uit de periode met zanger John Elefante werd Play the Game Tonight gedaan, zoals ze overigens ook in 1987 deden. Hier de Duitse setlist.
Na de tournee vertrok Hope, Livgren bleef. In maart 1991 trad violist David Ragsdale toe tot Kansas, waarna in de zomer van 1991 Livgren vertrok, om tijdens die tournee tijdelijk te worden vervangen door Morse. Met Ragsdale neemt Kansas in 1992 Live at the Whisky op, pas in 1995 gevolgd door Kansas' eerste studioalbum in acht jaar, Freaks of Nature genaamd. Het waren hobbelige wegen in die periode, met drummer Phil Ehart als onbetwiste stuurman aan het roer, ook in zakelijk opzicht. Zonder hem was de groep waarschijnlijk een stille dood gestorven met alle perikelen die de groep teisterden, versterkt doordat hun muziek uit de mode was.

In 2023 blijft In the Spirit of Things ondanks de aarzelende opener fier overeind staan met One Big Sky, House on Fire (Walsh' stem!), Stand Beside Me, I Counted on Love, The Preacher, Rainmaker en Bells of Saint James als persoonlijke favorieten. Bij dit alles is het genieten van het soms knallende samenspel tussen gitaristen Morse en Rich Williams, met de explosieve loopjes van de eerste als summum.