Judas Priest - Redeemer of Souls (2014)

De hoes oogt modern maar verwijst toch naar het verleden. Ik vind het wel mooi en geslaagd. De paar nummers die ik inmiddels heb beluisterd vallen ook goed mee. Niet een album dat ik meteen ga aanschaffen, maar komt hier uiteindelijk wel in huis.

Die hoes! dat logo! hahahaha

die titels! dit is toch een grote grap... toch? (als er nou nog 1983 achter stond ofzo...)

Het leuke van deze tijd is volgens mij juist dat er, bij gebrek aan echte vernieuwing, plaats is voor muziek uit alle tijdsvakken. Dus wat maakt het uit? En waarom zouden oudjes met de tijd mee moeten zijn (wat dat vandaag ook mag betekenen), als zovele jonkies volop die jaren tachtig kopiëren?

Ik vind het een vermakelijk album. Toch wel. Ondanks de timide indruk die de band soms maakt. De songs hebben veelal een heroïsche inborst. Denk aan een van tierlantijnen ontdane Nostradamus. De solo's zijn uitstekend en Halford doet het ook gewoon prima. Het enige dat ontbreekt is zijn snerpende kopstem. Als dat alles is.

Over de mix heb ik geen klachten. De productie lijkt op iets dat van Peter Tägtren had kunnen zijn. Daar houd ik niet zo heel erg van maar het klinkt als veel metalalbums van de laatste tien jaar en daar ben ik ondertussen wel aan gewend.

Wie Screaming For Vengeance als uitgangspunt neemt, zal bedrogen en teleurgesteld thuiskomen. Voor de rest is Redeemer Of Souls een onderhoudend heavy metalalbums geworden.

Gek genoeg had ik deze morgen dezelfde bedenking, het ligt in het verlengde van Nostradamus met ook datzelfde fantasieloos drumwerk en algemeen gebrek aan tempo. Over de mix ga ik niet oordelen vermits ik enkel een "virtuele" versie heb beluisterd. O ja, op het www las ik dat de deluxe edition nog eens vijf nummers bevat. Op Wowhd bijvoorbeeld is het prijsverschil 1 eur: klik.

Hoop doet leven

Het leuke van deze tijd is dat er ontzettend veel vernieuwing is! en natuurlijk mag judas priest zijn ding doen! vet voor de fans, derhalve niet minder lachwekkend!

Ik ben fan van This Spinal Tap.

Tja, ik stel dus dat dit helemaal niets wegheeft van Priest anno 83. Dus hier even de trendvolgende hipster uithangen, is volgend mij het enige dat lachwekkend is.

Hmmm, op internet her en der nummers gehoord, ik kan er nog niet veel aan vinden. Het klinkt allemaal tam, ik wil de Judas Priest van Defenders of Painkiller horen.
Ga hem eerst maar eens ergens downloaden voordat ik hem op cd aanschaf. Het valt mij tegen tot nu toe. Misschien dat het album moet groeien, maar ik vrees ervoor....

Dan moet je Defenders of Painkiller draaien.

Hum, worden er hier berichten verwijderd?
Tuurlijk draai ik Defenders vaak, maar had de hoop een nieuw classic Priest album ala Defenders. Dit klinkt wel erg tam allemaal

Prima album voor een brakke zaterdagmiddag. Productie lijkt nog net niet alsof iemand een kussen over de microfoon heeft gelegd, maar ik ben vandaag de dag blij met iedere productie die zich niet gewonnen geeft aan de loudness war, dus ik heb wat dat betreft weinig te klagen.

Het album heeft over de gehele linie wel iets 'bad-ass'. En dan bedoel ik niet 'Jason Statham' bad-ass, maar meer Chuck Norris bad-ass...ik vind het wel wat hebben.

Maar als ik het ga vergelijken met bijvoorbeeld de recente plaat van Black Sabbath...dan draai ik die toch liever denk ik.

Recent hielden de heren van Priest een signeersessie in het Hardrock Cafe op Times Square, New York, en arriveerden geheel in stijl.
Judas Priest Album Signing NYC July 8, 2014 - YouTube

Zo wat een plaat. Bij de eerste luisterbeurt zat ik nog heel erg te twijfelen, maar nu ben ik er wel uit. Dit is echt een gave plaat welke groeit naarmate je hem vaker opzet. De wat gedempte productie went ook erg snel, ben allang blij dat de cd geen slachtoffer is geworden van de "loudness-war".
Voor nu een dikke 4/5, welke misschien nog omhoog gaat na wat meer luisterbeurten.
Ook de wat vreemdere nummers op het eind (secrets of the dead en beginning of the end zijn echt gave nummers)

De bonusnummers zijn overigens ook de moeite waard (muv never forget)

De deluxe nummers zijn ook zeker de moeite waard.

Het bejaarden-collectief probeert het nog één keer, maar het resultaat is lichtelijk beschamend. Wanneer je als kind in 1979 in aanraking komt met het magistrale live-album Unleashed In The East gaat de liefde daarna natuurlijk niet meer voorbij, maar dit is taaie kost. Ik wil dit nieuwe album graag goed vinden, maar verdomme, het lukt maar niet. Het songmateriaal is log en ongeïnspireerd, verder om zeep geholpen door de brakke productie. Waarom huurt de band niet eens een fatsoenlijke producer in? Rob Halford is redelijk bij stem, maar ook hij kan weinig met de fletse en vlakke songs, die maar niet tot leven willen komen. En ze duren ook allemaal zo lang. Nee, voorganger Nostradamus was met terugwerkende kracht zo slecht nog niet. Die plaat had tenminste nog zo zijn momenten.

Wel op release in huis gehaald en ik moet bekennen dat ik het een erg vermakelijk album vind. Na het al te serieuze (en vrij saaie) Nostradamus en de bijwijlen iet of wat geforceerde comeback daarvoor (al vind ik dat beide platen zeker wel songs bevatten die de moeite zijn) is dit gewoon een erg leuke en plezierige plaat.

Alsof de band bijwijze van spreken de grap eindelijk doorheeft en nog eens lekker alle cliche's ten volle inzet en zich daarbij uitstekend lijkt te vermaken. De songs steken in ieder geval lekker in elkaar en het duo Faulkner (die ik op de Epitaph toer echt wel een hoogtepunt vond qua spel en enthousiasme) - Tipton klinkt prima. Dat daarbij teksten en titels af en toe wat bedroevend of lachwekkend zijn boeit me niet. Zo hoort stoere mannen metal nou eenmaal te klinken. (En ja Priest legt het maar net af tegen de nieuwe Grave Digger - zelfde dag in huis gehaald). Biertje in de hand, zonnetje op je bol en lekker oervals bijspringen in de refreinen. (Met een Halford die ik overigens prima vind klinken). Leuk toch?

Voor mij in ieder geval wel. Krijgt een 4tje. Gute-launen metal.

Priest die het aflegt tegen Grave Digger? Not in a million years. Evengoed heb ik wat gemengde gevoelens. Ja, er zijn spetterende solo's en ja er zijn enkele heroïsch getinte songs die het metalen cliché op de goede manier uitbuiten. Maar het is af en toe ook niet vooruit te branden. En zelfs zonder kopstem moet het voor de 'metal god' toch mogelijk zijn wat meer fantasierijke zanglijnen eruit te persen?

Redeemer Of Souls schiet uitstekend uit de startblokken maar komt er halverwege de marathon achter net iets teveel energie verbruikt te hebben. Echt slecht wordt het nergens maar spannend is het slechts in enkele nummers. Dragonaut bijvoorbeeld of Secrets Of The Dead. Nummers die een dreigende sfeer in zich dragen. Daartegenover strompelt een Sword Of Damocles net zolang voort zodat je stiekem hoopt dat het zwaard gewoon eens valt.

En de teksten? Rob Halford is toch de koning van de one-liners? Daar is ook op Redeemer Of Souls voldoende van te vinden. Gelukkig geen songs over motorrijden. In die zin zou de nieuwe Priest net als Nostradamus zelfs een vooruitgang moeten zijn.

Ik bedoelde ook niet in kwaliteit. Ik had het eerder over het stoere-mannen-gevoel dat de songs oproepen of moeten oproepen. Was misschien niet duidelijk.

...aan de andere kant. Ik heb me eigenlijk net zo goed vermaakt met de laatste Grave Digger als met deze.

Ik ben stiekem erg blij met deze plaat. Nergens vernieuwend, niet beter dan de klassieke platen. Wellicht is het het feest van herkenning. Groeit per luisterbeurt.

Na het slappe Nostradamus hoopte ik op een echt Priest-knaller. Helaas is Redeemer Of souls dat niet geworden. Net als bij mijn andere jeugdhelden van Iron Maiden moet ik concluderen dat de koek nu echt op is!

Dit album is nieuw binnengekomen op plek 26 in de Nederlandse album top-100
Begint metal weer een beetje te leven in ons landje?

Gut, die Rob Halford heeft al heel lang een huis in Amsterdam en is tamelijk verknocht aan Nederland. En hoezo recente afscheidstoernee? Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en Priest gaat gewoon weer On Tour

Lees zelf maar.

Het is leuk dat Judas Priest nog bestaat, en daar heb je alles mee gezegd en deze nieuwe cd nou ja geen kopstem, geen hoge uithalen, geen twin solo, geen KK Downing, live zullen ze hier niet veel van gaan spelen (gelukkig).

Lekker album hoor! De originaliteitsprijs zullen de heren JP er niet mee winnen, maar wat geeft dat. Onvervalste heavy metal op een aanstekelijke manier, echt Judas Priest. Rob is goed bij stem, de gitaren scheuren lekker door en de solo's zijn goed gedoseerd. Ik vind het toch knap hoe alles zeer vertrouwd klinkt, zonder dat je ergens het gevoel krijgt een song al eerder te hebben gehoord. Een ruime voldoende, wat mij betreft.

Het gitaarwerk is toch wel om van te smullen hoor. Cold Blood is met zijn sterke gelijkenissen met Bloodstone en dus goede hooks zo'n nummer dat in positieve zin omhoog fladdert. 80's galore to the max. De 70's komen ook terug en wel in Crossfire. Die groove komt zo van Rocka Rolla afwaaien. Eigenlijk begin ik steeds meer en meer leuke zaakjes te ontdekken aan Redeemer Of Souls.

Het enige dat ontbreekt is een fikse dosis peper in de reet. Metalizer had bijvoorbeeld een vewoestend mitrailleursalvo kunnen zijn maar maar blijft hangen in dat licht stuwende tempo. Sowieso mis ik wat enthousiasme. Iets ondefinieerbaars wat op Angel Of Retribution wel volop aanwezig was.

Ik heb dit album nu een week in huis en elke dag heb ik zin gehad om het te draaien. Dit is uiteraard verre van het beste dat Judas Priest ooit gemaakt heeft, maar toch vind ik het erg genietbaar.

fun, fun, fun. Hier hoef je niet voor te gaan zitten om het te waarderen, maar je wordt ook niet omver geblazen. Maar lekker is het wel. Strak gemusiceerd, sterk gezongen en er zitten een paar heerlijke soloos en bruggetjes in (down in flames bijvoorbeeld). Highlight: Het scheurende en schreeuwende (poging toe, althans) begin van Halls of Valhalla.