Genesis - We Can't Dance (1991)

Na die jaren verveelt me dit album nog steeds niet.Misschien wel hun commercieelste-in elk geval meest succesvolste-album maar tergelijkertijd ook één van de leukste.Korte poppie nummers worden mooi afgewisseld met langere stukken als Driving the last spike en Dreaming while you sleep.Zelfs de singles Jesus he knows me en No son of mine hoor ik nog steeds graag (I can't dance niet) en dat wil toch wel wat zeggen.Dit is gewoon een goed Genesis album van hun laatste 10 jaar,niks meer maar zeker ook niet minder.

En hier snap ik het compleet als mensen het album niets vinden. Ik moet toegeven dat We Can't Dance voor mij ook altijd bij het aanzetten bestaat uit het selecteren van de beste/leukste tracks (in mijn geval No Son Of Mine, Jesus He Knows Me, I Can't Dance, Driving The Last Spike, Dreaming While You Sleep en Fading Lights) terwijl ik van de rest eigenlijk vergeet dat het bestaat. De hits die ik hierboven noem variëren van leuk (I Can't Dance), tot scherp (Jesus He Knows Me), tot fantastisch (No Son Of Mine is hartverscheurend!), terwijl Driving The Last Spike een prachtig epos is en Dreaming While You Sleep (met die kenmerkende Collins-drumbreak) een fantastische tekst heeft en prachtig gezongen is. Fading Lights is een dromerige ballad met bombastische omslag zoals het hoort. Het mag weer prog genoemd worden.

Maar de rest? Urgh, nee, hier heb ik ook geen duidelijke verdediging voor. Slappe songs met oppervlakkige teksten en weinig muzikaal vuurwerk. En als die toch de helft van een album beslaan, dan kan ik ook niet anders dan zuchten. Jammer, want in mijn hoofd was dit altijd een heel fijn album, maar het valt dan toch op dat de band op Genesis en Invisible Touch beter doorhad hoe men toch nog een beter afwisselend geheel konden maken. Als het album korter was geweest (dus minder songs op de tweede helft), had ik hier nog best een 4 sterren voor kunnen geven. Ik houd het wel bij de hits en Driving The Last Spike, Dreaming While You Sleep en Fading Lights.

Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Wind & Wuthering
3. Selling England By The Pound
4. A Trick Of The Tail
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. ...And Then There Were Three
7. Foxtrot
8. Genesis
9. Invisible Touch
10. Trespass
11. Duke
12. Abacab
13. From Genesis To Revelation
14. We Can't Dance

Zo glad dat het soms vies wordt. In dat opzicht is Genesis in de jaren negentig net zo matig als tien jaar eerder. Ik snap wel dat mensen songs als Jesus He Knows Me en I Can't Dance (zowaar twee nummers die ik al kende), maar verder staat dit werk aardig vol met gemakzuchtige popzwijmelaars. Dit is gewoon echt niet best. Ik snap nu helemaal waarom dit album vaak voor luttele euro's in de bakken met tweedehands cd's ligt, want wie luistert er nou graag naar slappe, ongeïnspireerde zooi? Het ligt voor de hand om grapjes te maken: Tell Me Why (waarom duurt dit album zo lang?). Sinds enkele albums vind ik het wel erg jammer dat Gabriel en Hackett vertrokken zijn, maar ik begrijp het ontzettend goed. Vooral Hackett is er, artistiek gezien, op het juiste moment uit gestapt. Progressief is dit allang niet meer.


Tussenstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. A Trick Of The Tail
4. Winds & Wuthering
5. The Lamb Lies Down On Broadway
6. Foxtrot
7. Trespass
8. ...And Then There Were Three...
9. Genesis
10. From Genesis To Revelation
11. Duke
12. Invisible Touch
13. Abacab
14. We Can't Dance