Genesis - We Can't Dance (1991)

Ik kan me je ergernis wel voorstellen. Ik vind zelf One more night zo'n beetje het ergste dat Phil Collins ooit heeft gemaakt, in vergelijking daarmee is Hold on my heart heilig te noemen.

Een ballad op zich hoeft helemaal niet slecht te zijn. Eerlijk, oprecht, de juiste akoestische instrumenten, een sterke melodie en zonder drumcomputer kun je nog een eind komen.

Ik vond het live ook altijd goed gespeeld.

Niet alles wat zoet is hoeft per definitie slecht te zijn . Hold On To My heart is niet echt een verkeerd liedje in mijn optiek . Het had ook niet opgevallen als Collins het solo had uitgebracht ( al is het van Banks ) want wederom komt het heel dicht bij zijn solowerk in de buurt .

Dit album doet mij ook meer dan Abacab , Genesis en Invisble Touch , maar het blijft allemaal wat halfslachtig . Een beetje meer pit had wenselijk geweest .
Zoals wel vaker bij een album van de latere Genesis begint het hoopvol met No Son Of Mine , en dan hoop je echt dat ze dit niveau vast te houden , maar ergens halverwege kakt het toch weer in . Jesus en Driving The Last Spike(vooral) dragen mijn goedkeuring . En Fading Lights blijkt toch wel iets pakkends episch te hebben .

Ik ben het er ook mee eens dat On The Shoreline I Can't Dance had moeten vervangen.
Het had de balans iets sterker gemaakt, zoals op het gelijkende Duke te horen is.

Genesis heeft trouwens een behoorlijke hoop waardevolle b-kantjes.

Dit is echt puur Genesis. Het Rutherford kabbelgitaartje en de typische ATTW keyboardgalm die ik op geen enkel Collinsalbum ben tegengekomen. Banks ten voeten uit. Een wonderschoon nummer met een verheven sfeer. Finito. De massa hoorde het verschil niet eens meer door de slappe Collinsliedjes uit de jaren 80. Zeer onterecht.

Wat die B-kantjes betreft: het moet wel de uitlaatklep zijn geweest voor de shit die ze voor het grote publiek hebben moeten maken. Hoe dualistisch kan een band in elkaar zitten.

Nee, ik heb het wel degelijk over de muziek. Oke, hij is misschien niet waardeloos, maar toch wel slecht. Als ik Duke waardeloos noem heb ik geen titel meer voor de daaropvolgende Genesis- albums.

Weet je zeker dat je bij het juiste album post?

Grappige teksten en memorabele videoclips maken nog geen goede plaat, getuige deze zeer populaire Genesis-plaat.

Ik denk dat iedereen deze plaat wel kent en de hits kan meezingen.
Ik vind het echt verschrikkelijk.

Ja, voor mezelf vind ik 3 sterren bij nader inzien ook wel dik betaald. Een voldoende dan maar voor de uitschieters op dit plaatje.

61 weken op nummer 1.

De bekendste progrockplaat ooi?

Deze? Je meent het?

Even rekenen... anderhalve ster voor Driving the Last Spike, toch het beste post-Duke-nummer.
Dan nog een ster voor de warme productie die toch wel een verademing is na de vorige drie albums.
Dan nog een halve ster voor een setje andere, wel aardige nummers.

Kom ik ook om en nabij de 3* uit.

Ik blijf bij 4****

Niet Driving the last spike krijgt van mij de hoogste beoordeling maar Fading lights.

Wie een (korte) samenvatting van dit album maakt mag best concluderen dat er vervolgens sprake is van helemaal geen onaardig Genesis album:

No sone of mine 6.39
Driving the last spike 10.08
Dreaming while you sleep 7.16
Living forever 5.41
Hold on my heart 4.38
Way of the world 5.38
Fading lights 10.16

50 minuten. Prima Genesis cd.

Teveel nummers zijn stukgedraaide singles geworden die je zelfs na lange tijd eigenlijk niet meer kunt aanhoren wat mij betreft. Voor mij blijven de hoogtepunten: Driving The Last Spike, Dreaming While You Sleep, Hold On My Heart en Fading Lights. Nog niet eens hun sterkste werk maar zeker niet verkeerd. Dit album is achteraf slechts een fractie beter dan de Invisible Touch draak die hieraan vooraf ging.

Goed, dan hou je 32 minuten over, ik ken kortere cd's .

Genesis heeft op We can't dance de jaren '80 productie laten vallen, de blazers zijn weg en Collins wordt zowaar minder brallerig. Tel daarbij op dat "een groot deel van het album" wel degelijk weer symfonische geluiden begint te krijgen, laten we het jaren '90 symfo noemen, en een waterig, eerste voorjaarszonnetje laat de eerste tekenen van een voorzichtig herstel horen.

Het zoú mogelijk geweest kunnen zijn dat Banks/Collins/Rutherford de ingeslagen weg van Fading lights en Driving the Last Spike verder zouden hebben ontgonnen. Maar om de een of andere reden is dat niet gebeurd en dat vind ik nog steeds jammer.

Leuk omschreven musician. We werden gelukkig nog een keer verrast met het gewaagde Calling All Stations project waarop heer Rutherford zijn grootste stempel heeft gedrukt. Niet de sterkste componist van de band maar wel een hele sfeervolle. Het gebral verdween daarmee voorgoed van het toneel wat overigens niet door iedereen in dank werd afgenomen. Toch heb ik die plaat heel wat hoger zitten dan dit laatste ''Collins'' produkt.

musician heeft wel een punt , maar We Can't Dance is het toch weer net niet naar mijn idee.
Een betere produktie , dat zeker , maar net waar het songmatig interessant begint te worden, wordt dat weer snel de kop ingedrukt met te oppervlakkig en voorspelbaar materiaal.
Het houd me beter bij de les dan de ernstig teleurstellende twee voorgangers, maar .... net niet.
Het is dat ze voorbeeldig eindigen met Fading Lights, dat geeft voor mij net het zetje voor een voldoende.
De ommezwaai naar structueel epischer materiaal zat er met Collins gewoon niet in. Ome Phil was al heel lang klaar met prog.
Het verbaasde mij dat er tijdens de tour uit 2007 nog aardig werd geput uit de 70er jaren.
Op Calling All Stations werd er weer wat meer lef getoond. En die nieuwe start beviel mij eigenlijk wel. Niet alles is even geslaagd op die plaat, maar er wordt creatiever gemusiceerd en de plaat heeft een donkerder beladen sfeer.

Grijs gedraaid met in mijn achterhoofd wetende: "vroeger waren ze veel beter". Gisteren sinds lange tijd weer eens opgezet. Niks "vroeger waren ze veel beter", het was gewoon anders. Met als absolute hoogtepunt Fading Lights. Buiten I Can't Dance voor mij geen slechte nummers. Daarom alsnog van 4* naar 4,5*!

Fading Lights vind ik echt boring, veel te langdradig, ook live destijds.

Voor mij is Driving The Last Spike het absulute prijsnummer. In zijn geheel een redelijke plaat, meer niet.

Tuurlijk hebben ze betere epische nummers gemaakt dan Fading Lights (70's) maar het was al lang niet meer het uitgangspunt van Genesis .
Ik persoonlijk vind het wel een beladen stuk, niet super origineel in de nummer opbouw, maar het heeft in ieder geval meer wat veel zoutloze deuntjes die zij in de jaren 80 meenden te moeten opnemen.
Het middenstuk is muzikaal goed. Collins laat hier horen dat hij echt wel een drummer is die je snel herkent en met de nodige vernuftheid de song opzweept.
Misschien is het snel de gedachte om Fading Lights en Driving The Last Spike bij voorbaat al de hoogte in te prijzen omdat het meer Genesis old school is.
Geenszins, met bondige , maar inhoudelijk sterke songs hadden ze mijn goedkeuring ook gehad.
Het hoeft niet perse episch of lang uitgesponnen te zijn, maar op We Can't Dance vallen die songs wel in positieve zin op.

Ik zou daar het b-kantje On The Shoreline aan toe voegen.
Dan krijg je een album zonder de prethitjes dat terug grijpt naar de formule op Duke.

Ik heb het album nogmaals gekocht.

Ditmaal de '2007 digital remaster and stereo mix'. Ik zal maar niet zeggen waar ik was, maar het was voor mij aanleiding om de enige platenzaak in de nabijheid in te vluchten, een FRS. Het album kostte maar 3 euro en de FRS had heel wat albums voor dat soort bedragen liggen.

Misschien vergistte ik mij, ik heb altijd gedacht dat de originele versie (1991) in geluid niet veel beter zou klinken met een geremasterde versie. Omdat de techniek al zo ver was in 1991. Maar dat verschil moet ik nog uitvinden.

Ow maar die 2007 remasters kan je met een gerust hart kopen, die remasters (alle albums) zijn echt fenomenaal!

Ja, No Son of Mine is alvast geweldig!

Voor 3,- per cd wil ik juist heel graag weten waar je was

De meeste FRSen handhaven dezelfde prijzen toch?

Ik kom eigenlijk nooit in een FRS, vreselijke winkel.

Ik ook niet, maar wat moet je, als de rest van de winkels kledingzaken waren?

Na die jaren verveelt me dit album nog steeds niet.Misschien wel hun commercieelste-in elk geval meest succesvolste-album maar tergelijkertijd ook één van de leukste.Korte poppie nummers worden mooi afgewisseld met langere stukken als Driving the last spike en Dreaming while you sleep.Zelfs de singles Jesus he knows me en No son of mine hoor ik nog steeds graag (I can't dance niet) en dat wil toch wel wat zeggen.Dit is gewoon een goed Genesis album van hun laatste 10 jaar,niks meer maar zeker ook niet minder.

Dit was het tweede Genesis album dat ik leerde kennen. Ik begon me meer en meer te interesseren voor Genesis als band, in dezelfde tijd dat dit album uitkwam. Ik herriner me nog de eerste single 'No Son Of Mine', waar ik destijds behoorlijk van onder de indruk was. Ik werkte bij een tuinder als zaterdagbaantje, en vakanties en in de herfstvakantie van 1991 besloot Veronica, dit nummer alarmschijf te maken. Zoals dat destijds ging, dat betekende dat dit nummer ieder uur werd gedraaid. Na, die vrijdag was ik er wel van overtuigd, dat dit mijn volgende aankoop moest worden. Het album dat in Nov. dat jaar uikwam liet niet al te lang op zich wachten, en onderging als snel hetzelfde lot als Genesis (1983), en dus werd het letterlijk kapot gedraaid. Velaal op mijn walkman, op de fiets, of waar ik ook heenging. Nu, nog denk ik dat WCD het allbum is na Genesis, van de late periode dat ik het meeste kan bekoren en in vele opzichten beter is dan Invisible Touch. Genesis besloot op een wereldtour te gaan, die financieel een zetje kreeg van Volkswagen (net als Dire Straits, die in dezelfde tijd te wereld over ging en ook ondersteuning kregen van een ander begrijf). Voor de gelegenheid greeg Genesis een ander logo, en daar gingen ze. Ik zou op een zomerkamp zijn wanneer Genesis in Rotterdam zou spelen en dus moest ik overslaan. Wat heb ik daar spijt van gehad. Helemaal toen Veronica besloot om het Knebworth Concert live uit te zenden op TV. Het was middels deze weg dat ik aanraking kwam met Firth or Fifth en The Musical Box, die beide in de Old Medley zaten en dan ook direct het enige oude werk was wat werd gepresenteerd. Genesis had afscheid genomen van de In The Cage Medley en Los Endos, en presenteerde een vrijwel overanderde setlist. Het enige verschil was het spelen van Throwing It All Away en Dreaming While You Sleep, die soms wel of niet, beide, of werden ongewisseld. Dit laatste had waarschijnlijk te maken met de ingewikkelde show die de musiek moest ondersteunen. De rest bestond voornamelijk uit Invisible Touch & WCD materiaal.

Doordat het het album is uitgebracht in 1991, kent dit album niet hetzelfde probleem als de andere titels, en dat is dat deze door zijn destijds goede opname, niet klonk alsof het was opgenomen aan het einde van een hole pijp. Dit kan ook verklaren waarom ik uiteindelijk naar dit album bleef luisteren en de anderen niet. De nieuwe mix van dit album, is als alle andere albums fenomenaal, en is vooral verbeterd in dynamiek en warmte. Dit vanaf het begin goed hoorbaar met No Son Of Mine, of het tweede deel van Fading Ligts, waar de drums veel krachtiger zijn gemixt, en warmte is bijvoorbeeld goedhoorbaar aan hoe de bass is ingemixt op Driving The Last Spike.

No Son Of Mine : Het eerste nummer wat ik hoorde en waar ik verknocht aan raakte. Nu nog steeds kan ik dit nummer goed bekoren, het draagt grote overeenkomsten met Mama, in opbouw en sfeer, en denk soms dat de band een tweede keer in dezelfde richting wilde scoren. Als ze dat wilden is het hun wat mij betreft gelukt om een beter nummer af te leveren als Mama. Ok, een hele serieuze text, en de begeleidende videoclip versterkt deze thematiek behoorlijk. Als min of meer opening gebruikt op de 2007 tour en als opening van de 1998 tour. Moet ik zeggen dat dit nummer met Ray op zang veel beter tot zijn recht komt. Als zodanig gespeeld op iedere tournee van Genesis sinds 1992.

Jesus He Knows Me : Het eerste commerciele nummer van het album. Uitgebracht in de zomer van 1992 als single, en de videoclip die door MTV veelvuldig werd gedraaid was wellicht veel beter dan het nummer zelf, omdat het nog enigsinds grappig was. Ook live werd veel van de video toegevoegd tijdens het intro van het nummer. In de VS zijn TV dominees wellicht een veel groter probleem dan hier en dus denk ik dat het nummer vooral ise bedoeld voor hun VS publiek. Hert nummer is alleen gespeeld tijdens de 92' tour.

Driving The Last Spike : Het eerste epische nummer van het album, en een nummer dat boeit van begin tot einde, erg mooie opbouw, waar halverwege het nummer versneld en er meer vaart in gaat. Het nummer is opgedragen aaan die die hun leven hebben gelaten tijdens het bouwen van de spoorlijnen, en live werd het nummer veelal gespeeld met beelden die dit visualiseerde. Het nummer is alleen gespeeld op de 92' Tour.

I Can't Dance : Een nummer waar ik verder niet al te veel over wil zeggen omdat het zonde is van mijn tijd. De band had het als grap bedoeld, en dat is dan ook wellicht wat hun ten dele vrijpleit. Ik denk dat het de tweeede single was, uitgebracht in het begin van 92, vergezeld van een gepoogd grappig te zijn videoclip die al net zo misplaatst was als het nummer zelf. Het nummer werd immers Genesis' grootste hit, en behaalde in Nederland hun eerste no. 1 positie. Live was het einge grappige het einde waar Phil die MJ persiflage deed. Het nummer is op iedere tour gespeeld, na de 92' tour volledig misplaatst als of laatste of een na laatste nummer.

Never A Time : Het eerste vullertje. En een nummer dat mij eigenlijk nooit heeft kunnen boeien, en een nummer dat ik veelal doorskip. Nooit live gespeeld.

Dreaming While You Sleep : Het absolute hoogtepunt van het album, wat mij betreft. Toen ik de live versie hoorde van dit nummer, dacht ik....wow !! Mike, wat doe je nu !! Solo is veel rauwer en meer op de voorgrond. En prachtige opbouw, ijzersterke drums, en erg mooie zang, erg mooi refrein, ook. Dit nummer is alleen gespeeld op simmige concerten tijdens de 92' Tour.

Tell Me Why : Als laatse uitgebracht als single. Erg mooi nummer met een typisch Phil thema : Armoede. De cd single, echter had als b-kant, de volledige uitvoering van Tonight Tonight Tonight, Dreaming While You Sleep en Turn It On Again, meestal skipte ik liever daar naartoe. In het verlengde van het album is het nummer wel goed geplaatst en luistert het lekker weg. Net nummer is nooit gespeeld, live (voor zover ik weet).

Living Forever. Het tweede nummer dat ik van dit album hoorde omdat het als B-kant van No Son Of Mine is gebruikt. De eerste helft van het nummer is een beetje slapjes. Maar het tweede deel, wanneer de drums inkomen, is erg goed en is waar het nummer veel meer begint te boeijen. Begeleid met prachtige toetsen van Tony, kabbelt het nummer mooi naar het einde toe. Instrumentaal, zeker een van de betere stukken van het album, en biedt een beetje een voorbode voor het tweede deel van Fading Lights. Ook hier kun je duidelijk horen wat de NW remix heeft bijgedragen aan de verbetering. Het nummer is nooit live gespeeld.

Hold On My Heart : Uitgebracht als derde single, na I Can't Dance. Een typisch a la One More Night, Into Deep achtig Phil nummer, niet al te spannend, maar ligt eveneens wel in het gehoor. vooral naar het einde3 is de invloed van Phil duidelijk te horen. Op de Tour van 92 en 07 werd het nummer altijd direct na Home By The Sea gespeeld, en als rust punt in de rest na een stukje regelrecht symfo geweld, vervulde dit nummer uitstekend zijn taak. De band en het publiek konden zo even bijkomen. Op het album is het album beduidend minder. Het nummer is op iedere tour sinds 92 gespeeld.

Way Of The World : Wellicht het meest up tempo nummer van het album. Maar het nummer had veel beter geweest als het instrumentaal op het album was gezet. Zoals je kunt horen tijdens de aftiteling van de We Can't Dance DVD. Zo komt ook het einde van het nummer meer naar de voorgrond en klinkt het nummer veel sterker. Het tweede deep is dan ook veel beter. Ook hier weer die warmte, kracht en strakheid die de remix bijdraagt aan deze versie. Ook dit nummer is nooit live gespeeld.

Since I Lost You : Hetzelfde lot toebedeeld als Never A Time. Wellicht op het album gezet als vuller, maar dan had ik toch echt liever On The Shoreline gezien, als vervanging. Daarnaast staat het nummer voor Fading Lights, de uitsmijter van het album. De pure schoonheid (twee na mooiste nummer) Fading Lights, zorgt er wat mij betreft voor dat ik deze maar altijd doorzap. Nooit live gespeeld.

Fading Lights. Het langste nummer op het album, de meest duidelijke poging om het commerciele laken tijdelijk af te schudden en de prog liefhebber ook een moment te gunnen. Een heel mooi einde van een album, zoveel moge duidelijk zijn. Een nummer met een heel mooi begin dat op 1/3 van het album heel mooi ingaat in de tweede akte, waar Phil zich even mag uitleven. Live altijd gespeeld in duo, wat nog meer power en kracht geeft aan het tweede deel. Een absolute hoofdrol hier voor Phil en Tony, en een voorbeeld van het double drum keyboard geluid waar Mike over sprak in de persconferentie waar de 07 tour werd aagekondigd. Het nummer is wel geoefend maar haalde uiteindelijk de setlist van de 07 tour niet. Daarmee is het alleen live gespeeld tijdens de 92 tour.

Afrondend kunnen we zeggen dat genesis hier een voor elk wat wils album heeft afgeleverd. Wat magische prog nummers, wat commerciele nummers, wat nummers die daar tussenin vallen en twee regelrechte vullerttes. Dat levert dan al met al een album op, dat boven de maat uitkomt, maar als Phil z'n zwanenzang wellicht toch te veel te wensen overlaat.