The Cure - Standing on a Beach (1986)

Perfecte verzamelaar!

Is zo, grijs gedraaid op m'n Walkman

Iemand een idee of de 7" new vocal version van Boys Don't Cry op CD bestaat? En of voor de bijhorende 12" versie die nieuwe vocalen of de oude vocalen zijn gebruikt? De versie op deze verzamelaar bevat in ieder geval de oorspronkelijke vocalen. En nog een bijhorende vraag over de 12" versie van The Lovecats. Die verscheen op de in de Benelux uitgebracht vinyl release van Japanese Whispers (waarop trouwen ook de 12" versie van Let's Go To Bed staat) maar niet op de gelijknamige CD release. Hij ontbreekt ook in de deluxe box van Mixed Up die wel enkele andere oude 12" versies digitaliseerde. Bestaat die op een of andere CD?

Toen ik rond 2001 van mijn zus deze verzamelaar kreeg, ben ik begonnen met het verzamelen van de overige albums.
Hun muziek leende ik twee decennia eerder uit de fonotheek op elpee, die ik op cassette opnam. Maar cassette en vinyl waren inmiddels hopeloos verouderd (dus niet, weten we nu...) en daarom richtte ik me op cd, waarop bovendien soms leuke extra's stonden in vergelijking met de elpee.

Het was fantastisch om al die leuke liedjes eens op een rij te beluisteren, al dekt de vlag Standing on a Beach - The Singles niet helemaal de lading, omdat louter singleversies klinken. Maar dat weet ik ook pas sinds ik het artikel over het album op Wikipedia las, aan de luisterervaring doet dit niets af.
Met non-albumsingles The Walk, The Lovecats en The Caterpillar maakte de groep de overstap naar luchtiger werk. Voor het eerst hoorde ik die níet vanaf de radio. Ik heb de versie met zeventien tracks, dus tot en met A Night Like This en werkelijk, het is zeventien nummers lang genieten.

Mooi is ook de hoes met de gegroefde kop van een visser, die in het groot op vinyl nog mooier is dan op mijn cd-versie. Prachtige foto. Het album dat mij terugbracht bij een bandje dat ik weliswaar niet was vergeten, maar bij herontdekking nog beter en interessanter bleek dan ik dacht.
Cijfers geven aan verzamelaars geven is een beetje onzinnig, maar met deze compilatie is het eenvoudigweg genieten van kop tot staart.

Over de nieuwe versie van Boys Don't Cry, die niet op deze verzamelaar staat:

dazzler schreef:

Als ik op Discogs kijk, vind ik dit. Dutchcharts.nl meldt aan albums voor die versie:

Op album So80s (SoEighties) staat de Resung & Club Mixed Feb '86 Extended 12" Dance Version, 5:33, label Soundcolours SC 0350 (juni 2016);
Op Cure's Mixed Up [Deluxe Edition - Remastered by Robert Smith] staat de New Voice Club Mix, 5:30, label Fiction / Polydor / UMC 0060256709968(0) (juni 2018).

Heb je daar wat aan, of wist je dat al inmiddels?

Ik twijfel altijd wat de beste plaat van The Cure is, is het Pornography? Of toch Seventeen Seconds, de weltschmerz van Disintegration of de wildheid van Three Imaginary boys?

Ik twijfel wel niet wat de meest gedraaide plaat is bij mij thuis: dat is deze compilatie. Die is echt perfect.
Ik ben er mee opgegroeid en blijf ze opzetten en meebrullen. Een verzamelaar 5* geven lijkt gek, maar ik ga het toch doen.

Mallerd

Eerste cd'tje dat ik kocht in aanloop naar de stereotoren die ik zou gaan krijgen voor mijn zestiende verjaardag, augustus '89.
Disintegration had ik op elpee. De gouden jaren van de verzamelaars braken aan en deze van The Cure was een van de eerste, zo niet de eerste. Greatest Hits van Fleetwood Mac met de groene cover en de grafische katoenbol heeft volgens mij een belangrijke rol gespeeld in de populariteit van best of-cd's.

The Cure, wat mij betreft de beste bandnaam ooit.
Een band ook die zijn platen van zeer fraai artwork voorzag. Kleurrijk (de neonkleuren op het singletje van In Between Days bijvoorbeeld), maar ook veel zwart-wit (het singlehoesje van Boys Don't Cry). Met altijd mooie typografie: het typemachinelettertype op het livealbum Concert/The Cure Live, of de krullerige kattenstaart-, spinnenpoot-(?)letters op het hoesje van de Lullaby-single.
Voor een compilatiealbum als deze ook best gewaagd om voor een doorgroefd mannenhoofd te kiezen, niet bepaald commercieel, maar beslist iconisch.

Ben wel blij dat ze nummers als 10:15 Saturday Night (It's always the same) en Other Voices aan de compilatie hebben toegevoegd, want die hebben geloof ik nergens de hitlijsten behaald, ook niet in Engeland.
Door The Caterpillar in '84 werd ik Cure fan.