The Vapors - New Clear Days (1980)

Ongeloof maakt zich van mij meester, ik zie hier helemaal nada staan. Tja, perfect zal het wel never worden. Maar deze The Vapors met hun New Clear Days ware toen en nu een waar juweeltje hoor. Bij Turning Japanese denk je nog, ach, leuk liedje, klinkt lekker, olee. Maar er zit zoveel meer in het vat aan wat meer serieuze nummers met diepgang ja. Geproduceerd door Vic Coppersmith-Heaven. Vic wie vraagt zich menigeen af...nu de productionele kracht achter mening zeer succesvol The Jam album, denk bijv aan Setting Sons, hun meesterwerk. Verder dan Bruce Foxton in het team en de pa van Paul Weller, nu dan heb je een aardige the Jam connectie dus. Maar ook een ruim bovengemiddeld album, ik gaf ☆☆☆☆ dus. Prijsnummer ware, voor mij, Letter to Hiro, prachtige song. Goede opbouw en songstructuur en gelijk aan de andere songs lekker in het gehoor liggend. Klasse plaat, nog immer hier op lp liggen van destijds. En zijn ze als oudere jongeren zelfs weer bij elkaar, middels optredens en een heuse nieuwe plaat. Het kan verkeren dus...

Ik ken alleen het singletje, en dat vind ik al een heerlijk powerpopnummer. Het is ook het enige nummer waar deze eendagsvlieg mee herdacht zal worden, maar zoals wel vaker (bijvoorbeeld bij een tijdgenoot als The Headboys) zou het zomaar kunnen zijn dat het bijbehorende album alleraardigst is. Ik zie dat-ie zelfs weer op LP is uitgebracht. Ik zal eens luisteren, misschien koop ik 'm wel. Al zou het fijn zijn als de prijs eerst even flink gaat zakken...

De albumtitel is trouwens wel een leuke woordspeling.

News at Ten vind ik beter en werd als tweede single uitgebracht. Het had de pech, las ik zojuist, dat het ook te maken had met een lange staking destijds, die gaande was bij Top of the Pops waardoor het minder aandacht heeft gekregen.

ik heb dezelfde ervaring als Tramps like us, kende The Vapors enkel van "Turning Japanese" vanop diverse punk/new wave verzamelaars.
Tot ik vorig jaar op spotify hun "New Clear days beluisterde.
Hoe heb ik deze band kunnen over het hoofd zien indertijd?
Dit past helemaal in mijn straatje, aanstekelijke postpunk songs drijvend op waarlijk heerlijke baslijntjes.
Ik was en ben fan van bands als Echo & the bunnymen, The Sound en The Chameleons maar deze Vapors passen er helemaal bij, iets minder duisternis dan bij voornoemde bands maar wat een collectie heerlijke songs
News at ten, Spring Collection, Bunkers, waiting for the weekend, sixty second interval , Letter from Hiro, ach eigenlijk de hele plaat is top
Recentelijk heruitgebracht op vinyl, ik heb mijn exemplaar al, nu julli nog

Powerpop met ietwat onderkoelde zang, zo zou ik The Vapors en hun debuutplaat New Clear Days willen omschrijven. Destijds helemaal langs mij heen gegaan - welk een neusje had gaucho kennelijk destijds al... Dat terwijl single Turning Japanese op 9 februari 1980 de Britse hitlijst betrad, om eind maart op #3 te pieken. De nummer 1 die week: The Jam met Going Underground en zoals hierboven door Tramps like us gemeld is er muzikale verwantschap tussen die twee. Na vaker draaien hoor ik bovendien overeenkomsten met Sparks, maar dan zonder de falsettozang van die groep.

Het grote verschil zit 'm in de zang van Vapors' David Fenton, die een bepaalde gereserveerdheid bevat. Aan grote, luide uithalen doet hij niet, maar de uptempo muziek en lenige melodielijnen zorgen ervoor dat New Clear Days heerlijk energiek is.
Favorieten zijn opener Spring Collection, de al genoemde single met zijn oosterse knipogen in de muziek, het felle America en soortgelijke Bunkers, de tweede single News at Ten die in juli tot #44 reikte, het wat onheilspellende Somehow, de ode aan vrije tijd Waiting for the Weekend dat zowaar koortjes bevat én slotlied Letter from Hiro. Grommende baslijntjes, strak gedrumd plus dansende gitaren van Edward Bazalgette, ondersteund door Fenton. In een strakke, droge productie. In de teksten kruipt wat door van de beklemmende sfeer van het Groot-Brittannië in depressie, de jaren Thatcher.

In 1981 verscheen de opvolger Magnets, waar ik later aan toe kom: nu bevind ik me nog in februari 1980. De vorige halte was het debuut van Orchestral Manoeuvres in the Dark en het volgende album bevat meer powerpop: ...But the Little Girls Understand van The Knack.