The Knack - ...But the Little Girls Understand (1980)
mijn stem
11 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: EMI
-
Baby Talks Dirty (3:45)
-
I Want Ya (2:39)
-
Tell Me You're Mine (3:54)
-
Mr. Handleman (3:23)
-
Can't Put a Price on Love (4:43)
-
Hold on Tight and Don't Let Go (1:32)
-
The Hard Way (2:14)
-
It's You (2:10)
-
End of the Game (2:06)
-
The Feeling I Get (3:12)
-
(Havin' a) Rave Up (1:48)
-
How Can Love Hurt So Much (3:51)
0
geplaatst: 23 juli 2017, 15:53 uur
Wel een geinig album, het eerste nummer heeft wel erg veel weg van een My Sharona part II
1
geplaatst: 8 februari 2025, 12:08 uur
De opvolger van de grote voorganger Get the Knack met daarop instanthit My Sharona. Kun je een stukje over de groep tegenkomen zonder dat dat nummer wordt genoemd?
Ook ik ontkom er niet aan. Belangrijker is dat de groep er niet aan ontkwam: een nummer moeten schrijven met dezelfde urgentie als De Hit. En zo staan er op ...But the Little Girls Understand - alweer een verwijzing naar veel jongere meisjes, was dat hun gevoel voor humor? - twee nummers die erop lijken: Baby Talks Dirty haalde in de VS in maart #38 en Can't Put a Price on Love in april #62. Bij ons en de omringende landen geen succes. Wel herinner ik me dat Veronica in hun beperkte zendtijd aandacht besteedden door af en toe een single te draaien. Het paste bij hun imago: jong, wild én catchy.
Veel valt te genieten van het drumwerk van Bruce Gary. Net als op het debuut enorm energiek en gevarieerd. Dat geldt helaas niet voor overige composities, al hoor je dat ze het hard probeerden. Sterker nog, de tekst op de achterzijde van de hoes doet z'n best daar een grap van te maken.
Zo zitten in Mr. Handleman piano en castagnetten, pogingen om hun geluid te verbreden. Best aardig. Het snelle Hold on Tight and Don't Let Go hebben eveneens iets geforceerds, net als het tweestemmige It's You. Al zijn dit echt geen slechte nummers, ze pakken me niet. Andere aardige nummers: I Want Ya dat kant 2 aftrapt en The Hard Way, dat eveneens iets van My Sharona heeft.
In The Feeling I Get en vooral How Can Love Hurt So Much haalt producer Mike Chapman een jaren '60 wall of sound van stal, waarbij ook strijkers. Werkt niet, tenzij je smaak bij een zoete Gerry & The Pacemakers ligt. In maart 1980 piekte het in de VS op #15.
Net als de voorganger is het album als geheel toch nét iets beter dan ik verwachtte. Een krappe 6 als schoolcijfer. Ik ben op reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave. Deze kwam van de Britse powerpop van The Vapors en omdat ik Get Happy!! van Elvis Costello & The Attractions eerder besprak, vervolg ik bij de tweede van de Noord-Ierse punkgroep Stiff Little Fingers.
Ook ik ontkom er niet aan. Belangrijker is dat de groep er niet aan ontkwam: een nummer moeten schrijven met dezelfde urgentie als De Hit. En zo staan er op ...But the Little Girls Understand - alweer een verwijzing naar veel jongere meisjes, was dat hun gevoel voor humor? - twee nummers die erop lijken: Baby Talks Dirty haalde in de VS in maart #38 en Can't Put a Price on Love in april #62. Bij ons en de omringende landen geen succes. Wel herinner ik me dat Veronica in hun beperkte zendtijd aandacht besteedden door af en toe een single te draaien. Het paste bij hun imago: jong, wild én catchy.
Veel valt te genieten van het drumwerk van Bruce Gary. Net als op het debuut enorm energiek en gevarieerd. Dat geldt helaas niet voor overige composities, al hoor je dat ze het hard probeerden. Sterker nog, de tekst op de achterzijde van de hoes doet z'n best daar een grap van te maken.
Zo zitten in Mr. Handleman piano en castagnetten, pogingen om hun geluid te verbreden. Best aardig. Het snelle Hold on Tight and Don't Let Go hebben eveneens iets geforceerds, net als het tweestemmige It's You. Al zijn dit echt geen slechte nummers, ze pakken me niet. Andere aardige nummers: I Want Ya dat kant 2 aftrapt en The Hard Way, dat eveneens iets van My Sharona heeft.
In The Feeling I Get en vooral How Can Love Hurt So Much haalt producer Mike Chapman een jaren '60 wall of sound van stal, waarbij ook strijkers. Werkt niet, tenzij je smaak bij een zoete Gerry & The Pacemakers ligt. In maart 1980 piekte het in de VS op #15.
Net als de voorganger is het album als geheel toch nét iets beter dan ik verwachtte. Een krappe 6 als schoolcijfer. Ik ben op reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave. Deze kwam van de Britse powerpop van The Vapors en omdat ik Get Happy!! van Elvis Costello & The Attractions eerder besprak, vervolg ik bij de tweede van de Noord-Ierse punkgroep Stiff Little Fingers.
* denotes required fields.
* denotes required fields.