Yes - Heaven & Earth (2014)

Wat een zuurpruimen zijn hier bezig! Ik kan de nieuwe CD nog niet beoordelen, want ik heb pas twee nummers gehoord. De plaat schijnt meer songgericht te zijn en geen kopie te zijn van het oude werk. Niet alle artiesten kunnen tot hun dood op het podium staan en laat Anderson toch even rusten. Chris Squire is de centrale man en naamgever van de band en ja ik ben blij dat ze na Tormato niet stopten. Ze hebben met en zonder Jon Anderson hele behoorlijke platen gemaakt. Een nieuwe zanger met een hele andere stem past niet bij de oude songs en zou geen goed idee zijn. Mensen die afmaken en Yes een soort van coverband vinden: koop of download geen nieuwe albums meer, ga niet meer naar concerten van de heren en blijf luisteren naar de albums die je al honderden keren hebt gehoord....

Yes slaat plank gewoon helemaal mis. Er was een kans om de criticasters (zoals mij) met een fris album om de oren te slaan maar het tegenovergestelde is gebeurd. Er is weining aandacht aan songwriting besteed en het zegt al genoeg als je weet dat nieuwe zanger Jon Davison zelf de halve wereld over moest om met de verschillende leden aan nieuwe nummers te werken. De dino's zijn te lui (Squire) druk (Howe) of moe (White) of passen niet in Yes (Downes) om met elkaar tegelijkertijd nieuw materiaal te ontwikkelen. Aan Davison ligt het niet, die doet zijn best. De andere, zeer ervaren mannen hadden echter het overzicht moeten houden. Ik hoorde al dat Roy Thomas Baker niet aan bepaalde verwachtingen voldeed en waarschijnlijk eerder is vertrokken. Ex-Yesser Billy Sherwood heeft op het laatste moment nog aan de vocalen gewerkt.Kortom; de flauwste grap mag nu eindelijk van stal worden gehaald; Yes is No.

En Squire heeft de deur naar Jon Anderson op een kier gezet "Misschien doen we volgend jaar wel iets samen". Anderson is net en eindelijk weer met een nieuwe band begonnen met Jean Luc Ponty en heeft daar concrete plannen mee. (www.andersonpontyband.com). Dat zal de frisse wind zijn die de Yes fan nodig heeft. Yes zelf gaat verder met een tour die slechts 2 nieuwe nummers presenteert en voor de rest weer alleen oud Anderson werk. Geen Fly From Here of Drama nummers. En inderdaad, alles wordt bijna in slow-motion gespeeld. Jammer dat een band zo dom ten onder gaat.

Dit album is wel de slechtste van Yes, diepte punt is nr. 3, alleen de nummers 1 en 6 vind ik nog wel de moeite waard, ...jammer dat het zo moet aflopen, met deze ooit zo goede symfonische rock groep.

Hier was ik vooraf wel wat verbaasd over de lage score die dit album krijgt. Zeker na het heel redelijke Fly From Here. Na een nummer wordt het me al helemaal duidelijk en hoef ik slechts nog 45 minuten uit te zitten. Yes is weer terug bij af. De nieuwe zanger in de vorm van Jon Davison bevalt mij totaal niet. Ik kan niks met zijn aalgladde stem die daarbij ook nog eens ondersteund lijkt door een autotune (een van de grootste zondes die je kan begaan in muziek. De songs zijn allemaal behoorlijk truttig en ongelooflijk veilig. Dat muzikanten op den duur hun wilde haren verliezen... daar kan ik begrip voor opbrengen. Hier vraag ik me toch wel heel hard af waarom dit album gemaakt is. Het voegt echt niks toe aan het oeuvre, behalve dat Yes nog geen slaapmuziek had. De hoes is wel prachtig overigens. Jammerlijk einde van een ooit zo fantastische band.


Eindstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Fly From Here
12. Relayer
13. Tormato
14. Magnification
15. The Ladder
16. Talk
17. Open Your Eyes
18. Heaven & Earth
19. Union

Laat hier alsjeblieft nog eenmaal een album uitgebracht worden met Anderson op zang, want de laatste twee albums van Yes mogen niet de definitieve hekkensluiters worden. Wederom is het feit dat hij zijn grootse proza niet mag verspreiden een groot probleem voor het album, maar de muzikanten hebben dit keer ook een flink gedeelte schuld er aan. De zang is vlak, het muzikale vuurwerk ontbreekt. Ik was geen fan van Fly From Here, maar dat album was in ieder geval nog prog te noemen. Dit is... middle of the road symfopop zonder enige scherpte. Laat dit niet het einde zijn.

Yes is namelijk gedurende deze marathon wel een van mijn favoriete progbands geworden. De verscheidene dvd's die ik onlangs heb aangeschaft, hebben me dit nog extra doen beseffen. Maar zonder Anderson zie ik de toekomst niet bijster rooskleurig in.

Eindstand:
1. Close To The Edge 5*
2. Going For The One 5*
3. The Yes Album 4,5*
4. Drama 4,5*
5. Fragile 4,5*
6. Time And A Word 4,5*
7. Magnification 4,5*
8. 90125 4*
9. Tales From Topographic Oceans 4*
10. Yes 4*
11. The Ladder 4*
12. Talk 4*
13. Tormato 4*
14. Relayer 3,5*
15. Big Generator 3,5*
16. Fly From Here 3*
17. Open Your Eyes 3*
18. Union 3*
19. Heaven & Earth 2,5*
Gemiddelde: 3,95*