Yes - Heaven & Earth (2014)

Dat zou jammer zijn. Na een paar saaie Yes albums, nog met zanger Jon Anderson, was ik aangenaam verrast door "Fly from here". Ik hoop dat op "Heaven & Earth (2014)" deze lijn wordt voortgezet. En zo niet? Inderdaad: "Niet inpakken en wegwezen". Ik wacht het wel af......

De plaat voor deze, Fly To Here, is niet onaardig, maar heb eigenlijk nooit de behoefte gehad om het in mijn collectie op te nemen. Yes heeft muzikaal alles wel zo'n beetje verteld. Ik hoorde vooral ook veel herhalingen in hun songs.
Nogmaals, ik heb gewoon heel veel moeite met het feit dat er zangers bij de band worden gehaald die een perfecte kopie van Anderson blijken te zijn.
Zo vormt Yes haar eigen tribute band en daar ben ik niet echt van gecharmeerd.

Dat Yes heel veel samenstellingen heeft gekend, vind ik niet eens zo'n probleem. De periode met Trevor Rabin bracht ook wel weer iets verfrissend. Yes werd afgestoft en ging wat meer rocken.
Best leuk voor een poosje.
Een paar toetsenisten die de revue passeerden, allemaal prima en een ieder deed het op zijn eigen manier, maar functioneel binnen Yes.

Nu is het lachwekkend geworden, net zo lachwekkend als hoe de Yesleden anno nu er uit zien.
Geblondeerde ouwe koppen met maffe kleding en een stoffige magere verstrooide prof op gitaar.
Ik kan het niet meer serieus nemen, ondanks dat de mannen muzikaal hun mannetje nog wel staan. live is het overigens erg traag geworden qua tempo.

Voor de volharders; Veel luisterplezier.

Wat een slappe hap, ook al is het dan slechts 1:30. Ik hoop niet dat dit een voorbode is van het geheel.

De hoes is het mooiste, want de muziek heeft nagenoeg weinig meer met YES te maken, helaas

Yes onwaardig

wel heel zoetsappig en gewoontjes, beetje yes onwaardig inderdaad...

Wat een slappe hap.

Ik zal er niet teveen woorden aan vuil maken .. oh god wat is dit slecht !! Muzikaal erg matig .. wat een vlakke productie van Ray Thomas Baker (ach ja zijn we anders gerwend van hem ?) ... ik sluit me aan bij voorganger: slappe hap ! weg ermee !

Wat een zuurpruimen zijn hier bezig! Ik kan de nieuwe CD nog niet beoordelen, want ik heb pas twee nummers gehoord. De plaat schijnt meer songgericht te zijn en geen kopie te zijn van het oude werk. Niet alle artiesten kunnen tot hun dood op het podium staan en laat Anderson toch even rusten. Chris Squire is de centrale man en naamgever van de band en ja ik ben blij dat ze na Tormato niet stopten. Ze hebben met en zonder Jon Anderson hele behoorlijke platen gemaakt. Een nieuwe zanger met een hele andere stem past niet bij de oude songs en zou geen goed idee zijn. Mensen die afmaken en Yes een soort van coverband vinden: koop of download geen nieuwe albums meer, ga niet meer naar concerten van de heren en blijf luisteren naar de albums die je al honderden keren hebt gehoord....

Wat slowchat en off-topic berichten verwijderd. Misschien kan er nu gediscussieerd worden over de inhoud van dit album, en niet over de diverse samenstellingen die deze groep heeft gehad (en trouwens ook sowieso niet over Phil Collins).

DPRP is ook niet erg enthousiast... Die scores onderaan de pagina

Bestaat deze groep nog??

Yes.

In a world of our own is ook al zo verschrikkelijk slecht. Wat een draken allemaal. Dat begon overigens al bij Fly from here, dat het nog moest hebben van een nummer uit 1980.

Ik stem voor een Anderson, Bruford, Wakeman en Trevor Rabin reünie. Hoog tijd voor wraak.
Fly from Here en Heaven & Earth zijn met afstand de slechtste Yes albums ooit. Ik ben bang dat ik wel weet waar het aan ligt.

Bands op leeftijd (zie Deep Purple) kunnen heel vaak nog prima mee en hoeven daarvoor helemaal niet zoveel water in de wijn te doen.

Yes is afgezakt tot een onaanvaardbaar slecht niveau en er mag inmiddels worden geconcludeerd dat het bestaansrecht wel is verspeeld.

Ho, wacht eens even. De hoes van Roger Dean is nog wel van ouderwets goede kwaliteit. Verder ben ik geen grote kenner van Yes, maar het album Tormato dat ik in 1978 nog verwachtingsvol kocht was tevens het laatste voor mij. Per vergissing in februari '87 nog Big Generator aangeschaft op CD. Per vergissing dus ...

Neuh, nu ook niet overdrijven

Tot en met Magnification (2001) is Yes nog alleraardigst om te hebben.
Maar wat er nu wordt uitgebracht is de band onwaardig.

Het wordt mijn eerste album van Yes dat ik niet meer fysiek in mijn bezit zal hebben. Het is van het niveau dat je het koopt en één keer beluisterd. Daarna nooit meer en daar pas ik tegenwoordig voor.

Ben al afgehaakt na Tales from topographic oceans.

Niet fysiek. Hmm. Je kunt er natuurlijk ook een CD'tje van branden en daar het Roger Dean-hoesje bij printen, want dáár is niks mis mee. Kun je 't cd'tje weer weggooien na gebruik.
Nee, ik ga 'm ook niet aanschaffen, ben daar ook heel selectief in geworden. In mijn vinylcollectie heb ik de driedubbele Yessongs uit 1973. Dan heb je ongeveer het beste van de band in huis.

Vind die hele Dean eigenlijk ook allang een karikatuur van zichzelf.

Het is allemaal zo hoogdravend; die bandnaam en die albumtitel. Yes, Heaven and Earth. En dan die hoes. En dan die songtitels. Toe maar. Is dit dan progrock?
De muziek maakt het allemaal niet waar.
Een schamele 3 sterren (nog maar net).

Wat een gemopper. De bandnaam bestaat al 45 jaar, Roger Dean maakt deze hoezen al 43 jaar voor Yes. De kosmisch geladen songtitels staan in een traditie. Je kunt zeggen wat je wilt: het is herkenbaar en consistent. Nu de muziek nog.

En dat is nu al bijna 40 jaar het probleem.

Yes slaat plank gewoon helemaal mis. Er was een kans om de criticasters (zoals mij) met een fris album om de oren te slaan maar het tegenovergestelde is gebeurd. Er is weining aandacht aan songwriting besteed en het zegt al genoeg als je weet dat nieuwe zanger Jon Davison zelf de halve wereld over moest om met de verschillende leden aan nieuwe nummers te werken. De dino's zijn te lui (Squire) druk (Howe) of moe (White) of passen niet in Yes (Downes) om met elkaar tegelijkertijd nieuw materiaal te ontwikkelen. Aan Davison ligt het niet, die doet zijn best. De andere, zeer ervaren mannen hadden echter het overzicht moeten houden. Ik hoorde al dat Roy Thomas Baker niet aan bepaalde verwachtingen voldeed en waarschijnlijk eerder is vertrokken. Ex-Yesser Billy Sherwood heeft op het laatste moment nog aan de vocalen gewerkt.Kortom; de flauwste grap mag nu eindelijk van stal worden gehaald; Yes is No.

En Squire heeft de deur naar Jon Anderson op een kier gezet "Misschien doen we volgend jaar wel iets samen". Anderson is net en eindelijk weer met een nieuwe band begonnen met Jean Luc Ponty en heeft daar concrete plannen mee. (www.andersonpontyband.com). Dat zal de frisse wind zijn die de Yes fan nodig heeft. Yes zelf gaat verder met een tour die slechts 2 nieuwe nummers presenteert en voor de rest weer alleen oud Anderson werk. Geen Fly From Here of Drama nummers. En inderdaad, alles wordt bijna in slow-motion gespeeld. Jammer dat een band zo dom ten onder gaat.

Dit gedrocht is nog slechter dan Big generator en dat is wel een prestatie zeg

Ik vind dit helemaal niets. Ik luister dan nog veel liever naar het laatste solo album van Jon. Zijn stem is uniek, en is een van de weinige hoge mannenstemmen die ik kan verdragen. Hoe goed de nieuwe zanger het ook probeert, hij mist de "soul" en "gedrevenheid" van de oude Jon. Maar het kan mij ook muzikaal niet boeien. Zekers, er zaten tussen de vroegere werkjes ook enkele draken en hoewel de meeste oude liefdes niet roesten, valt dit uit elkaar van pure ellende!

"Magnification" was, wat mij betreft, de laatste "yes".

De naam YES onwaardig

Stronzo ...

Heeft niet veel meer met progessive rock of Yes te maken, deze Jon Davison solo cd met wat begeleiding van ouwe Yes leden. Vergelijken heeft helemaal geen zin. Aardige liedjes, meer niet. Subway walls is nog wel goed te doen. jammer.

Dit album is wel de slechtste van Yes, diepte punt is nr. 3, alleen de nummers 1 en 6 vind ik nog wel de moeite waard, ...jammer dat het zo moet aflopen, met deze ooit zo goede symfonische rock groep.

Iets zegt me dat ik dit album maar eens links moet laten liggen.