Yes - Heaven & Earth (2014)

Best benieuwd naar. De eerste met Jon Davison, en ik vond Fly From Here ook best goed (eerste Yes-plaat die ik ooit heb gehoord). Intussen heb ik Close to the Edge meermaals beluisterd. Opgepast fanboys, ik vind het geen slecht album, maar waarschijnlijk heeft-ie vaak een nostalgische waarde, want ik vind het persoonlijk geen baanbrekend album tussen alle andere albums die ik ken. En in 1972 was ik min zeventien jaar oud... Gisteren zijn Relayer, Going For The One en Fragile toegekomen in de bus, dus ik weet wat te doen morgen. Deze Heaven & Earth schaf ik me ook wel aan. Ziezo, de rest van de discografie kan ik links laten liggen, als ik zo de stemgemiddeldes hier zie?

Pas op, Relayer vind ik wat zware kost, Going for the One is middelmatig (redelijk), Fragile goed....

De tracklist spreekt boekdelen Net Fragile uitgeluisterd. Klonk niet slecht op het eerste gehoor! Groeipotentie zoals bij zovele platen, neem ik aan...

'Awaken' op repeat! Hemels mooi nummer, kan niet missen. Rest van de plaat is inderdaad redelijk.

Ik moet me nog steeds eens wat verdiepen in Yes, maar waar te beginnen? De mannen hebben inmiddels een stevige discografie...

Over het algemeen staat hun jaren 70 het best aangeschreven. Ik zou zeggen, start met The Yes Album (1970) en pak in elk geval Fragile (''71'') en Close To The Edge ( ''72'' én meesterwerk ) mee. Behoren tot hun beste albums.

Verder vind ik zelf de Yes biografie wat grillig van aard.

Albums als vooral Tales Of A Topograghic Ocean( té pretentieus) en Tormato ( matig) zijn niet aan mij besteed.

Voor de meer rockgerichte Yes, kom je uiteindelijk in de jaren 80 terecht. Met Trevor Rabin i.p.v Steve Howe.

Het is maar net waar je hart ligt. Veel fans vinden het vrij zware experimentele Relayer bijvoorbeeld hun finest hour.

Yes vind ik ook geen band om echt alles van aan te schaffen. Persoonlijk kan ik helemaal niets met Trevor Rabin en Trevor Horn. Alles uit 1971-1977 is de moeite waard eens te beluisteren, al waardeert niet iedereen Tales from Topographic Oceans . Keys to Ascension is ook een mooi liveoverzicht, beter dan Yessongs en het wat duffe House of Blues.

Het debuut en Time and a Word zijn leuk, maar niet essentieel. Fly From Here vind ik net iets beter. Talk niet echt de moeite waard (door de lompe productie). Heb onvoldoendes uitgedeeld aan Tormato, 90125 en Magnification. Big Generator ken ik half en zou ook niet hoger dan 2* of 2,5* scoren.

Ben eigenlijk alleen nog benieuwd naar de Union-periode, omdat ik wel wil weten hoe zo'n grote line-up klinkt. Diverse leden hebben ook toffe soloplaten gemaakt, vooral Rick Wakeman.

Union is een interessant project, maar op de plaat valt het me bitter tegen achteraf. Twee formatie's waarvan Jon Anderson deel uitmaakt van beiden.
Live was het overigens wel erg goed. De heren hadden er lol in en muzikaal was het van een onwijs hoog niveau.

The Ladder vind ik best een goed album. In ieder geval een fris geluid met een aantal uitstekende songs.
Fly With Me kan er mee door, al vind ik bepaalde keuzes op die plaat niet geweldig.

Ben niet heel erg benieuwd naar deze nieuwe. Alweer een Anderson look a like in de groep.
Het maakt het er niet geloofwaardiger op allemaal.

Yes is voor mij nu duidelijk iets uit het verleden.

De eerste 10 jaar van de band zijn prima. Ik heb zelf weinig met Relayer en Tales from topographic Oceans vind ik een hele zit. Drama bezie ik maar met andere (lees Buggles) ogen.

Dan is er de hele ommezwaai naar de Trevor Rabin periode. Heb ik ook weinig moeite mee. Veel moderne bomast met de vingervlugge en talentvolle Rabin op gitaar. ABW&H is sterk.

Qua groepsgeluid vind ik de aanwezigheid van Wakeman en Anderson vrij essentieel en ook kenmerkend voor het groepsgeluid. De rest van de bandleden kunnen mij eigenlijk gestolen worden, dan wel uit te wisselen met anderen.

De bloedeloosheid, de terugkeer naar de Buggles ook, hadden we met Fly with me. Ik heb er weinig vertrouwen in.

Ik vind ook dat Wakeman en Anderson in hun rol de beste keuze is voor Yes.
Maar vergis je niet in Squire en Howe. Toch wel heel kenmerkend voor de sound van de band.

Als drummer is Allan White al 41 jaar een zekerheidje, maar ik ben meer gecharmeerd van het drumwerk van Bruford.
Die gaf het wat meer swing en frivoliteit. White heeft een vrij logge manier van spelen. Meer een rockdrummer die in een progband speelt.

Mee eens, en ik heb ook een zwak voor Going for the One. Van de latere Yes vind ik The Ladder en Magnification behoorlijk goed, al wordt het niveau van de '70 niet meer gehaald.

Magnification ken ik niet. Kwam in een periode uit dat mijn interesse in de band wat minder werd.
Vooral ook door de constante wisselingen in de band.
Wellicht toch eens beet pakken. Werd aardig ontvangen weet ik nog.

Going For The One is duidelijk een album waar de groep qua hoovliegerij een paar stappen terug doet.
Coherent album. En met Awaken. Prachtstuk.

Ik luister graag naar bepaalde nummers van Yes. Bv een ouwetje als Astral Traveller (1970) of, inderdaad, Awaken, maar ook bv Starship Trooper. Ik vind de eerste twee live albums ( Yessongs en Yesshows ) helemaal hieperdepiep hoera !

Mooiste nummer is, imo, nog altijd 'And you and I'...

Ik ben nog naar de Union tour (1991 ?) geweest en heb toen ontzettend genoten (heb zelfs nog ergens een ongewassen bezweet handdoekje van Squire op zolder).

Ik heb er over nagedacht om ze, dit jaar, te gaan zien in 013. Maar was bang voor wat oude krasse knarren. En ik geloof dat ik liever de droom laat voortgaan.. De jaren van de TROS 'LP show' van Wim van Putten enzo... (Anyone remember ?).

Maar goed, benieuwd naar deze Heaven & Earth. En ergens heb ik het gevoel, zoals ik Yes ken, dat deze band nooit zal stoppen. Hun kids zullen het gaan overnemen (is links en rechts al eens mee gemusiceerd door wat nazaten)

Yes in Tilburg - ZwareMetalen.com

Krasse knarren. Dat zeker, maar wat een geweldig optreden.

Ik was er op 21 mei bij in Brussel en was behoorlijk onder de indruk.
De fundering van Howe, Squire en White stond als een huis en ook de stem van Davison was niet onverdienstelijk.

Steve Howe is in mijn beleving toch wel een van de allerbeste en meest unieke gitaristen van de laatste 50 jaar.
De beste man ziet er al sinds de jaren 70 uit als een of ander fossiel, maar wat hij uit zijn snaren weet te toveren is nog steeds spectaculair.



Grappig, ik heb door het optreden in Brussel ook weer nieuwe waardering gekregen voor Going for the One.

En op een of andere manier was dat voor mij 'de verrassing' van de avond. En dat maakt mij dan ook weer gruwelijk benieuwd naar deze nieuwe plaat.

Ben benieuwd. Hoes typisch Yes

Link

Believe Again nu te beluisteren via Soundcloud.

Niet echt van onder de indruk.

Going for the One was het laatste Yes album dat mijn interesse wekte, en als ik mag afgaan op Believe again zal daar met dit nieuwe album geen verandering in komen.

Maar bedankt voor de link, Stalin.

Jeetje, die keyboards in het begin, hoe 90s/gedateerd kan het klinken
Halverwege het lied heeft het batterijtje in m'n koptelefoon het voorgoed begeven, dus nu moet ik om kwart over 12 op zoek naar een nachtwinkel die AAA-batterijtjes verkoopt... Tot 4:00 was er alleszins niet veel dat me deed, beetje voortkabbelend ongeïnspireerd geneuzel in de marge, maar ik kan evengoed m'n woorden terugnemen in de nabije toekomst. Wat zegt één luisterbeurt ook...

N.a.v. m'n vorige post: Fragile en vooral Close to the Edge zijn eindelijk, na vijf jaar, wat meer opengebloeid en ik kan ze nu echt enorm appreciëren en ervan genieten. CttE in z'n geheel en Fragile ook bijna helemaal, al is die nogal fragmentarisch. Maar Roundabout, South Side of the Sky en Heart of the Sunrise zijn echt knallers. Blijft wel echt early 70s klinken natuurlijk, dus wat vlakke productie (mijn versies toch). Op naar Going for the One, Relayer en The Yes Album!

Linkje beluistert. ( bedankt hiervoor) Bijna eng hoe ook Jon Davison een perfecte copie van Jon Anderson blijkt te zijn.

Het nummer zelf vind ik niet bijzonder. Yes wordt wat lachwekkend vind ik. Fantastische musici, maar hoe geloofwaardig kun je blijven om steeds op zoek te gaan naar vocalisten die precies als Anderson klinken.

Yes is voor mij verleden tijd. Begin hier ook niet meer aan.

Ik volg Yes al vanaf hun bestaan. Iedereen weet wel dat de superstatus van begin jaren zeventig nooit meer gehaald zal worden. Zal duidelijk zijn. Voor mij blijft Yes toch de stem van Jon Anderson. De muziek blijft genieten. Fantastische musici. Toch jammer dat Jon in het verleden uit de band is gezet. Nooit kunnen begrijpen. Jon maakt nu noch steeds mooie muziek. Het nieuwe album van Yes blijft spannend. Zal het laatste studioalbum zijn vrees ik.

Ik vrees van niet eigenlijk.

Als ze slim zijn.... Want dit is een erg suffe plaat geworden!

Want ?

Wat kan Yes nu nog toevoegen ? De highlights liggen al heel ver achter hun. Het verbaasd mij trouwens nog dat ze met enige regelmaat albums blijven uitbrengen.

Maar het is hun eigen tribute band geworden, met vocalisten die worden geselecteerd op het uiterlijk en stem van de gewezen Jon Anderson.

Hoe geloofwaardig wil je dan nog zijn. Inpakken en wegwezen.

Inderdaad: inpakken en wegwezen met "Heaven & Earth (2014)" en in de huiskamer, slaapkamer, auto, tent of waar dan ook lekker genieten van dit nieuwste Yes album . Immers, sinds het vorige album "Fly from here" heb ik weer alle vertrouwen in deze symfonische superband!

Inderdaad niet netjes naar Anderson toe. Maar dat gaat al jaren zo. Er zullen, heb je wel eens vaker met collega', wat dingetjes dwars zitten. Hebben ook niet de makkelijkste karakters die jongens (mannen) van Yes. Amai, herinner je de Reunion periode ? 2 Yessen..

Tsja, podium. Als je hart daar ligt en je haalt je energie, je lol, (je geld), je uitdaging, daar uit dan moet je doen wat je hart je ingeeft (vind ik). En ergens is er ook wel behoefte aan bij fans. Ik wil bv nog eens heel graag een Paul McCartney zien ! Zoals hij pas geleden bij dat Amerikaanse Beatle tribute een aantal nummers speelde.. Nou, dan gaat mijn muzikale hart wel kloppen, hoor...

Deze nieuwe cd staat (alleen nog met het nummer 'Believe Again') op Spotify. We gaan het eens beluisteren..

Niet spannend, saaie nummers, het ene oor in, het ander oor uit en een vlakke productie. Het Klinkt gewoonweg suf. Is dat genoeg want?