menu

Kayak - Kayak (1974)

Alternatieve titel: Kayak (2nd Album)

mijn stem
3,68 (108)
108 stemmen

Nederland
Rock
Label: Bovema Negram

  1. Alibi (3:40)
  2. Wintertime (2:52)
  3. Mountain Too Rough (3:58)
  4. They Get to Know Me (9:19)
  5. Serenades (3:34)
  6. Woe and Alas (3:02)
  7. Mireille (2:12)
  8. Trust in the Machine (6:07)
  9. His Master's Noise (1:46)
  10. We Are Not Amused * (3:01)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 36:30 (39:31)
zoeken in:
Fedde
Er was al een fraaie remaster beschikbaar van Esoteric, maar vanaf 30 oktober ook in de goedkope 2For1-serie van Universal, samen met debuutalbum See See The Sun. Beetje minder kwaliteit wellicht en geen bonustracks, maar dat is te doen voor circa 12 euro per set.

avatar van SemdeJong
3,5
Met Alibi begint het album gelijk sterk. Wintertime is een een lekker afwisselend nummer met heerlijke zang net als de het rustige Mountain Too Rough. They Get to Know Me is een bijzonder lang en afwisselend nummer. Serenades heeft een mooi pianospel en pittig gitaargeluid en mooi samenzang. Woe and Alas begint als een soort van ballad wat met het nummer Mireillein een spaceachtige sound over gaat en dat gaat over in een soort van marsmuziek. His Master's Noise sluit het album waardig af. Het is een kort maar krachtig album wat voor de tijd waarin het gemaakt lekker fris klinkt.

Fedde
Het tweede, eigenlijk titelloze album van Kayak kwam al in mei '74 uit en bewees, ondanks de kortere speelduur, dat de band gegroeid was. Max Werner profileerde zich, veel meer dan op See See the Sun, als zanger van de band. Scherp, bijterig soms en met een metaalklank die uit een geluidsprocessor lijkt te komen, maar die bestond toen nog niet. Twee songs haalden het tot single: Wintertime en later Serenades als B-kantje van We Are Not Amused (1975).

De groei is vooral goed hoorbaar in de productie. Ik denk aan het prachtige Mountain Too Rough met orkest en piano. Meer dynamiek en opmerkelijk beter gespeeld en gezongen dan op de voorganger.

Serenades geeft al een beetje de richting aan van het latere Kayak en zou zomaar op Periscope Life gepast hebben.

They Get to Know Me heeft nog veel van Yes en Pink Floyd in zich, compleet met lang duellerende gitaren en synths. Ook Trust in the Machine is erg proggy en zwelgt in de mellotron. Zo'n nummer kon in 1974 in het wijkjongerensentrum met vloeistofdia's nog op waardering rekenen. Nog geen jaar later zou er in datzelfde jeugdhonk een draaiende spiegelbol naar het plafond gehesen worden. Zo snel ging het in dat jaar.

His Master's Noise was bedoeld als titeltrack van het album, maar de band was zo slim om hiervan af te zien. Een schadeclaim van HMV paste niet in het budget. Wel een erg mooi gezongen nummer met sobere pianobegeleiding.

Mooi contrastrijk album. Kayak bijna aan de top!

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
Voor mijn gevoel een fractie minder dan het debuut, maar ik vind het moeilijk om precies aan te geven waarom. Misschien omdat de nummers net wat minder spectaculair zijn en er net wat minder krakers op staan, maar verder ook geen echt slechte nummers (hoewel Mountain too rough wel wat minder is), en de bron van goede melodieën is ook nog niet uitgeput. Hoogtepunten zijn voor mij de bijzonder classy single Wintertime en het spetterende They get to know me met weer superbe zang van Max Werner en een lekkere gitaarsolo die zó aan de versterker van Chris Koerts lijkt te zijn ontsnapt. Uitstekende opvolger.

avatar van Marco van Lochem
4,0
De tweede van Kayak doet nauwelijks onder voor het debuut van een jaar eerder. "WINTERTIME" werd een hitje en is weer een voorbeeld van Nedersymfo, iets waar componist en toetsenist Ton Scherpenzeel zich langzaam in bekwaamde. Met de 2 lange tracks "THEY GET TO KNOW ME" en "TRUST IN THE MACHINE" bewezen ze naast kortere, toegankelijkere songs, ook echte symfo songs te kunnen maken, die kunnen wedijveren met buitenlandse acts. Een goede, vaak moeilijkere tweede plaat van Kayak met een in goede vorm verkerende zanger Max Werner, die met zijn stem de band een eigen geluid geeft.

avatar van jorro
4,0
Prachtplaat. Nog steeds op vinyl in bezit (net als een paar andere Kayak albums). Moeilijk om maar twee favoriete nummers te kunnen kiezen (Wintertime en They Get To Know Me) want ook Trust in the Machine is een prachtig nummer. Leuke hoes ook.

Geheel terecht in de OOR jaarlijst 1974. Alleen op een te lage positie (49)

avatar van Wandelaar
4,5
Niet te lang dit album en je verveelt je geen moment. Een bundeling van alle creatieve krachten. Inmiddels mijn favoriete album van de band en terecht gekomen in mijn album Top 10.

Fedde schreef:
Er was al een fraaie remaster beschikbaar van Esoteric, maar vanaf 30 oktober ook in de goedkope 2For1-serie van Universal, samen met debuutalbum See See The Sun. Beetje minder kwaliteit wellicht en geen bonustracks, maar dat is te doen voor circa 12 euro per set.


Ik ben wel benieuwd naar de geluidskwaliteit van deze boxset uit 2015. Dit jaar is er van Kayak ook een The first five editie uitgekomen maar ik vrees hierbij een beetje voor loudness war. Hopelijk valt dat op de versie uit 2015 nog mee. Iemand ervaringen, misschien ook wel met de first five boxset?

avatar van Wandelaar
4,5
musicmartijn schreef:

Ik ben wel benieuwd naar de geluidskwaliteit van deze boxset uit 2015. Dit jaar is er van Kayak ook een The first five editie uitgekomen maar ik vrees hierbij een beetje voor loudness war. Hopelijk valt dat op de versie uit 2015 nog mee. Iemand ervaringen, misschien ook wel met de first five boxset?
Met de First Five Boxset heb ik geen ervaringen. Wel kan ik je melden dat dit tweede album erg goed klinkt op de uitgave van 2015. Het debuutalbum See See The Sun echter, in dezelfde set, is qua geluidskwaliteit teleurstellend.
Dan ben je beter uit met de duurdere Esoteric-versie of ook wel de uitgave die Hans van Vuuren op zijn Pseudonym-label uitbracht in de jaren '90.

WandelaarDank voor de info, top. Vaag dat het geluid van het debuut in deze set slechter klinkt. Ik heb vandaag The first five van Alquin via de bibliotheek geleend en de dynamiek (gemeten via het programma TT DR offline) is in ieder geval prima. Zo op het eerste gehoor de geluidskwaliteit ook. Dat geeft hoop voor de First five editie van Kayak, die de bieb in bestelling heeft. Als die ook OK is dan ga ik voor deze editie. Is ook makkelijker te krijgen, en je hebt voor 25 euro 5 albums plus een bonus CD.

5,0
Ik denk dat ik in 1973 al naar een concert van Kayak ben geweest. Dat was in de Doelen in Rotterdam. En niet in de grote zaal maar in de voorhal (foyer?) als je net binnenkwam en dan rechts voor het raam. Ik denk dat ik de allerjongste bezoeker was (10 jaar) en mijn vader misschien wel de oudste (eind dertig). In ieder geval heeft het concert ontzettend veel indruk op me gemaakt. Het was sowieso ook mijn allereerste popconcert. Mijn vader was kennelijk minder enthousiast want het was verder een eenmalige gebeurtenis. Pas toen ik een jaar of 18 was en vrienden meekreeg, ben ik heel veel vaker naar popconcerten geweest. Ik weet me nog goed te herinneren aan het concert dat ze een nummer speelden met allerlei experimentele synthesizer geluiden. Geluiden die ik toen nog nooit gehoord had en die ik toen waanzinnig vond. Ik weet ook nog toen ik later hun debuut lp voor mijn verjaardag kreeg, dat ik teleurgesteld was dat het nummer met de rare synthesizergeluiden niet op deze plaat stond. Maar op de tweede plaat een jaar later stond het nummer dus wel. Trust in the machine. Dit was nummer 5 in mijn lp collectie en ook deze lp heb ik grijs gedraaid. Naast Trust in the machine was ook They get to know me een favoriet. Maar eigenlijk zijn alle nummers van de plaat erg goed. Ook nu nog. Bij de debuut lp zat er nog een inlegvel in de hoes. Bij deze lp had ik die in ieder geval niet. Hoewel ik me goed voor kan stellen dat die er eigenlijk wel bij hoorde. Op de eerste plaat was de informatie over de plaat heel uitgebreid. Maar bij deze plaat was het zowat het tegenovergestelde. Dit was wel erg minimaal. Alleen de titels van de nummers en verder niets. Al had ik toen destijds ook wel dat Kayak behang in mijn slaapkamer willen hebben.

avatar van echoes
4,5
Ik ben iets jonger dan rrrobb en zag Kayak pas voor het eerst bij de reünie in 2000. In het oude Tivoli aan de oude gracht in Utrecht speelden De Kast en Marco Borsato in het kader van de avond van de Nederlandse muziek oid en op de dag zelf werd op de radio aangekondigd dat het herenigde Kayak aan het eind een paar nummers zou spelen. Blijkbaar waren er nog kaarten en ben ik daar met wat vrienden naartoe gegaan. Dat was toch wel een fantastische ervaring zeg. Nooit gedacht dat ik Kayak ooit live zou horen en dan ook nog met Max Werner als zanger! Een paar maanden later was ik ook bij de album presentatie in Paradiso. Weergaloos! Deze tweede plaat heb ik als tiener heel veel gedraaid. Het was niet mijn vijfde elpee, maar wel één van de eerste 20 die ik kocht denk ik. Blijft een fantastische plaat!

avatar van Roxy6
4,5
rrrobb schreef:
Ik denk dat ik in 1973 al naar een concert van Kayak ben geweest. Dat was in de Doelen in Rotterdam. En niet in de grote zaal maar in de voorhal (foyer?) als je net binnenkwam en dan rechts voor het raam.


Leuk rrrobb, ik ben bij datzelfde concert geweest in De Doelen, ook als piepkuiken, maar ook op mij heeft het destijds een verpletterende indruk achter gelaten!
Hard maar erg goed. Ik kende de band toen enkel nog maar van de singles Lyrics en Mammoth. die vond ik beiden erg goed, net als jij kreeg ik vrij snel daarna de eerste Lp's die ik grijsgedraaid heb. Het prachtige werk op het debuutalbum ben ik later- toen ik begreep hoe vernuftig het in was gecomponeerd en uitgevoerd- nog meer gaan waarderen.
Het bovenstaande album lag iets makkelijker in het gehoor, maar is absoluut een evergreen, de geweldige single Wintertime en de lang uitgesponnen nummers zijn super.

Toch is het derde album dat hierna kwam Royal Bed Bouncer mijn absolute favoriete Kayak album, met de zang van Max Werner (die voor mij zo essentieel is voor het oorspronkelijke Kayak geluid), dit album kent ook enkel maar top nummers en blijft altijd boeien.

Wat hebben de jaren zeventig toch een groot aantal geweldige albums voortgebracht!

In '72-'73 zag ik ook Earth & Fire voor het eerst live bij en concert in Wijchen, Jerney nog met haar grote luizenbol coupe, de tijd van memories.

Beide groepen hebben daardoor een extra plaats in mijn hart veroverd wat betreft Nederpop muziek, zulte platen worden nu helaas niet meer gemaakt.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:49 uur

geplaatst: vandaag om 08:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.