Kayak - Kayak (1974)

They Get to Know Me vind ik het mooiste nummer van de plaat en van het hele oeuvre van Kayak!

Sluit ik me graag helemaal bij aan.

Vindt dit hun beste album.......!

Ik ga nog steeds voor See see the sun

Voor mij niet zo spectaculair als hun debuut, maar vooral de twee lange nummers zijn fantastisch.

Ja alleen daarom kan je dit al kopen. Heb ze trouwens op een andere cd staan.

Geenszins teleurstellende opvolger van het debuut See See The Sun. They Get To Know Me is erg mooi uitgewerkt met een Rick Wakemanachtige jazzy keyboardsolo en een magistraal opgebouwde mellotron/gitaar outtro. Trust In The Machine heeft veel Yes ingredienten met een duidelijk stukje Earth & Fire (Song Of The Marching Children) in het midden. Wintertime en Serenades waren de singles van dit album.

wintertime is een zeer sterk nummer. kijk voor de aardigheideens op youtube. Max Werner op zijn sterkst

nu na zoveel jaar vind ik royal bed bouncer wat gedateerd klinken en deze typische sympho plaat toch beter.

Leuke plaat, maar meer ook niet. Het is iets minder speels dan See See the Sun en komt serieuzer over, maar ook een beetje ongeïnspireerd. Mogelijk gewoon de stilte voor de storm van 1975.

Met dit album is het bij mij begonnen. Jeugdsentiment, maar nog steeds een briljante plaat. Fantastische nummers op eigen wijze gezongen door Max Werber. De cd is echter niet meer te krijgen, behalve af en toe via amazon voor veel geld. Dus onlangs maar eens de platenmaatschappij aangeschreven en jawel hoor, ze hadden gelukkig nog een exemplaar liggen.

Ja, YES-invloeden genoeg. En dat heb ik dan ook altijd het enige minpunt gevonden aan Kayak: het wat steriele geluid van Johan Slager, een schim van Steve Howe. Verder een geweldige band, in ieder geval zeker de eerste vijf albums met Max Werner.

Tis wat met die gitaren bij jou he Eigenlijk was Slager wel een van de weinigen die het geluid van Howe en Hackett het dichtst benaderde in die tijd. Inderdaad moet ik ook toegeven dat hij hun nivo nooit heeft gehaald hoewel hij er toch zeer genietbaar werk mee heeft afgeleverd.

Ha ha, ja, ik heb wel wat met gitaren, ben vooral gevoelig voor de toon. Maar verder is het inderdaad beter het goede te benadrukken. De solo in They get to Know me is erg mooi.

Ben het oudere werk weer aan het luisteren, geinspireerd door de Journey Through Time concerten. Gaaf om een song als They Get To Know Me live te horen, de band speelt misschien wel beter dan ooit. Maar dit origineel blijft ook gaaf.

We zijn aan het lobbyen voor de nieuwe setlist voor het vervolg van de tour dit najaar....... Reason For It All en Trust In The Machine worden redelijk ontvangen in de polls.

Mocht iemand nog de live video van "They Get To Know Me" hebben, dan hou ik mij van harte aanbevolen. Is van een live opname uit 1973. Staan verschillende songs van dat concert op youtube en "They Got To Know Me" stond daar eerst ook tussen, maar is helaas verdwenen. Prachtig om die opbouw met die Mellotron te zien.

Die is inderdaad verdwenen........ eigenaardig, want de rest staat er nog wel........voorlopig.

Dit album is wat steviger en Max Werner kan hier vocaal helemaal los. Soms teder, vaak scherp zoals in They Get To Know Me. Ook hun kortste album. Mijn lievelingsalbum uit '75 volgt hierop maar hier zijn nog echt de lange albumtracks te vinden.

Ik was zomaar vergeten dat ik deze ook nog in bezit had.
Het kwam weer boven nadat ik edje 1969 zijn stukje las vanmiddag.
Maar weer eens opgezet dus.
Fijn album, al ben ik weinig meer bezig met progrock uit de 70er jaren.
Goed bandje hoor Kayak. Een eigen handtekening, al zijn voorzichtige invloeden van de britse lichting enigzins hoorbaar.

Max Werner heeft die typerende snerpe cynische strot en kan ook nog eens prima overweg met de toen populaire mellotron.
Scherpenzeel heeft originele sounds,drummer Koopman is vooral functioneel en gitarist Slager is misschien niet de meest onderscheidende gitarist, maar wat hij brengt past in het totaalgeluid.

Aardige mix van melodieuze pop/rock ( Wintertime, Mireille) en de meer proggerichte stukken als They Get To Know Me en Trust In The Machine.
Geen tijdloos document- het is echt een produkt van die tijd- maar kwalitatief een prima plaat.

En ik had hier zelfs nog nooit gestemd.

Prima progrock van Nederlandse bodem. Dit is het album van They got to know me en Trust in The Machine.
En natuurlijk de vocalen van Max Werner.

Dit is toch wel hoe ik Kayak het liefst mag horen.

Ja, mee eens. Ik vind de switch toendertijd met Edward Reekers geen verkeerde, want dat is ook een prima zanger.
Echter raakte Kayak wel wat van zijn uniekheid kwijt.
Vooral Werner had toch wel iets heel unieks als vocalist.

Kayak 1974.... Prachtig gewoon!

KAN HET NOG !!!! ???

Je bedoelt Werner terug? Hij leeft nog, dus ja, HET KAN.
PS In april komt een dubbelverzamelaar met alle singles A+B kantjes uit van Kayak. Vooral de B-kantjes lijken me leuk.

Volgens mij is ie om gezondheidsredenen gestopt na de tour van Close To The Fire.
Ik denk niet dat ie terugkeert. Maar wie weet.
Kayak ging toch door met een andere bezetting ?

Ja, Max Werner kwam ongelukkig tussen de spoorbomen terecht en trok het touren niet meer.Ik zie hier dat zijn solo-singles ook op de nieuwe Kayak verzamelaar komen. Muzikaal is Kayak wel gegroeid, dat hoor je ook aan het nieuwe album Cleopatra. Qua beleving waren die eerste jaren voor mij toch interessanter. Mede door Max Werner. Het klopte allemaal als een bus: chemie.

Andere vocalisten ja, dus in theorie blijft de mogelijkheid aanwezig. Voor zover Werner er nog zin in zou hebben en de mate van gebrouilleerdheid een en ander niet in de weg zou staan uiteraard. Je verneemt niets meer over hem in de media dus persoonlijk zou ik me er maar niet te veel op verheugen.

Hij is of was postbode toch ?

Dat zal allicht meer brood op de plank hebben gebracht dan zijn muziekcarriere ja.

Het laatste wat mij van hem bekend is dat hij samen met gitarist Johan Slager een studio beheert ergens in het Gooi. Wat hij daarmee nog heeft voortgebracht moet me dan totaal zijn ontgaan.

Een van de eerste elpees die ik kocht. Een plaat vol nostalgie, zoals alle albums met Max Werner. Misschien de technisch minst begaafde zanger, net zoals gitarist Johan Slager het niet haalt bij Joost Vergoossen, maar toch: een unieke stem, een uniek geluid. Songs met diepte en magie. Een album dat je in vervoering brengt. Max Werner terug? Ja, graag!