Kayak - Kayak (1974)

Voor mijn gevoel een fractie minder dan het debuut, maar ik vind het moeilijk om precies aan te geven waarom. Misschien omdat de nummers net wat minder spectaculair zijn en er net wat minder krakers op staan, maar verder ook geen echt slechte nummers (hoewel Mountain too rough wel wat minder is), en de bron van goede melodieën is ook nog niet uitgeput. Hoogtepunten zijn voor mij de bijzonder classy single Wintertime en het spetterende They get to know me met weer superbe zang van Max Werner en een lekkere gitaarsolo die zó aan de versterker van Chris Koerts lijkt te zijn ontsnapt. Uitstekende opvolger.

De tweede van Kayak doet nauwelijks onder voor het debuut van een jaar eerder. "WINTERTIME" werd een hitje en is weer een voorbeeld van Nedersymfo, iets waar componist en toetsenist Ton Scherpenzeel zich langzaam in bekwaamde. Met de 2 lange tracks "THEY GET TO KNOW ME" en "TRUST IN THE MACHINE" bewezen ze naast kortere, toegankelijkere songs, ook echte symfo songs te kunnen maken, die kunnen wedijveren met buitenlandse acts. Een goede, vaak moeilijkere tweede plaat van Kayak met een in goede vorm verkerende zanger Max Werner, die met zijn stem de band een eigen geluid geeft.

Niet te lang dit album en je verveelt je geen moment. Een bundeling van alle creatieve krachten. Inmiddels mijn favoriete album van de band en terecht gekomen in mijn album Top 10.

Ik denk dat ik in 1973 al naar een concert van Kayak ben geweest. Dat was in de Doelen in Rotterdam. En niet in de grote zaal maar in de voorhal (foyer?) als je net binnenkwam en dan rechts voor het raam. Ik denk dat ik de allerjongste bezoeker was (10 jaar) en mijn vader misschien wel de oudste (eind dertig). In ieder geval heeft het concert ontzettend veel indruk op me gemaakt. Het was sowieso ook mijn allereerste popconcert. Mijn vader was kennelijk minder enthousiast want het was verder een eenmalige gebeurtenis. Pas toen ik een jaar of 18 was en vrienden meekreeg, ben ik heel veel vaker naar popconcerten geweest. Ik weet me nog goed te herinneren aan het concert dat ze een nummer speelden met allerlei experimentele synthesizer geluiden. Geluiden die ik toen nog nooit gehoord had en die ik toen waanzinnig vond. Ik weet ook nog toen ik later hun debuut lp voor mijn verjaardag kreeg, dat ik teleurgesteld was dat het nummer met de rare synthesizergeluiden niet op deze plaat stond. Maar op de tweede plaat een jaar later stond het nummer dus wel. Trust in the machine. Dit was nummer 5 in mijn lp collectie en ook deze lp heb ik grijs gedraaid. Naast Trust in the machine was ook They get to know me een favoriet. Maar eigenlijk zijn alle nummers van de plaat erg goed. Ook nu nog. Bij de debuut lp zat er nog een inlegvel in de hoes. Bij deze lp had ik die in ieder geval niet. Hoewel ik me goed voor kan stellen dat die er eigenlijk wel bij hoorde. Op de eerste plaat was de informatie over de plaat heel uitgebreid. Maar bij deze plaat was het zowat het tegenovergestelde. Dit was wel erg minimaal. Alleen de titels van de nummers en verder niets. Al had ik toen destijds ook wel dat Kayak behang in mijn slaapkamer willen hebben.