Stiff Little Fingers - Nobody's Heroes (1980)
mijn stem
43 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Punk
Label: Chrysalis
-
Gotta Gettaway (3:35)
-
Wait and See (4:26)
-
Fly the Flag (3:45)
-
At the Edge (2:57)
-
Nobody's Hero (4:10)
-
Bloody Dub (3:48)
-
Doesn't Make It Alright (5:48)
-
I Don't Like You (2:41)
-
No Change (1:57)
-
Tin Soldiers (4:47)
-
Bloody Sunday * (3:24)
-
Straw Dogs * (3:30)
-
You Can't Say Crap on the Radio * (2:50)
-
Jake Burns Interview, Pt. 2 * (15:08)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
37:54
(1:02:46)
0
geplaatst: 17 oktober 2007, 08:02 uur
Vreemd dat dit album zo laag gewaardeerd wordt.
Staan toch enkele goede nummers op zoals
Nobody's Hero, Bloody Dub en Tin Soldiers.
Staan toch enkele goede nummers op zoals
Nobody's Hero, Bloody Dub en Tin Soldiers.
0
geplaatst: 16 januari 2008, 14:30 uur
Die Specials-cover vind ik minder, en Dub gaat ze ook niet echt al te goed af, maar de eerste vijf nummers doen écht niet onder voor Inflammable Material.
Uiteindelijk gewoon weer een heel sterk, opgefokt album.
Uiteindelijk gewoon weer een heel sterk, opgefokt album.
0
geplaatst: 27 januari 2008, 18:56 uur
Ierse straatvechtertjes die een punkgroepje oprichten en daarmee een stel forse albums op onze borden gooit.
Fors, drammerig en 'in your face' zoals echte punkrock moet zijn.
Na de eerste lp Inflammable Material dacht iedereen dat het een eendagsvlieg was maar deze Nobody's Heroes geeft een nieuwe, krachtige doffel in de lever!
Opstandig, dwars en luid maken ze hun ongenoegen kenbaar over het bikkelharde leven in Noord-Ierland.
Nobody's Hero, Gotta Gettaway, Tins Soldiers en Wait and See zijn de prijsbeesten van dienst!
Blijft ook na bijna 30 jaar (dertig!) serieus de moeite.
Fors, drammerig en 'in your face' zoals echte punkrock moet zijn.
Na de eerste lp Inflammable Material dacht iedereen dat het een eendagsvlieg was maar deze Nobody's Heroes geeft een nieuwe, krachtige doffel in de lever!
Opstandig, dwars en luid maken ze hun ongenoegen kenbaar over het bikkelharde leven in Noord-Ierland.
Nobody's Hero, Gotta Gettaway, Tins Soldiers en Wait and See zijn de prijsbeesten van dienst!
Blijft ook na bijna 30 jaar (dertig!) serieus de moeite.
0
geplaatst: 11 september 2010, 13:03 uur
Deze is ook goed....
Streepjescode leest: nobody's heroes.....
Streepjescode leest: nobody's heroes.....
0
geplaatst: 10 februari 2025, 07:36 uur
Heb indertijd de tweede plaat van het Noord-Ierse Stiff Little Fingers menigmaal in de bakken zien staan, maar de streepjescodehoes trok me totaal niet aan, ondanks de knipoog van het ontwerp van Nobody's Heroes. Verschenen bij Chrysalis, een grote speler in Europa, nadat het debuut bij Rough Trade was verschenen.
Afgelopen augustus beschreef ik dat album, dat me goed beviel. Om de één of andere reden willen de liedjes van deze opvolger niet landen, terwijl de groep nog even oprecht en gedreven klinkt. Ik krijg de vinger niet achter het waarom hiervan en ontdek dat de singles het in het Verenigd Koninkrijk best goed deden. In maart haalde At the Edge er #15 en in mei-juni single-met-dubbele-A-kant Nobody's Heroes/Tin Soldiers twee weken #36. Dat is best veel voor compromisloze, gepassioneerde punk, melodieus en rauw gezongen.
Op kant 2 staan het instrumentale Bloody Dub en cover Doesn't Make It Allright, oorspronkelijk van The Specials die zich gelijkertijd regelmatig in de schijnwerpers speelden. In beide nummers worden reggae en punk naadloos aaneen gesmeed. Sympathiek is Nobody's Heroes zeker, in mijn geval desondanks niet beklijvend.
In 2001 verscheen een uitgebreidere cd-editie met vier bonustracks, die niet onderdoen voor de rest. Plus een interview met frontman Jake Burns met daarin enkele hilarische anekdotes, vervolg van het interview dat op de bonusversie van Inflammable Material staat - grinniken hoe de groep onderhandelde met het label Virgin en hun baas Richard Branson! Burns is een goede verteller. Die versie-met-bonussen staat ook op streaming.
Mijn reis door new wave en aanverwanten kwam van de tweede van powerpopgroep The Knack en gaat terug naar de VS: het debuut van The Feelies.
Afgelopen augustus beschreef ik dat album, dat me goed beviel. Om de één of andere reden willen de liedjes van deze opvolger niet landen, terwijl de groep nog even oprecht en gedreven klinkt. Ik krijg de vinger niet achter het waarom hiervan en ontdek dat de singles het in het Verenigd Koninkrijk best goed deden. In maart haalde At the Edge er #15 en in mei-juni single-met-dubbele-A-kant Nobody's Heroes/Tin Soldiers twee weken #36. Dat is best veel voor compromisloze, gepassioneerde punk, melodieus en rauw gezongen.
Op kant 2 staan het instrumentale Bloody Dub en cover Doesn't Make It Allright, oorspronkelijk van The Specials die zich gelijkertijd regelmatig in de schijnwerpers speelden. In beide nummers worden reggae en punk naadloos aaneen gesmeed. Sympathiek is Nobody's Heroes zeker, in mijn geval desondanks niet beklijvend.
In 2001 verscheen een uitgebreidere cd-editie met vier bonustracks, die niet onderdoen voor de rest. Plus een interview met frontman Jake Burns met daarin enkele hilarische anekdotes, vervolg van het interview dat op de bonusversie van Inflammable Material staat - grinniken hoe de groep onderhandelde met het label Virgin en hun baas Richard Branson! Burns is een goede verteller. Die versie-met-bonussen staat ook op streaming.
Mijn reis door new wave en aanverwanten kwam van de tweede van powerpopgroep The Knack en gaat terug naar de VS: het debuut van The Feelies.
* denotes required fields.
* denotes required fields.