Godley & Creme - L (1978)

Zeer prettig gestoorde plaat van de twee ex-10cc leden. Waar Gouldman en Stewart met 10cc voornamelijk poppy nummers bleven maken, slaan studiowizards Godley en Creme hier juist weer helemaal door naar de andere (experimentele) kant.

Op deze plaat lijkt elk nummer continue van richting te veranderen, gaan de teksten helemaal nergens over, en net als een nummer ook maar enigszins pakkend dreigt te worden dan wordt dat onmiddelijk weer bruut verstoord door een of ander halfgaar experiment.

De heren lijken zichzelf en popmuziek in het algemeen niet erg serieus te nemen, maar het zit allemaal wel erg knap in elkaar, en ik mag er dan ook wel graag naar luisteren.

This Sporting Life en Punchbag zijn werkelijk geniaal. Alle twee een dikke vijf. De andere nummers trekken mijn stem echter naar een vier.
Jammer dat we niets meer van ze horen.

Godley & Creme weken niet meer samen . Waren vrees ik een beetje op elkaar uitgekeken na al die jaren .

Creme zit in de gelegenheidsband The Producers (met oa. Trevor Horn ) Godley was bezig om met Graham Gouldman nummers te schrijven . Ik weet alleen niet of dit ook een vervolg krijgt .

Zo te lezen willen ze (gg06) in 2011 weer nieuwe nummers schrijven.

http://www.gg06.co.uk/etc/newspage.htm

Ik vond deze mannen altijd de interessantste helft van 10cc, al was het alleen maar vanwege hun meesterwerk One night in Paris op The original soundtrack. L is ook een leuke plaat, maar wel vermoeiend en af en toe tamelijk geforceerd-geestig. Punchbag is natuurlijk weer zo'n ouderwets uitgesponnen collage-nummer, maar zelf vond ik het achterliggende verhaaltje van Sandwiches of you altijd ook erg leuk: "I respect the fact that you're waiting for Mr. Right (thinks: oh, am I wrong?)..."

Veel's te laag gemiddelde voor deze 2e plaat van de ex 10CC'ers.
Ik vraag mij regelmatig af hoe het 10CC had vergaan als dit duo in die band had gebleven.
Het had een stuk minder zoutloos geworden in ieder geval.
Anderzijds luisterend naar L, had het ook waarschijnlijk niet eens meer gekund.
Het staat verder dan ooit af van wat 10CC ooit was.
Dit is art-pop extravaganza. Nog extremer dan wat het duo in 10CC verzon.
Merkwaardig album, waar songmatig vaak geen touw aan vast te knopen is.
Zoek geen emotie of hits, want dit is geen plaat geworden om zieltjes te winnen.
Ik vermoed zomaar dat de relatieve flop van het debuut Consequences daar wel een rol in heeft gespeeld.
Een voor 1977 veel te ambitieus werkstuk en met name Godley was door de lauwe kritieken enigzins uit het veld geslagen.
Bewonderingswaardig is het dan wel dat er gewoon een experimentele plaat volgde.
Het is vermakelijk. Zeer knap gemaakt en de studiofoefjes en de creativiteit zijn niet van de lucht.
Natuurlijk over de top, maar het is georganiseerde chaos die op bepaalde momenten goed werkt.
Smaakvolle, goed gevonden ritmiek en een hoog van de hak op de tak gehalte.
De heren houden je wel bezig en hoewel erg druk, is het voor de liefhebber van onvoorspelbaarheid een aanrader.
Geen echte klassiekers hier op, maar wel uitstekend verzonnen werkjes, met met name Sporting Life als hoogtepunt.

Misschien wel het afreageer project van G&C.
De albums die volgden bleven voorlioig weird, maar werden beslist toegankeljjker.

Deze week weer gehoord. Ik sluit mij volledig aan bij de vorige post. Mooi omschreven, niets aan toe te voegen.

Tja, ik ben bang dat ik het er mee eens ben.

Ik hou erg van de stemmen van Lol Creme en Kevin Godley. Niet in de laatste plaats juist vanwege de herinneringen aan 10cc.

Ik probeer altijd zo "vindingrijk" te zijn door nieuwe muziek van vertrokken artiesten uit bands later toch weer met de oude band te mengen om alsnog een nieuw album-achtig iets van de oude band te krijgen.

Maar binnen één jaar zijn 10cc en Godley & Creme zover uit elkaar gegroeid, dat ik van de 10cc albums Deceptive bends en Bloody tourists (1977, 1978) en Consequences en L van Godley en Creme geen enkele leuke "oude" 10cc mix kan worden gemaakt. Ze klinken inmiddels zo verschillend. Terwijl ze dus in 1976 met z'n vieren nog een gerespecteerd album hebben gemaakt.

Zou het allemaal in het verlengde van de single Five o' clock in the morning van het Consequences album hebben gelegen, zou het nog hebben gekund. Maar ik heb het idee, dat dit nummer eigenlijk het laatste is geweest wat ze nog voor 10cc hadden geschreven en dat ze het daarna maar hebben overgeheveld naar het eerste Godley & Creme album.

Er is een periode geweest, dat Godley & Creme meer compact werk hebben geleverd en (vooral) singles hebben gemaakt met zowaar een redelijk hoog commercieel gehalte. Zoals An Englishman in New York, Under your thumb en Cry.
Een verzamel album daarvan is nog heel genietbaar.

En overigens nog steeds niet te mixen met latere 10cc albums.

Maar wat ze met hun eerste twee albums hebben gewild. Ik heb er nooit aan kunnen wennen.
Art Pop Extravanganza. Ik vind het een mooi verzonnen omschrijving. Hoe goed de muziek is, laat het mooi in het midden.

Er staan veel goede nummers op, maar op een gegeven moment wordt het allemaal iets te veel 'arty'. Dat was het mooie aan 10cc, waar Stewart en Gouldman voor tegenwicht en daardoor evenwicht zorgden.

Jammer dat ze geen samenwerking meer hebben kunnen vinden na How dare you. Want behalve Deceptive Bands hoor ik liever de platen van Lol en Kevin dan Eric en Graham. Wat niet wegneemt dat ze regelmatig uit de bocht vliegen. Er is toch een limiet aan het aantal ideeën, tempowisselingen en melodieën dat je in één nummer kunt stoppen.