Kevin Coyne - Marjory Razorblade (1973)

Kevin Coyne was een aimabele man met het hart op de juiste plek. een eigenzinnig artiest wars van sterallures. een uitstekende singer/songwriter. de man overleed in 2004 op 60 jarige leeftijd. hij was een geëngageerd artiest met een serieuze boodschap die hij met een ondertoon van humor bracht. long time ago in 1973 was ik 16 en woonde ik een concert van hem bij in muziekpodium Lantaren/'t Venster in Rotterdam. de man kwam op in zijn kloffie van spijkerbroek en T-shirt, maakte direct contact met het publiek en in no time was hij "one of the guys", alsof hij zelf bij het publiek hoorde dat voornamelijk uit langharig tuig, skinheads en ander alternatief jong volk bestond. het was een intense, verbindende avond met skinheads die los gingen op de tonen van rockers als "Eastbourne Ladies" en "Chicken Wing". tussendoor speelde de man ook rustiger werk als "Old Soldier", "Jackie and Edna" en het meesterlijke "Everybody Says" een nummer waar ik 50 jaar later nog kippenvel van krijg. later Kevin nog eens gehoord/gezien in zaal Eksit eveneens In Rotterdam, waar je vaste huisdealers had die "stuff" verkochten. wederom een indrukwekkend concert in vage tijden. als opstandige puber genoot je volop van zo'n anti-establishment nummer als het hilarische "Good Boy" of "This Is Spain" met een tekst die hij lijkt uit te spugen. een kleine 50 jaar later is het nog steeds moeilijk om stil te zitten bij de heerlijke melodie en swing van "Chairmans Ball". overigens nooit geweten dat "Lonesome Valley" en (Sweet)" Heaven In My View" nummers van A.P. Carter (van de traditionele Amerikaanse folkgroep The Carter Family) zijn. dat de man ook schilder en schrijver was, kon destijds niet zo boeien. zoals hierboven al eerder opgemerkt was Kevin Coyne een mooie kerel, een bijzondere man en bovenal een groot artiest. in de seventies was hij niet zo obscuur, maar later werd hij meer en meer een cultfiguur die in de vergetelheid raakte. in een ideale wereld.....

"Everybody says, yes, I'll be flying high one day
But it's not easy, not easy to change
When you've always seen the world in color of black and grey
Everybody says, yes, hold your hands right up and smile
But I'm not smiling although I try
Show me the wretched of the world and I am liable to cry

Everybody says, yes, why do you always weep and moan,
it's because I don't expect a change
I've gone round the ballroom so many times, now I can't dance
So everybody says, yes, believe in yourself now, try and try
KIss your best friend, kiss him long
I will try to kiss him but I won't feel so very strong
I'm weakening now, I'm weakening down,
Yes I'm weakening, falling around,
Bury my head once again into that solid barren ground"

Een artiest en een plaat waarvan ik de naam en de titel al decennialang ken zonder dat ik er ooit een noot van heb gehoord – vermoedelijk heb ik ergens ooit iemand over hem horen praten (op mijn middelbare school indertijd?) of iets over dit album gelezen (in de Muziek Expres?) en daarna in mijn achterhoofd opgeslagen als "moet ik nog eens proberen" zonder dat ik hem ooit ben tegengekomen. Nu is dat laatste dan bij toeval gebeurd in de tweedehandsbak van "mijn" Sounds, en al na één keer draaien is duidelijk waarom deze man valt in de categorie van artiesten als Gene Clark, Nick Drake en Tim Buckley: niet veel mensen zijn met hun werk bekend, maar wie dat wel is wordt dan ook vaak meteen een énorme fan.
        En wie gevoelig is voor de brille van Kevin Coyne kan ook helemaal meegezogen worden in zijn wereld vol bizarre karakterstudies van verschoppelingen, "gewone" maar lang niet altijd gelukzalige liefdesliedjes en wrang sociaal commentaar. De nummers hebben vaak een bluesy structuur met melodische herhalingen, maar soms ook gewoon de klassieke akkoordenreeksen van de betere pop, en door de nadrukkelijke herhalingen van "trefwoorden" (I want my crown, Nasty, Chop chop, Lickspittle... good boy) is het ook heerlijk om mee te brullen, maar niet te hard en niet te veel want anders mis je de humor: "Left me in charge / Left your poodles at large.." De stem zit soms tegen die van Van Morrison aan maar op andere momenten hoor ik ook wel Captain Beefheart en Joe Cocker, en de vrij traditionele band weet aan alles een behoorlijke swing mee te geven, met dank aan de effectieve slidegitaar, de stevige bas en de heerlijk sloffende drums.
        Kortom, een totaal eigen universum waar het goed vertoeven is, ook al liggen de wanhoop en het verdriet soms niet ver onder het oppervlak, en soms er ook ruimschoots bovenop: "I don't have a cent / And I don't know how I'll pay the rent / I think I'll turn bent / And make some money." Wonderschone plaat vol scherpe randjes. "Talking to no-one is strange, talking to someone is stranger..."

Fijn dat Kevin er nu met BoyOnHeavenHill weer een fan bij heeft. En dat verdient de goede man. Ik zou zeggen: verken het overige werk van de man, zeker dat tot en met 1980.

En vergeet vooral niet zijn samenwerkingen: Babble (1979) en Life Is Almost Wonderful (2002) zijn echte pareltjes!

Dat zijn muziek nu - na al die jaren - nog altijd zo'n relevantie en zeggingskracht heeft is slechts een beperkt deel van alle pop- en rockartiesten gegeven.