John Martyn - Solid Air (1973)

Jaren terug stond John Martyn op mijn programma om te beluisteren. Het is er nooit van gekomen. Vergeten.
Tot dat...
Ja , waar MuMe al niet goed voor is .
Ik heb me nu , dankzij de commentaren hier op Solid Air , vastberaden voorgenomen om de schade in te halen.

Pooiertje, vanwaar 'slechts' 3,5*?

Gewoon...... ik vind het muzikaal wel heel mooi klinken maar heb nog af en toe een beetje moeite met zijn manier van zingen.

Aight, thanks voor de.. uitleg .
Maar zijn manier van zingen verschilt toch niet enorm veel van Elliott Smith of Nick Drake, lijkt mij.

Nooit geweten dat John Martyn Solid Air - het nummer - geschreven heeft voor niemand minder dan Nick Drake. Drake, die zich afsloot van alles en iedereen, ergens ver weg was... dat komt ook duidelijk naar voren in de tekst.

You've been getting too deep, you've been living on solid air
You've been missing your sleep and you've been moving through solid air
I don't know what's going on in your mind
But I know you don't like what you find when you're moving through solid air

Dacht altijd dat het nummer ging over een oude liefde die een beetje de weg kwijt is - maar tja, dat associeer ik met bijna elk nummer . Het is wel duidelijk dat Martyn Drake hoog had staan. Helaas beide overleden.. Blijft toch iets naars, dat leven. Maar op geboren staat de doodstraf zullen we maar zeggen.

koop de deluxe versie met extra bonustracks die zeker even goed zijn als deze enkele versie , d'r staat een prachtig nummer bij ' ways to cry ' samen met zijn vriend phil collins die goed doormekkert op de achtergrond , 2 mensen in de put van hun leven omdat het over was met hun eega , prachtige weemoed

Ik denk dat je in de war bent met de CD met de misleidende titel "Solid Air: Classics Revisited", een verzamelaar met diverse heropgenomen tracks ...

Dat klopt. Het origineel van Ways to cry staat op Inside Out, ook een geweldige plaat.
Die Classics revisited is aardig (net als de CD's No little boy en Couldn't love you more) ,maar eigenlijk overbodig, behalve een paar aardige remakes.
Er is sinds kort wel een deluxe versie uit van Solid Air,met alternatieve opnames en een aantal outtakes. Zeer de moeite waard.
John Martyn verbleef tijdens zijn scheiding een poosje bij de eveneens scheidende Phil Collins.
Hij nam Grace and Danger op en Phil Collins Face Value, waar o.a. In the air tonight op staat. John Martyn is daarna trouw gebleven aan zijn eigen stijl en emotie, waar Phil Collins zich in de gladde commercie in heeft laten glijden.

Gisteren hoorde ik het titelnummer voor het eerst en die is echt prachtig, vandaag de rest beluisteren. Zal me benieuwen of deze even goed is als Bless the Weather.

Ietsje beter zelfs .

ja , koho en broke , je hebt gelijk ik heb ze beide , maar mis soms eens , bedankt voor jullie rechtzetting , maar beide cd's ( dubbele ) zijn steengoed , ook verblijd het me dat tegenwoordig zoveel mensen de muziek van John Martyn ontdekken , ( je kan het vergelijken met een Nick Drake van meer dan 30 jaar geleden ) toch spijtig dat velen eerst moeten sterven voor ze gerespecteerd worden om hun kunst !

Al moet ik zeggen dat de schot in de u.k. wel veel respect kreeg maar dan meer van medeartiesten dan de koopcijfers ( en we weten ook dat vooral nu de koopcijfers zeker geen graadmeter zijn )

Echte goeie muziek moet je zelf opzoeken en dat vraagt soms een inspanning , maar dat is het leuke : van die verloren diamanten opzoeken en opgraven , daar gaat het om !

En inmiddels heb ik 'm aangeschaft. Het is inderdaad een prachtig album. Om maar eens een populaire term te gebruiken: een must-have!!

Spijker op zijn kop: mooie muziek, jammer van de zang....

Dit is echt één van de smerigste verkooptrucs die ik ooit tegengekomen ben. John Martyn kende ik tot nu eigenlijk helemaal niet qua muziek, vandaag kwam ik echter dit album tegen in de rekken. Witte hoes, centraal bovenaan John Martyn - Solid Air, rechtsonder in het klein "classics revisited", zodat het lijkt alsof dit label classic albums heruitbrengt. Als je de hoes of tracklisting niet kent, ben je dus gezien eens je dit album bekijkt.

De teleurstelling is dan ook groot dat het hier een best-of (waar ik sowieso al niet van hou) betreft, meer zelfs, een best-of met remakes dan nog... Degoutant gewoon. Een mens zou voor minder beslissen geen cd's meer te kopen. In alle geval koop ik nooit nog een cd van Snapper Music, ongeacht de kwaliteit van de nummers op dit album.

Kan me (nog) niet bekoren. Aangeschaft vanwege de zeer lovende recensies. Ook wordt Nick Drake genoemd, Richard Thompson komt nog voorbij, folk.. Maar dat alles zorgt er niet voor dat het mij boeit. Misschien moet het nog wat groeien, maar ik heb weinig hoop.

Geef het de tijd. Groeibriljantje.

Wat 'n album zeg, hoewel ik aan het eerste nummer toch moest wennen. Vroeg me eerst af of deze beste man doof was en dat hij daarom zo beroerd articuleerde. Maar, naar mate dit nummer vaker werd gedraait in mijn huisje, hoe meer je ervan gaat houden. Des te meer nu ik weet dat dit nummer voor een van mijn grootste muzikale helden Nick Drake geschreven is! Wauw.

En liedjes als May You Never en Over The Hill (richard thompson! ) maken dit album tot een toppertje.

Moet toch met schaamte bekennen dat dit de enige CD van John Martyn is in mijn collectie CD's.. Zou d'r wel een paar extra willen aanschaffen, maar mijn 't geliefde geld verdwijnt nogal snel uit mijn portomonnee (hehe).. Welk album móét ik absoluut verder nog hebben?

@Masimo: One World gaat muzikaal nog iets verder dan dit album. Daarnaast is ook Grace & Danger aan te bevelen. Is iets minder folk en meer poppy maar dit 'echtscheidings-album' raakt diep in je ziel. Nu ook uitgebracht als prachtige de-luxe editie.

Ik zou gaan voor Bless The Weather.

Het One World album is een diepere uitwerking van de muziek zoals je kunt horen op de song I'd Rather Be The Devil: veel gebruik van echoplex om repeterende gitaarpartijen te creeeren. Een van de mooiste songs op One World is het afsluitende Small Hours:

Small Hours (live)

Dit is hem in z'n eentje, op de studioversie speelt Steve Winwood nog mee op Minimoog synth.

@ChrisX:

Pfoe, die is wel erg mooi zeg.. Wat een talent had die gozer zeg, wauw. Maar, dank voor de tips! Bless the Weather vond ik na een paar youtubefilmpjes ook erg goed klinken en Grace & Danger ook. Dat is 't probleem bij deze vent: hij heeft zoveel goeds dat je in godsnaam niet weet welk album je moet kopen.. Nouja, misschien koop ik ze allemaal nog wel 'ns als ik 't geld ervoor heb..

Maar, Small Hours zeg.. Ik werk niet bij Astrotijd om te zien dat 't album One World binnen enkele dagen tot mijn collectie behoort.

Ik heb de deluxe versie hiervan op de kop getikt. Fantastische plaat. Ik zet even in op een 4 maar het kan ook zo maar nog wat stijgen.

Yep, dat is nou echt zo'n voorbeeld van een Deluxe Edition die echt wat toevoegd aan het originele album. Overigens, de DE's van One World en Grace & Danger zijn ook niet misselijk. Vind het ook wel prettig dat het originele album gewoon op 1 schijfje staat en alle andere tracks op het andere schijfje.

heb na het beluisteren van bless the weather deze toch maar eens besteld, ben erg benieuwd!

wat een schavuit zijn ze bij bol.com! bij de beschrijving zetten: levertijd 3-5 dagen, moet ik nu opeens anderhalve maand wachten

Alleen was hij voor mij een betere zanger dan de 2 genoemden en had hij ook een mooiere stem.

Deze plaat wilde ik al lang hebben. Ik had al een bootleg dvd van verscheidene optredens van John Martyn bij de BBC.

Wat een genot moet het zijn om Richard Thompson, Simon Nichol, Danny Thompson, Dave Mattacks en Dave Pegg tot je beschikking te hebben. Ondanks dat ze op Danny na allemaal in Fairport Convention hebben gespeeld klinkt deze plaat niet als zodanig.

Martyn had een eigen zangstijl, zoals eerder al vermeld. Ogenschijnlijk lui en nonchalant, maar volgens mij wist hij donders goed waar hij mee bezig was.

Solid Air is een experimentele mix van folk, rock en jazz (plus een klein vleugje blues). Soms doet het me wat aan Van Morrison denken, maar dan experimenteler. Een meesterwerk. Alleen jammer dat er uit de beoordelingen van zijn andere albums niet zo veel valt op te maken.

Wat bedoel je met die laatste opmerking Stijn? Welke albums nog meer aan te raden zijn?

Naast deze absolute topper vol met laidback, jazzy en licht experimentele hoogtepunten zijn ook Bless the weather (meer singer/songwriter), Inside Out, maar vooral Grace & Danger, One World (meer synthesizers, beetje richting Traffic van begin jaren 70) en mijn favoriet And. niet te missen. Met deze 6 heb je de absolute toppers van John Martyn wel in huis, denk ik. Solid air is wel het meest experimentele van genoemde Martyn albums. Moet eerlijk bekennen dat ik verder ook niet bekend ben met het werk van John Martyn.

Ja, ik wil graag meer leren kennen van hem, maar er wordt zo weinig op hem gestemd. In ieder geval bedankt voor de tips. Ik zal ook eens op zoek gaan naar een fansite, misschien dat ze daar ook een lijstje hebben.

Inside Out is misschien nog wel beter dan deze plaat. Bless the Weather kan ik ook erg aanraden. Voor de rest vind ik zijn ouvre niet echt van dit niveau.