Slash featuring Myles Kennedy & The Conspirators - World on Fire (2014)

17 tracks? jemig. plus tour. Energie voor 10

Ben benieuwd! Onlangs een live optreden via het internet binnengehaald en wat klonk dit lekker. Miles laat de oude GNR nummers ook heerlijk klinken, eigenlijk geeft hij ze een betere behandeling dan Axl in zijn beste tijden.
En Slash is idd erg actief, ik begreep ook dat hij een tour met Aerosmith gaat doen?

Volgend jaar dan? Aero zit nu in europa en slash komt pas in nov. Zou wel leuk zijn

Och, staat gewoon op zijn website. Inderdaad in de states deze zomer

Eerste single is te beluisteren. Niet slecht! Ik heb er wel zin in!

Volgens mij hebben we een winnaar voor de lelijkste hoes van het jaar.

Nu was ik erbij in Paradiso en dat was inderdaad fantastisch, maar hoe goed Miles het ook doet, Axl in zijn beste tijd overtreffen dat lukt hem niet. Maar hij komt wel in de buurt en dat is al knap.

Nadeel van Axl is dan zelfs in zijn beste tijd hij regelmatig lang geen topvorm had. Ben het wel met je eens dat Axl in vorm en bij stem een waanzinnige frontmen was. Daarbij hoort zijn stem natuurlijk ook bij die nummers. Ook hou ik wel van zijn stemgeluid en manier van zingen, alleen was hij toen al niet echt constant en dat is er niet beter van geworden. Los van zijn Diva gedrag.
Miles is wat dat betreft toch altijd wel een 7-8 als het ware, waar Axl tussen de 4 en 9 kon schommelen.

Ik wilde net zeggen. Ik Guns n Roses in de hoogtijdagen twee keer gezien en meermalen op diverse liv-opnamen gehoord. Daarbij is Axl de grootste stoorzender. Altijd. Op zijn best is het een hele wisselvallige zanger. Het is zijn flamboyante gedrag dat hem bracht waar hij destijds kwam. Myles Kennedy is dan veel meer een muzikant en dus ook een consistente zanger met een gedegen basisniveau. Maar ja, hij komt niet veel te laat op en gaat ook niet uit het niets vechten met het publiek enzo. Dan val je net wat minder op. Hij zingt Night Train in ieder geval beter dan Axl ooit deed. Nou ja, behalve de studioversie dan.

Onlangs bekend geraakt met de livekaravaan van Slash en nu dus ook benieuwd naar studiospul. Dit soort hardrock mag kennelijk weer. Al een tijdje eigenlijk maar het houdt even aan.

Ik was bij het optreden van the Guns in De Kuip in Rotterdam:
Guns N? Roses Concert Setlist at Feijenoord Stadion, Rotterdam on June 23, 1992 | setlist.fm
Toen was Axl echt top en vooral met muziek bezig. Ik was dus ook bij het geweldige Paradiso optreden en toen was Myles erg goed, maar net minder dan Axl in De Kuip. Maar wel weer beter dan Axl in Nijmegen:
Guns N? Roses Concert Setlist at Goffertpark, Nijmegen on June 5, 1993 | setlist.fm
Ik las kort geleden dat ze waren gaan vissen met iemand van het Amstelhotel en daarom 1,5 uur te laat kwamen aanvliegen in een helikopter. Het was toen een zooitje en het bleef een zooitje.

World on fire is echt lekker!!

Dan kan ik je ten zeerste Nightrain van Live Era aanraden. Waanzinnige liveversie. Daar kan Myles niet aan tippen.

Ik vind Myles een wereldzanger, maar vooral bij Alter Bridge. Voor Slash vind ik hem te lief klinken. Niks mis met stadiongalm, maar ik mis de soul en ballen die Axl Rose, Scott Weiland en Rod Jackson hadden.

Niet geheel toevallig vandaag even opgezet: Live Era.

Scott Weiland vind ik helemaal een zeurzanger. De hoofdreden dat Velvet Revolver bij mij niet aansloeg.

Op die Live Eraversie had Axl eens een keer een goede dag. Die geef ik je. Maar nog altijd geen constant niveau. Wel een constant niveau qua enfant terrible- en divagedrag.

We dwalen teveel af. Het wordt tijd dat we dit album kunnen horen zodat we daar wat over kunnen roepen.

Voor de geïnteresseerden is het album ondertussen te beluisteren op internet.

Live Era is natuurlijk vooral ook een kopie en plakwerk festijn. Luister Sweet Child maar eens op na, de zang is van het optreden uit Parijs, alleen bij de allerlaatste noot van het outro wordt er een andere opname bijgevoegd. Je hoort dus Axl op zijn best in een tijdbestek van 5 jaar.
Vooropgesteld, veel live albums zijn een waar knip en plak gebeuren. Er is dus ook niks mis mee en een goede AXL vond ik ook absoluut een genot en stijgt voorbij Miles, althans in mijn beleving.
Het zou dramatisch hebben geklonken als ze de slechtste hadden genomen, dan komt het er ongeveer zo uit te zien THE AXL ROSE DISASTER - ROCK IN RIO 2011 - YouTube

Dat pleit dan weer voor Miles, dit gebeurt hem weer niet. Daarvoor is hij te constant. Iets minder scherpe randjes, maar altijd goed voor een 7.5-8.

Hmm na een luisterbeurt kan het mij toch nog niet echt overtuigen. Het ramt en beukt wel zoals Slash dat kan, maar lijkt meer van hetzelfde en een tikkeltje automatische piloot. Echt geraffineerde nummers mis ik een beetje.

Nightrain versie klinkt inderdaad erg lekker op die plaat.
Maar in hoeverre is het bewerkt. Want ik kan niet geloven dat het zijn werkelijke live performance is.
Zelfde als op Appetite For Democracy (nieuwe liveplaat van Gnr). Hier klinkt Axl opmerkelijk zuiver nog, maar zoek maar eens youtube filmpjes op van het huidige Gnr, dan hoor je toch echt iets heel anders.
Axl is altijd een beperkte zanger geweest vocaal. Maar voor mij was het ook altijd zijn houding en energie die hij in zijn zang wist te stoppen, dat het echt bijzonder wist te maken. Overigens is hij natuurlijk altijd een perfectionist geweest (hoe lang duurde het nog maar voordat Chinese Democracy uitkwam?), dus zal hij ook echt geen liveplaat uitbrengen als hij niet zeker weet dat het goed klinkt.

On Topic:
Wat een lekkere felle rock 'n roll plaat is dit geworden zeg.
Ben niet eens zo'n fan van Slash zijn eerste solo plaat met alle gastartiesten.
Vond het nergens echt een lekker geheel en er waren maar een beperkt aantal hoogtepunten en een antaal dieptepunten.
Ook Apocalyptic Love was niet helemaal aan mij besteed.
Dit is ook een kwestie dat ik Miles Kennedy soms wel even goed kan hebben en soms ook niet.
Hij is uiteraard een erg begaafde zanger, maar soms is het net iets teveel van het goede en vind ik hem net wat te zeurderig overkomen.

Op deze plaat heb ik daar eigenlijk helemaal geen last van. Allemaal heerlijke uptempo nummer waar eigenlijk Miles Kennedy de hoofdrolspeler is. Het gitaarwerk van Slash is weer subliem te noemen maar blijft zich op enkele momenten na beperken tot een bijrol.
Hij kiest toch altijd duidelijk voor het nummer en het bandgevoel zonder daarbij telkens het gehele nummer zelf in de spotlicht te staan.
Dit zorgt ook ervoor dat de plaat niet aanvoelt als een solo plaat van de gitarist maar toch echt als een bandplaat.

Ik kan me overigens wel vinden in bovenstaande commentaar. Het lijkt allemaal wel iets op automatische piloot te staan en echte hoogtepunten ontbreken. Het album zal beklijven door het consistente niveau maar niet door zijn uitschieters.

Live Era is samengesteld uit diverse opnamen uit de topjaren. Daarom klinken de meeste nummers ook erg goed. Toch hebben Axl en Slash, die het album hebben samengesteld - via managers en dergelijke - er bewust ook fouten op laten staan, om toch de geest van een GNR-concert goed weer te geven.

Ik vind Axl Rose wel een topzanger. Volgens mij stelt hij live tegenwoordig zelden teleur. Dat was vroeger misschien anders, maar de handvol concerten die ik op (matig opgenomen) bootlegs heb laten horen dat hij zich zeer behoorlijk van zijn taak kwijt. Meningen die zich beroepen op Youtube en dergelijke neem ik nauwelijks serieus, om eerlijk te zijn.

On topic: lekker plaatje, hoewel nergens wereldschokkend - en gelukkig maar. Zeventien nummers is wat te veel van het goede, maar er staan een aantal heerlijke nummers op, zoals Automatic overdrive, Wicked stone en Dirty girl.

Slash met Miles Kennedy die 17 nummers tekeer zouden gaan: wat zou dat opleveren? In de praktijk blijkt het soms toch wat tegen te vallen. Vooral het eerste deel van het album is gevuld met teveel (pop-)rock liedjes, die net te vaak ook nog wat op elkaar lijken. En dan is het ineens een lange zit om dit hele album te beluisteren. Snel is duidelijk dat het beter was geweest om het album wat in te korten tot de betere (10 tot 12) songs. Zappen is hier dus een aanbeveling. Dat hoeft overigens minder op het tweede gedeelte van de plaat.

Want natuurlijk zijn er wel een aantal nummers sterk tot goed, ruwweg de titelsong, Bent To Fly, Stone Blind, Too Far Gone, Withered Delilah, Battleground, Iris of the Storm & het geweldige instrumentale Safari Inn. Natuurlijk speelt de band goed en Slash heel wat keren een heerlijk solootje. Maar het komt soms over als een herhalingsoefening, een te lange herhalingsoefening. Het knalt soms wat minder, het bruist niet altijd: waar is op die momenten die pure eerlijke rock 'n roll gebleven? Nou vooruit: we vinden die zeker terug op slottrack The Unholy. Wel wat laat, maar hier veer ik echt op. En zo heb je uiteindelijk een beetje een dubbel gevoel over de hele plaat, waar je wel je eigen mooie dingen kan uitpikken.

Ik vind dit onverwacht een aangenaam plaatje. Wat plat, inderdaad, niet hoogdravend, maar volgens mij luister je (= aanname) ook niet naar dit soort muziek om
intellectueel uitgedaagd te worden. Gewoon melodieuze, energieke meebler muziek. Niks mis mee.
Veel nummers zijn inderdaad wel meer van hetzelfde, inkorten is wat mij betreft niet zo zeer om het kaf van het koren te scheiden, maar meer om het aantal varianten op hetzelfde thema terug te dringen. Als tegenhanger van de fantastische nieuwe Alt-J is deze plaat best welkom

Voorlopige uitschieters:
Shadow Life; lekkere melodie
Wicked Stone; meeslepend nummer, lekkere gitaar solo’s, topzang Miles….beste nummer van de plaat?
Battleground; lekker rustpunt
Safari Inn; Slash solo
The Unholy; of is dit nou het beste nummer? Zang van Miles lijkt hier op die van het Zweedse Eleven Pictures….midden jaren 90….da’s wat mij betreft een goed ding.

Dat is zeker waar! Het is toch wel een lekkere rock 'n roll plaat hoor!

Ik heb via large.nl toch maar de limited edition in rood 180gr vinyl aangeschaft. Klinkt als een klok en is ook mooi verpakt, met zelfs een extra hoes om de gatefold LP heen. Alleen al vanwege de laatste 2 tracks, Safari Inn & The Unholy de moeite meer dan waard.

Met 17 tracks een hele zit, dat had wel wat beknopter gemogen, vooral omdat enkele songs aan de matige kant zijn. Afgezien daarvan gewoon een lekkere rockplaat. Ik hoor Myles Kennedy liever zingen bij Alter Bridge, maar hier doet hij het ook prima. Het gitaarwerk van Slash is nog steeds om van te smullen en het geluid neigt sterk naar de begindagen van Guns 'N' Roses.

Oh ja? Ik vind dat het gitaarwerk hier, en op het vorige album ook al wel, soms een beetje zoetjes. Wellicht omdat het beter past bij Kennedy's stem (die inderdaad beter bij Alter Bridge past).

Soms komt Slash op deze plaat ouderwets uit de hoek, maar inderdaad is het soms wat te zoet. Dat zijn nou net die 'skipnummers'. Hoewel niets slechts is op deze plaat.

Ik heb niks tegen Myles Kennedy, maar het lijkt alsof er geen zangers meer binnen de rock te vinden zijn dan deze vent. Het wordt m.i. tijd voor een vervanger in het slash kamp.

Hoezo dat dan?
Hij doet toch alleen maar mee met Alter Bridge en Slash. Verder doet hij toch niet veel projecten ofzo.

Hij is/was ook nog met een solo plaat bezig.

Klopt. De muziek is al jaren geleden opgenomen. Naar het schijnt is het singersongwriter, geen hardrock. Weet niet of de zang al is gedaan. Maar omdat hij de afgelopen constant druk is geweest met Alter Bridge of Slash is er geen tijd geweest om er serieus aandacht aan te besteden.

Ik moet zeggen dat ik Slash solo heel wat beter vind als de tijd met Guns ’N Roses. Maar dat komt voor een stuk ook door de zang. Ik heb Axl Rose nooit zo kunnen waarderen als zanger. Dan hoor ik toch liever Myles Kennedy zingen.
Het gitaarwerk is hier en daar echt fenomenaal , zoals bijvoorbeeld in “Beneath the Setting Sun”. Slash was alleen wel heel erg enthousiast in het laten zien van zijn kunsten. Bijna 80 minuten duurt deze plaat en dat is een behoorlijk lange zit. Hierdoor staan er ook een aantal “vullers” op de plaat, zoals “Iris of the Storm”, een nummer dat mij dan weer helemaal niet pakt.
Ondanks dat kritiekpuntje is dit album weer om van te genieten.