Slash featuring Myles Kennedy & The Conspirators - World on Fire (2014)

Slash met Miles Kennedy die 17 nummers tekeer zouden gaan: wat zou dat opleveren? In de praktijk blijkt het soms toch wat tegen te vallen. Vooral het eerste deel van het album is gevuld met teveel (pop-)rock liedjes, die net te vaak ook nog wat op elkaar lijken. En dan is het ineens een lange zit om dit hele album te beluisteren. Snel is duidelijk dat het beter was geweest om het album wat in te korten tot de betere (10 tot 12) songs. Zappen is hier dus een aanbeveling. Dat hoeft overigens minder op het tweede gedeelte van de plaat.

Want natuurlijk zijn er wel een aantal nummers sterk tot goed, ruwweg de titelsong, Bent To Fly, Stone Blind, Too Far Gone, Withered Delilah, Battleground, Iris of the Storm & het geweldige instrumentale Safari Inn. Natuurlijk speelt de band goed en Slash heel wat keren een heerlijk solootje. Maar het komt soms over als een herhalingsoefening, een te lange herhalingsoefening. Het knalt soms wat minder, het bruist niet altijd: waar is op die momenten die pure eerlijke rock 'n roll gebleven? Nou vooruit: we vinden die zeker terug op slottrack The Unholy. Wel wat laat, maar hier veer ik echt op. En zo heb je uiteindelijk een beetje een dubbel gevoel over de hele plaat, waar je wel je eigen mooie dingen kan uitpikken.

Met 17 tracks een hele zit, dat had wel wat beknopter gemogen, vooral omdat enkele songs aan de matige kant zijn. Afgezien daarvan gewoon een lekkere rockplaat. Ik hoor Myles Kennedy liever zingen bij Alter Bridge, maar hier doet hij het ook prima. Het gitaarwerk van Slash is nog steeds om van te smullen en het geluid neigt sterk naar de begindagen van Guns 'N' Roses.

Ik moet zeggen dat ik Slash solo heel wat beter vind als de tijd met Guns ’N Roses. Maar dat komt voor een stuk ook door de zang. Ik heb Axl Rose nooit zo kunnen waarderen als zanger. Dan hoor ik toch liever Myles Kennedy zingen.
Het gitaarwerk is hier en daar echt fenomenaal , zoals bijvoorbeeld in “Beneath the Setting Sun”. Slash was alleen wel heel erg enthousiast in het laten zien van zijn kunsten. Bijna 80 minuten duurt deze plaat en dat is een behoorlijk lange zit. Hierdoor staan er ook een aantal “vullers” op de plaat, zoals “Iris of the Storm”, een nummer dat mij dan weer helemaal niet pakt.
Ondanks dat kritiekpuntje is dit album weer om van te genieten.

Echt een flink stuk minder dan zijn voorganger. Alleen World on Fire, Avalon, Wicked Stone en Stone Blind blijven bij mij positief hangen. De rest is wat zeurderig en te voorspelbaar. 2,5/5.