Swans - White Light from the Mouth of Infinity (1991)

Ik heb dit maar eens digitaal uit de kast gemept, want al mijn swans materiaal is al jaren verloren gegaan.. Goddamn! Wat een retegoede muziek is dit eigenlijk!

When She Breathes, Songe For Dead Times zijn van onaards niveau, Jarboe kicks in! Maar vooral.. Better Than You is br-il-ja-nt

4*

Na een intro met baby geluidjes ramt hij er in. Er is geen weg terug, welkom in de hel van de zwanen. Alsof hun veren met pek en olie besmeurd zijn en dat ze strijden tegen een langzaam stervensproces..
Better Than You klinkt wel degelijk als Sisters Of Mercy, met tussendoor de slagen van een doodsklok. Wordt er gelijk al stil van. Aangename kennismaking.

Het dreigende gitaartje van Power And Sacrifice met die heerlijke drum heeft veel weg van The Mission UK; mooie opbouw met halverwege even een rustpunt, om vervolgens weer de dreiging op te bouwen. De verstikkende pek druipt de zwanenbek al binnen en verspreid zich naar de longen als een giftige kanker.

You Know Nothing is een tevreden terugblik op het leven als een vrije vogel. Vliegend over landschappen op zoek naar een plek om de zomer door te brengen. Zorgeloos.
Al blijkt op het eind de lucht dreigend, en wordt je terug getrokken in de pijnlijke lijdensweg.
Mooie rol van het gitaarwerk.

De hersenen worden aan getast, maar je hoort een rustgevende engel tegen je praten. Bij Song For Dead Time weet je dat het einde der leven in zicht is. Geslaagde introductie van Jarboe, die hier de gevoelige zang verzorgt.

Will We Survive?
Natuurlijk niet. Al vanaf het eerste nummer weet je al dat er geen einde aan deze bad trip komt.
Het is alleen de vraag of je in de hemel of hel beland.
Vraag?
Kom op, dit is de bedevaart naar het hellevuur.
Heerlijk einde wat zich blijft herhalen.

Bij Love Will Save You merk je dat de zwaan kracht zoekt om voor de laatste keer zijn vleugels uit te slaan. Eigenlijk had Jarboe dit nummer moeten zingen en niet Michael Gira, dan had dit nummer meer troost gegeven.
Ik hoor hier wel The Bad Seeds in terug (zonder Cave).

Angst om verder te leven, angst om dood te gaan, angst voor het lijden, angst om te falen.
Failure.
Mooi krachtig gezongen, een van de hoogtepunten. Hoor ik hier Leonard Cohen als hogepriester? Nee, dit is toch echt Michael Gira.

Song For The Sun doet Australisch aan (Crime & The City Solution; Church). Mooi nummer.
Is er dan toch nog een beetje hoop voor deze stervende zwaan?
Zal er nog licht in zijn ogen gaan schijnen?

Nee, niet een engel in het wit daalt neer, maar hier wordt voorbereid op een duivels wezen in zwart wat de zwaan komt halen.
Ze zal zijn strot er af snijden om het rode bloed paars te laten kleuren door de olie en pek.
Hoera, de dreiging is terug, Miracle Of Love is het volgende hoogtepunt. Weer die heerlijke stuwende mokerslagen. Hoor ik daar een orgel op het eind?

Het ademen wordt steeds moeilijker in When She Breathes; al hakkend met het zwaard van Damocles wordt er een rustgevend slaapliedje gezongen. De paarse gloed over het meertje verspreid zich langzaam.
Mooie rol weer van Jarboe; die helaas te weinig op dit album aanwezig is.

Why Are We Alive is het zonder kop en met vallen en opstaan omhoog gehesen worden naar de verbrandende warmte van de hel. Met een veer wordt in bloed een afscheidsbrief naar het aardse bestaan geschreven.

De laatste stuiptrekkingen.
The Most Unfortunate Lie.

En als je nu nog wilt weten hoe “De Hel Der Zwanen”er uit ziet, dan raad ik je het album The Great Annihilator aan.

Swans ten tijde van White Light.....wat een plaat. De cd was er al, ook al zo'n speciaal boxje destijds, nu dan de vinyl boxset. Prachtig vorm gegeven weer, aandacht aan besteed, kortom waar voor je geld. Voor mij A een zeer toegankelijk album en B hun beste ever ja. Rijke instrumentatie, elk nummer wel. Prachtig gitaarwerk, de stem blijft herkenbaar uit 1000en en rustig over het algemeen. Zelfs fraai melodieus dus ja, het kan niet op. Nog altijd vaak op hier, nog altijd genieten ook, ten volste. Lees over BLIND, jadat vind ik wellicht hun beste ever, zeer toegankelijk ook. Maar de melodie, het ritme, prachtig machtig. Denk zelf niet meteen aan country of zo maar akoestische gitaren te over hier. Fraaie tekst ook. The National, veel later, lijkt dan idd niet ver weg. En inmiddels, na hun laatste, Leaving Meaning, geloof ik dan toch, mag je stellen dat Swans met Gira als constante een prachtig en machtig oeuvre heeft opgebouwd. Ruim bovengemiddeld dan ook.