Cuby+Blizzards - Groeten Uit Grollo (1967)

Goeie plaat. Een erg ongedwongen sfeertje ademt het geheel uit, de zanger heeft een stem die uit het goeie hout gesneden is, en instrumentaal zit het al helemaal in orde. Het weet me nooit echt te overdonderen, maar dit is toch wel zo ongeveer de definitie van "een lekker plaatje". Bekendste lid is ongetwijfeld Herman Brood, die vaak op een zwierige manier de piano bespeelt.

'Groeten uit Grollo' dus. Grolloo, een plaatsje in het Drentse. Daar komen de stichtende leden vandaan, heb ik gelezen. Dat zijn Harry Muskee (die vorig jaar overleed) en Eelco Gelling. Muskee is de stem van de band; zijn vertolking valt misschien nog het best te beschrijven als vrijzinnig. Hij heeft dat rauwe van de blues in z'n stem, al kan hij qua hetgeen hij teweegbrengt bij mij toch niet tippen aan iemand als Howlin' Wolf of Robert Johnson. Gelling is de gitarist, die echter niet overheersend speelt. Hij stelt zichzelf en zijn spel geheel in functie van de muziek.

Opvallender vind ik dan de rol van Brood als pianist; hij is een soort katalysator, heb ik de indruk, de man die de boel draaiende houdt, er de schwung inhoudt. Daar is zo'n piano natuurlijk geschikt voor, zeker wanneer je 'm op die manier bespeelt. 'So Many Roads' is een mooi voorbeeld van de rol die Brood speelt; hij bepaalt het tempo van de song als het ware.

In de tijd dat dit album werd uitgebracht, tourde deze band ook met onder andere Van Morrison. Daarom misschien dat zij een nummer hebben gecoverd dat ook door Morrison werd opgenomen, met zijn band Them. Het gaat uiteraard om 'Baby Please Don't Go', een nummer dat bij iedereen wel een belletje zal doen rinkelen, zeker als je 't te horen krijgt, want het klinkt o zo herkenbaar. Een van die songs die voor eeuwig in je geheugen gegrift blijven staan. In deze versie echter niet; ik vind het een beetje een tamme versie, je kan er veel meer mee doen. Misschien hadden ze het nummer er gewoonweg niet moeten opzetten, maar het plaatje haalt nu nog maar net het halfuur. Wat ik niet erg vind, trouwens.

Neen, de blues is gemaakt om een halfuurtje weg te kwijnen, terug bij je positieven te komen en het leven voort te zetten, tot de volgende "blues" in aantocht is. Draggin' down the days. Mijn conclusie is dan ook dat dit een geschikte plaat is, maar net dat tikkeltje extra ontbeert om een echt goeie plaat te zijn. Nu is het gewoon een goeie plaat, niet meer of niet minder.

3 sterren

Na het fantastische "Desolation" komen Cuby + Blizzards met het even zo geweldige "Groeten uit Grollo". Ik ervaar deze plaat net zoals hun debuut en kan moeilijk een keuze maken welke ik beter vind. Dat doe ik dus ook niet. Beide platen bewijzen de eenzame klasse van Cuby + Blizzards in het Nederlandse blueslandschap. De heren kunnen zich wat mij betreft met gemak meten met Britse of Amerikaanse evenknieën. Met name als het tempo omlaag gaat komt de intensiteit van de stem van Harry Muskee bovendrijven. In combinatie met het rauwe en vuige gitaarspel van Eelco Gelling. Daarnaast vind ik het pianospel van Herman Brood een extra dimensie toevoegen aan het bluesgeluid. Nederblues van de bovenste plank!

Prachtig, altijd weer genieten. Dit zijn echt geweldige bands, mogen we wel trots op zijn! Harry had een geweldige stem, zonder Harry dus ook geen Cuby. De muzikanten van de Blizzards treden (naar mijn weten) ook niet meer op. Dat is erg jammer!